บทที่ 53 คุณหลี่ : ผมจำศัพท์ภาษาอังกฤษได้ตั้งสามพันคำ ไม่กลัวความจำเสื่อมหรอก

พอถึงเวลาอาหารค่ำ อู่เทาและคนอื่นๆ ก็กลับมาจากทุ่งนา หลินมู่หยางได้กำชับเรื่องดอกไพรีทรัมให้พวกเขาฟังเป็นพิเศษ

หลิวซวี่ตงฟังจบก็ทำท่าเหมือนอยากลองของ แต่โดนอู่เทาปรายตามองปรามไว้ก่อน

ช่วงบ่าย ฟางจิ้งซานพาคุณหลี่ เจ้าของบริษัทอุปกรณ์มาที่สถาบันวิจัย

ตั้งแต่โทรคุยกันคราวก่อน คุณหลี่ก็ยืนยันว่าจะพาช่างเทคนิคมาด้วยตัวเอง เพื่อพูดคุยเรื่องข้อควรระวังและเงื่อนไขการติดตั้งพื้นที่

คุณหลี่ใส่สูทสวมแว่นกรอบทอง

เขายืนอยู่หน้าประตูรั้ว มองกำแพงต้นมะขวิดพลางรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมา:

"อาจารย์ฟางครับ นี่ใช่หนามมะขวิดที่เขาเล่ากันในเน็ตว่าทำเอาคนจิตแตกใช่ไหมครับ?

มันจะ... ไม่จู่ๆ พุ่งมาจิ้มคนใช่ไหมครับ?"

คนทำธุรกิจแบบเขาเบื้องหลังมีเรื่องหมกเม็ดไม่น้อย ถ้าหลุดปากพูดออกมาหมด ชีวิตเขาคงพังพินาศแน่

ฟางจิ้งซานดูออกว่าเขากังวลเรื่องอะไร: "มันไม่จิ้มคนเองหรอกครับ แค่คุณอย่าไปหาเรื่องแตะมันก็พอ"

คุณหลี่ก็ยังไม่ไว้ใจ เดินอ้อมอย่างระมัดระวัง แต่พอเพิ่งก้าวเข้าลานบ้าน เจ๊กรีดร้องก็แผดเสียงออกมา

เขาตกใจจนกระโดดโหยง รองเท้าหนังเหยียบลงไปในบ่อโคลน ดินติดเต็มรองเท้า

เสี่ยวจ้าวโผล่หัวออกมาจากห้องเก็บของ ตะโกนว่า "ใครเหยียบแปลงผักฉัน!"

คุณหลี่ยกมือขึ้น: "ผมเองครับ ขอโทษทีครับ พอดีไม่ได้ดู"

เสี่ยวจ้าวมองรองเท้าหนังเขา: "ไม่เป็นไรครับ บ่อตรงนั้นขุดไว้เมื่อวาน ยังไม่ได้ปลูกอะไร"

หน้าคุณหลี่เปลี่ยนจากซีดเป็นแดง จากแดงเป็นม่วง

เขาสูดหายใจลึก กระทืบเท้าแรงๆ จนดินกระเด็นหลุดออก แล้วเดินตามฟางจิ้งซานเข้าไปในห้องแล็บ

หลินมู่หยางนั่งอยู่ที่โต๊ะปฏิบัติการ ในมือถือตัวอย่างมะเขือเทศอยู่ เขามองคุณหลี่แวบหนึ่ง ตีหน้าตาย:

"เชิญนั่งครับ"

คุณหลี่มองเก้าอี้ข้างๆ ที่มีต้าจวี๋กำลังนอนขดตัวหลับปุ๋ยอยู่ มันโดนเสี่ยวขุยอุ้มกลับมาแต่เช้า ต้าจวี๋ลืมตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง จามใส่ทีนึง แล้วหลับต่อ

ฟางจิ้งซานกระแอมไอ: "คุณหลี่ นี่คือหลินมู่หยางครับ เรื่องอุปกรณ์คุณคุยกับเขาได้เลย"

คุณหลี่หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า เริ่มสาธยายสเปก ราคา และบริการหลังการขายของอุปกรณ์รุ่นต่างๆ

หลินมู่หยางนั่งฟัง พยักหน้าบ้าง ส่งเสียงตอบรับบ้าง

พอบรรยายจบ คุณหลี่ก็ยื่นรายการอุปกรณ์ให้หลินมู่หยาง

หลินมู่หยางชี้ไปที่เครื่องถอดรหัสพันธุกรรมเครื่องหนึ่ง:

"เครื่องนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?"

