บทที่ 52 ต้าจวี๋ : ฉันติดอยู่ในลูปเวลาหรือเปล่า?

เพื่อพิสูจน์สมมติฐานของตัวเอง เธอเดินตามเส้นทางที่ต้าจวี๋เดินไปอีกรอบ

ในจังหวะนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นว่าต้าจวี๋เดินผ่านหน้าประตูโรงเรือนทุกรอบเลย

หรือว่าจะเป็นเพราะที่นี่?

เสี่ยวขุยเริ่มสังหรณ์ใจ เธอเดินไปที่หน้าประตูโรงเรือน ประตูเปิดแง้มไว้ ข้างในมีกลิ่นหอมจางๆ ที่อธิบายไม่ถูกลอยออกมา

เธอผลักประตูเข้าไป แล้วก็เห็นกระถางดอกไพรีทรัมวางอยู่ในมุมห้อง มันบานเต็มที่แล้ว

กลีบดอกสีม่วง เกสรสีเหลือง บนเกสรมีละอองสีทองจางๆ เกาะอยู่

ในโรงเรือนไม่มีลม แต่ละอองเกสรเหล่านั้นกลับค่อยๆ หลุดร่วงจากเกสรทีละนิด แล้วลอยฟุ้งอยู่ในอากาศบริเวณนั้น

ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องเข้ามา เห็นเส้นทางการลอยของละอองเกสรได้อย่างชัดเจน ถึงขั้นที่บางละอองลอยมาจ่อหน้าเธอเลยทีเดียว

แล้วเสี่ยวขุยก็ทนไม่ไหว จามออกมาฟืดใหญ่

เธอมายืนนิ่งอยู่ที่เดิม แววตาว่างเปล่า สติหลุดไปสองวินาที

เธอก้มลงมองมือตัวเองที่พันเทปกาวไว้ นิ้วกลางยังโดนมัดติดอยู่อย่างแน่นหนา

"...มือฉันเป็นอะไรไป? ใครเอาเทปมาพันเนี่ย?"

เธอจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย

เธอเงยหน้ามองรอบๆ ด้วยความสงสัย แล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง: "ฉันมาที่โรงเรือนทำไมนะ?"

ก้มลงมาเห็นต้าจวี๋นั่งยองๆ อยู่ข้างเท้า มันกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างงุนงง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะจามออกมาทีนึง จากนั้นก็หันมามองเธอด้วยสายตาเลื่อนลอย

คนหนึ่งตัวกับแมวหนึ่งตัวจ้องตากันอยู่อย่างนั้นห้าวินาที

เสี่ยวขุยมองมือถือในมือตัวเองอยู่นิ่งๆ สามวินาที ในใจคิดว่า "มือถือใครเนี่ย?"

แล้วจังหวะนั้นหน้าจอก็เด้งภาพหน้าตัวเองขึ้นมา เป็นภาพในไลฟ์สด

เธออึ้งไปนิดนึง: "อ๋อ ของฉันเองนี่นา ฉันชื่อเสี่ยวขุย"

คอมเมนต์พากันฮา:

"เสี่ยวขุยถึงกับจำตัวเองไม่ได้แล้ว?"

"โดนต้าจวี๋แพร่เชื้อมาหรือเปล่าเนี่ย?"

"นี่ความจำเสื่อมเหรอ?"

เสี่ยวขุยได้สติขึ้นมาทันที เธอรีบถอยหลังกรูดออกไปหลายก้าว ไปยืนอยู่นอกโรงเรือน ชูมือถือขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนไปเลย:

"ชาวช่องทุกคนคะ! หนูว่าหนูเจอต้นเหตุแล้วค่ะ! น่าจะเป็นดอกไพรีทรัมนี่เอง! ละอองเกสรของมันทำให้คนเกิดอาการความจำเสื่อมชั่วคราวค่ะ!"

คอมเมนต์ระเบิดทันที:

"ต้าจวี๋โดนเป็นรายแรกเลย"

"ต้าจวี๋ : ฉันยอมเสียสละเพื่อครอบครัวนี้จริงๆ"

"เสี่ยวขุยเกือบจะความจำเสื่อมไปด้วยแล้ว"

"เมื่อกี้เธอความจำเสื่อมไปแล้วล่ะ แต่เธอไม่รู้ตัวเฉยๆ"

เสี่ยวขุยเห็นคอมเมนต์นี้ก็ชะงักไปนิด: "เมื่อกี้หนูความจำเสื่อมเหรอ? หนูพูดอะไรไปบ้างคะ?"

