บทที่ 207 ทะเลทรายและโอเอซิส

พระอาทิตย์ยามเย็นคล้อยต่ำลง หลินมู่หยางนั่งรถตามหลังรถบรรทุก ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้จุดตั้งแคมป์

เมื่อมองจากที่ไกลๆ ท่ามกลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต โอเอซิสผืนใหญ่ก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา

ต้นซีบัคธอร์นที่เขียวชอุ่มแกว่งไกวไปมาตามสายลม ใบและกิ่งก้านสะท้อนแสงสีแดงทองของยามเย็น

เถาไอวี่ทอดยาวเป็นพรมสีเขียวผืนต่ำอยู่บนพื้น ครอบคลุมพื้นที่บริเวณกว้างริมขอบแคมป์

ขอบของกอหญ้ากำลังแผ่ขยายออกไปยังผืนทรายที่อยู่ไกลออกไป บางครั้งยังเห็นสัตว์ตัวเล็กๆ วิ่งผ่านไปมา