บทที่ 54 ต้าหลิว : ผมคุมตัวเองไม่ได้อ่า

แสงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า ความมืดเริ่มโรยตัวลงมา หลินมู่หยางนั่งตรวจสอบข้อมูลการทดลองอยู่ที่โต๊ะปฏิบัติการ ต้าจวี๋นั่งอยู่บนตัก ทำหน้าตางุนงง

เจ้าพี่นิ้วกลางที่อยู่ข้างๆ ก็ชูนิ้วกลางค้างไว้ไม่ยอมเอาลง ชี้หน้าเขากับต้าจวี๋ตลอดเวลา

หลินมู่หยางลูบหัวต้าจวี๋ ต้าจวี๋จามออกมา เอียงคอมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่า

หลินมู่หยางตีหน้าตาย: "จำฉันไม่ได้อีกแล้วสิ?"

ต้าจวี๋ร้อง "เมี้ยว" แปลได้ว่า "แกเป็นใคร?"

หลินมู่หยางถอนหายใจ หยิบสมุดบันทึกขึ้นมาจด

'สถิติความจำเสื่อมของต้าจวี๋: จนถึงเวลาสามทุ่ม ประมาณ 15 ครั้ง เว้นระยะครั้งละประมาณ 5 นาที ทุกครั้งจะมีแววตาเลื่อนลอย จำเจ้าของไม่ได้เลย ตอบคำถามไปแล้ว 15 รอบ คำตอบมีตั้งแต่ 'เจ้าของแก' 'คนเก็บอึ' 'หลินมู่หยาง' 'คนซื้ออาหารแมวให้แก' รอบที่ 16 ฉันกะจะตอบว่า 'ฉันเป็นพ่อแก''

เสี่ยวขุยชะโงกหน้ามาดู: "พี่ พี่ไปเป็นพ่อมันตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ?"

หลินมู่หยาง: "ก็เมื่อกี้นี้แหละ"

เสี่ยวขุย: "แล้วมันจะเชื่อเหรอ?"

หลินมู่หยาง: "มันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ไม่สำคัญหรอก"

ต้าจวี๋จามออกมาอีกรอบ "แกเป็นใคร?"

หลินมู่หยาง: "ฉันเป็นพ่อแก"

ต้าจวี๋ชะงักไปนิดนึง กรอกตาบนใส่ แล้วก็หาววอด ฟุบหน้าลงบนเก้าอี้

มันคงกำลังคิดว่า มนุษย์คนนี้มาเนียนเป็นญาติฉันเหรอเนี่ย? แต่ช่างเถอะ ยังไงก็จำไม่ได้อยู่ดีว่าตัวเองเป็นใคร ปล่อยผ่านละกัน

วันคืนหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน เวลาหนึ่งสัปดาห์ล่วงเลยไปท่ามกลางความวุ่นวายของทุกคน มะเขือเทศยักษ์ค่อยๆ โตขึ้นทุกวัน สีก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดง

หกโมงครึ่งตอนเช้า หลินมู่หยางสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเจ๊กรีดร้อง ไม่ใช่แค่เขา เสี่ยวขุยที่อยู่ห้องข้างๆ ก็นอนไม่หลับเหมือนกัน เลยลุกขึ้นมาซะเลย

ที่แท้ก็เป็นฝีมือต้าจวี๋ ที่เอาแต่อุ้งเท้าเขี่ยใบของมันไม่หยุด

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ต้าจวี๋ค้นพบความลับว่า แค่เขี่ยต้นไม้ที่ร้องได้ต้นนี้ไปเรื่อยๆ ทาสหน้าตายคนนี้ก็จะลุกจากเตียง แล้วเอาของอร่อยมาประเคนให้

หลินมู่หยางลุกจากเตียงสนาม ผมฟูเป็นรังนก เดินหน้าตายไปที่ริมหน้าต่าง อุ้มต้าจวี๋ลงมาวางบนพื้น แล้วหันไปพูดกับเจ๊กรีดร้อง: "หุบปาก"

เจ๊กรีดร้อง: ไอ้อี*&……%

แล้วมันก็แผดเสียงร้องอีกรอบ คราวนี้ดังกว่าเดิม

หลินมู่หยางจ้องมันอยู่สามวินาที ถอนหายใจ หันไปหยิบกระบอกฉีดน้ำ มารดน้ำที่กระถางมันนิดนึง