คุณหลี่เช็กราคา: "เครื่องนี้เป็นระดับเริ่มต้นครับ สี่แสนแปดหมื่นหยวน"

หลินมู่หยางชี้ไปที่เครื่องตัดต่อยีน: "แล้วเครื่องนี้ล่ะ?"

"หกแสนแปดหมื่นหยวนครับ"

"ลดแล้วเหรอครับ?"

คุณหลี่พยักหน้า: "ครับ นี่คือราคาลดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว"

หลินมู่หยางนิ่งคิด: "เอาทั้งสองเครื่องครับ จะมาส่งได้เมื่อไหร่?"

"หลังจากเซ็นสัญญาแล้วไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ครับ"

หลินมู่หยางหยิบเช็คที่ได้มาเมื่อวันก่อนจากลิ้นชักวางลงบนโต๊ะ

คุณหลี่เห็นตัวเลขบนเช็คถึงกับสูดหายใจเฮือก: "...จ่ายเต็มจำนวนเลยเหรอครับ? งั้นผมจัดคิวพิเศษให้ สามวันของถึงครับ"

ฟางจิ้งซานกระแอมไอเตือนสติ: "เสี่ยวหลิน ไม่คิดจะเก็บเงินสำรองไว้บ้างเหรอ?"

หลินมู่หยางนิ่งคิด: "เก็บไว้แล้วครับ ค่าลิขสิทธิ์ที่เหลือยังพอมีอยู่"

ฟางจิ้งซานพยักหน้า ไม่ถามอะไรต่อ

พอเซ็นสัญญาเสร็จ คุณหลี่มองไปในลานบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น: "ในโรงเรือนปลูกอะไรไว้เหรอครับ?"

หลินมู่หยาง: "ดอกไพรีทรัมครับ"

คุณหลี่: "ดอกไพรีทรัม? ไอ้ที่เอาไว้ทำยากันยุงน่ะเหรอ?"

หลินมู่หยาง: "ใช่ครับ แต่ว่าดอกไพรีทรัมที่ผมปลูกเนี่ย มีผลข้างเคียงอยู่นิดหน่อยน่ะครับ"

ฟางจิ้งซานได้ยินแบบนั้นหน้าเปลี่ยนสีทันที: "ผลข้างเคียงอะไร? อันตรายไหม?"

เขายังเข็ดขยาดกับพืชที่หลินมู่หยางวิจัยไม่หาย อาคารสำนักงานของมหาลัยยังซ่อมไม่เสร็จเลย

หลินมู่หยางตอบหน้าตาย: "ก็แค่ทำให้คนความจำเสื่อมชั่วคราวน่ะครับ"

คุณหลี่พอได้ยินก็ตาเป็นประกาย ถูมือไปมา ทำท่าจะเดินไปที่โรงเรือน ฟางจิ้งซานรีบคว้าตัวไว้: "อย่าไป"

คุณหลี่: "ผมแค่ขอดูเฉยๆ"

ฟางจิ้งซาน: "พอดูแล้วเดี๋ยวก็ลืมหมด"

คุณหลี่: "ผมไม่เชื่อหรอก ความจำผมดีมาก

ตอนสอบเข้ามหาลัย ผมท่องศัพท์ภาษาอังกฤษไปตั้งห้าพันคำ ป่านนี้ยังจำได้ตั้งสามพัน"

ฟางจิ้งซานถอนหายใจ หลีกทางให้ก้าวหนึ่ง: "งั้นเชิญเข้าไปเลยครับ ผมรออยู่ข้างนอก"

ฟางจิ้งซานไม่พูดอะไรต่อ ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรือน หยิบมือถือขึ้นมาจับเวลา

คุณหลี่ผลักประตูเดินเข้าไป

คอมเมนต์ในไลฟ์สดเสี่ยวขุยเดือดพล่าน:

"มหกรรมหาทำ