บทที่ 194 ดอกลำโพง: เสี่ยวหย่า ผมรักคุณ

ตลอดสามชั่วโมงที่นั่งรอ ลู่ซิงเหมียนเอาแต่นั่งจ้องกำแพงห้องแล็บอย่างเหม่อลอย

หลายปีที่ผ่านมา เธอเฝ้าฝันมาตลอดว่า ถ้าวันหนึ่งแผลเป็นพวกนี้หายไป เธอจะไปเที่ยว จะไปมีความรัก...

เธอจินตนาการภาพพวกนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ในยามที่มองไม่เห็นทางออก เธอก็ยังแอบหวังลึกๆ อยู่เสมอ

แต่ตอนนี้ พอความฝันที่เฝ้ารอมานานกำลังจะกลายเป็นจริง เธอกลับรู้สึกเคว้งคว้าง ไม่รู้ว่าชีวิตหลังจากนี้ควรจะเดินไปทางไหนดี

ก่อนมาที่นี่ เธอตัดสินใจลาออกจากงานที่เพื่อนร่วมงานคอยเอาแต่กลั่นแกล้ง ครอบครัวก็เหลือแค่เธอตัวคนเดียว