คอมเมนต์:

"เธอพูดว่า 'มือฉันเป็นอะไรไป' ไงล่ะ"

เสี่ยวขุยก้มมองมือตัวเอง แล้วก็นึกขึ้นได้ นี่มันตอนที่โดนเจ้าพี่นิ้วกลางซิงค์ท่าทางไว้นี่นา

เธอค่อยๆ ลองขยับนิ้วกลางดู พบว่าควบคุมได้สบายมากแล้ว เลยถอนหายใจโล่งอก แกะเทปกาวออกจากมือ

มองดูเทปกาวที่กองอยู่บนพื้น เธออดถอนหายใจไม่ได้:

"ทำไมวันนี้มันแย่จังเลยนะ

ทั้งมะเขือเทศสีม่วง ทั้งดอกไพรีทรัม ทำไมคนที่ซวยถึงเป็นฉันตลอดเลยล่ะ"

หลินมู่หยางจัดการธุระในห้องแล็บเสร็จ กะจะมาดูการเจริญเติบโตของดอกไพรีทรัมหน่อย พอเดินออกมาก็เจอเสี่ยวขุยกับต้าจวี๋พอดี

เขาเดินเข้าโรงเรือน กำลังจะอ้าปากพูด ต้าจวี๋ก็สะบัดตัวแรงๆ แล้วจามออกมา ละอองเกสรนับไม่ถ้วนฟุ้งกระจายขึ้นมาทันที

หลินมู่หยางรู้สึกคันจมูก ก็เลยจามตามไปด้วย

แล้วเขาก็ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาว่างเปล่าไปสองวินาที สมุดบันทึกในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น

เขาก้มมองสมุดบันทึก หน้าที่เปิดค้างไว้อยู่มันว่างเปล่า เขายังไม่ได้จดอะไรลงไปเลย

เขาขมวดคิ้ว จ้องมองสมุดบันทึกอยู่สามวินาที:

"...สมุดใครวะเนี่ย?"

แล้วเขาก็พลิกไปดูหน้าปก มีเขียนว่า "หลินมู่หยาง" อยู่สามตัว

"อ๋อ ของฉันเอง"

พลิกไปดูหน้าก่อนหน้าเห็นบันทึกจดไว้แน่นเอี๊ยด: "อ๋อ ฉันคือหลินมู่หยาง"

คอมเมนต์เดือดพล่าน:

"พี่ชายหน้าตายก็ความจำเสื่อมด้วย!"

"ลืมแม้กระทั่งชื่อตัวเองเลยเหรอ?"

"เปล่าหรอก เขาแค่ลืมว่าตัวเองเป็นคนเขียนชื่อทิ้งไว้น่ะ"

"ดอกไพรีทรัมนี่มันศัตรูไม่เลือกหน้าจริงๆ"

เสี่ยวขุยรีบพุ่งเข้าไปดึงตัวหลินมู่หยางออกมาจากข้างกระถางดอกไม้:

"พี่ พี่เพิ่งเข้ามาดูดอกไม้ในโรงเรือน นี่คือดอกไพรีทรัมที่พี่ปลูกไว้ ตอนนี้มันบานแล้วค่ะ"

หลินมู่หยางมองดอกไม้ สลับกับมองต้าจวี๋ ต้าจวี๋จามอีกรอบ แล้วมองเขาอย่างงงๆ

"เมี้ยว?" เหมือนจะถามว่า "แกเป็นใคร?"

หลินมู่หยางจ้องต้าจวี๋อยู่สามวินาที: "...ดอกไม้นี่มีปัญหา ต้าจวี๋จำฉันไม่ได้แล้ว

เมื่อกี้ฉันก็จำตัวเองไม่ได้เหมือนกัน"

เขาเดินเข้าโรงเรือนอีกรอบ นั่งยองๆ ข้างกระถางดอกไม้ ใช้นิ้วดีดกลีบดอกเบาๆ ละอองเกสรก็ฟุ้งกระจายอีกรอบ

คราวนี้เขากลั้นหายใจไว้ เลยไม่จาม แล้วก็ไม่ความจำเสื่อม

เขาสำรวจละอองเกสรอย่างละเอียด แล้วถอยออกมา เฝ้าสังเกตท่าทางของต้าจวี๋

มันยังคงวนลูปอยู่กับเส้นทางเดิมที่เดินไปชามอาหารแมว พอเดินไปได้ครึ่งทางก็จาม แล้วก็หยุดเดินงงๆ มองไปรอบๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับ

หลินมู่หยางล้วงสมุดออกมาจากกระเป๋า จดลงไปอย่างรวดเร็ว:

'การทดลองเหนี่ยวนำพืชกลายพันธุ์ หมายเลข 005

สายพันธุ์: ดอกไพรีทรัม

คุณสมบัติการกลายพันธุ์: หลังบานจะปล่อยละอองเกสรออกมา หากสูดดมจะเกิดอาการความจำเสื่อมชั่วคราว

เงื่อนไขการกระตุ้น: การจามหรือการสูดหายใจลึกๆ

หมายเหตุ: ได้รับการยืนยันแล้วจากต้าจวี๋, เสี่ยวขุย และตัวผู้ทดสอบเอง

ระยะเวลาออกฤทธิ์ประมาณ 5-10 วินาที'

เขานิ่งไปนิด แล้วจดต่ออีกบรรทัด: "กลั้นหายใจช่วยได้ แต่ไม่แนะนำให้คนทั่วไปทำตาม เพราะเดี๋ยวจะขาดใจตายเสียก่อน"

คอมเมนต์ในไลฟ์สดเสี่ยวขุยไหลเป็นน้ำ:

"ดอกไพรีทรัมกลายเป็นน้ำลืมเลือนไปแล้วเหรอ?"

"ต้าจวี๋ : ฉันเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน"

"ถ้าเอาไปปลูกหน้าห้องสอบ นักศึกษาที่เดินเข้าห้องไปจะลืมหมดไหมเนี่ย?"

"แกมันฉลาดจริงๆ เลยนะเนี่ย"

ต้าจวี๋จามอีกรอบ แล้วก็นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มองไปทางชามอาหารแมว สลับกับมองเสี่ยวขุย

สีหน้ามันแปลได้ประมาณว่า:

"ฉันหิวหรือเปล่านะ? เมื่อกี้ฉันมาที่นี่หรือยังนะ? เธอใช่คนที่คอยตักอาหารให้ฉันหรือเปล่า?"

เสี่ยวขุยอุ้มมันขึ้นมา ต้าจวี๋ดิ้นนิดหน่อย แล้วจามออกมาทีนึง ก็เงียบไป มันคงลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังดิ้นอยู่

มันมองหน้าเสี่ยวขุย ในดวงตามีความเชื่อใจแบบคนแปลกหน้า: "ถึงฉันจะจำเธอไม่ได้ แต่รู้สึกว่าเธอคงจะเป็นคนดีนะ"

คอมเมนต์:

"ต้าจวี๋ความจำสั้นของจริง"

"นี่มันฉบับแมวเหมียวของหนังเรื่อง Memento ชัดๆ"

"ต้าจวี๋ : เธอเป็นใครไม่รู้ แต่เธออุ้มฉันอยู่ งั้นเธอก็คงเป็นคนดีแหละ"

หลินมู่หยางกลั้นหายใจ ย้ายดอกไพรีทรัมไปไว้ในสุดของโรงเรือน แล้วปิดประตู

"ช่วงนี้อย่าเพิ่งเข้าไปใกล้ ละอองเกสรต้องควบคุมหน่อย แกเอาต้าจวี๋ออกไปข้างนอกก่อน ไปให้มันรับลมหน่อย"

เขานึกอะไรขึ้นได้ เลยเสริมอีกประโยค: "ถ้ามันจำแกไม่ได้ ก็ให้มันดมมือแก แมวใช้จมูกจำคนน่ะ"

เสี่ยวขุยพยักหน้า อุ้มต้าจวี๋ออกไปวางไว้ข้างๆ ชามอาหารแมว

ต้าจวี๋ก้มลงดม แล้วเริ่มกิน

กินไปสองสามคำ จามอีกรอบ เงยหน้าขึ้นมองชามข้าวอย่างงงๆ แล้วก็ก้มลงดมอีกรอบ แล้วก็กินต่อ

กินไปอีกสองสามคำ จามอีกรอบ เงยหน้าขึ้นอีก แล้วก็ก้มลงไปกินต่อ

เสี่ยวขุยมองดูมันแล้วก็ถอนหายใจ นั่งยองๆ ลูบตัวมัน: "มันลืมแม้กระทั่งว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ตัวเล็กนิดเดียว ระบบเผาผลาญนี่ช้าจริงๆ"

คอมเมนต์:

"ต้าจวี๋ : ฉันติดอยู่ในลูปเวลาหรือเปล่า?"

"นี่น่าจะเป็นมื้ออาหารที่ยาวนานที่สุดในชีวิตแมวของมันแล้วล่ะ"