เจ๊กรีดร้องเงียบกริบ ใบของมันค่อยๆ หุบเข้าหากัน เหมือนกำลังบิดขี้เกียจ

ส่วนเจ้าพี่นิ้วกลาง พอเห็นหลินมู่หยางตื่น ก็ชูนิ้วกลางใส่ตลอดเวลา ไม่ยอมเอาลงเลย

หลินมู่หยางปรายตามอง ตีหน้าตาย จับมันหันไปทางอื่น ให้นิ้วกลางชี้เข้ากำแพงแทน

กระบองเพชรไม่ยอมแพ้ หันนิ้วกลางขวับไปหาเจ๊กรีดร้องทันที

เจ๊กรีดร้องก็แผดเสียงร้องขึ้นมาอีก เจ้าพี่นิ้วกลางก็เลยหันกลับมาชูนิ้วกลางใส่หลินมู่หยางใหม่

หลินมู่หยางถอนหายใจ จับเจ้าพี่นิ้วกลางให้เข้าที่เข้าทาง: "วันนี้เป้าหมายของแกคือด่าต้าจวี๋ ไม่ใช่ด่าฉัน"

ต้าจวี๋นั่งอยู่ข้างชามอาหารแมว จามออกมาทีนึง แล้วมองเขาอย่างงุนงง

ฉากนี้ถูกเสี่ยวขุยที่เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ถ่ายทอดสดออกไปหมด:

"ต้าจวี๋ : เกี่ยวอะไรกับฉันเนี่ย"

"เจ้าพี่นิ้วกลาง : ต้าจวี๋ยังไม่ตื่น ฉันด่าแกวอร์มอัพไปก่อนละกัน"

"ชีวิตประจำวันของพี่ชายหน้าตาย : ทะเลาะกับต้นไม้ ใช้เหตุผลกับแมว"

ต้าจวี๋กินอาหารแมวไปคำนึง จามออกมา แล้วก็ลืมไปเลยว่ากำลังกินอะไรอยู่ ก้มลงดมๆ แล้วก็กินต่อ วนลูปไปเรื่อยๆ

หลินมู่หยางปรายตามองมัน: "ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ทำไมแกยังไม่หายอีกเนี่ย"

ต้าจวี๋กรอกตาบนใส่ ก้มหน้าก้มตาวนลูปกินๆ ลืมๆ ต่อไป

พอเห็นหลินมู่หยางล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เสี่ยวขุยก็รีบลากเขาไปที่แปลงทดลองทันที

"ชาวช่องทุกคนคะ! หลังจากที่หัวหน้าอู่กับทีมงานคอยดูแลอย่างดี ในที่สุดมะเขือเทศยักษ์ล็อตแรกก็สุกแล้วค่า! วันนี้เราจะเริ่มเก็บเกี่ยวกันแล้ว!"

เธอยืนชูมือถืออยู่หัวคันนา ด้านหลังคือเถามะเขือเทศสีเขียวขจีที่ทอดยาวไปยี่สิบไร่ ผลสีแดงสดห้อยระย้าเต็มค้าง

คอมเมนต์แห่กันเข้ามาทันที:

"ในที่สุดก็รอจนถึงวันนี้!"

"มะเขือเทศนี่ดูน่ากินมากเลยอ่ะ"

"พร้อมเปย์แล้ว เปิดตะกร้าด่วน!"

หลินมู่หยางยืนหน้าตายอยู่ข้างๆ ถือตะกร้าพลาสติก ค่อยๆ เด็ดมะเขือเทศยักษ์ลูกหนึ่งอย่างเบามือ แล้ววางลงในตะกร้า

ส่วนอู่เทาก็พาหลิวซวี่ตง เสี่ยวจ้าว และคนอื่นๆ มุดเข้ามุดออกอยู่แปลงข้างๆ ทั้งเก็บ คัดแยก ลงกล่อง ทำงานกันอย่างคล่องแคล่วว่องไว

ผู้บัญชาการจ้าวได้รับข่าวตั้งแต่เมื่อวาน เช้าวันนี้ก็เลยส่งรถบรรทุกทหารมาจอดรอข้างแปลงทดลองแต่เช้าตรู่ เก็บเสร็จก็แพ็กขึ้นรถได้เลย

เวอร์ชันกองทัพกับเวอร์ชันชาวบ้านหน้าตาต่างกันชัดเจน เวอร์ชันกองทัพสีจะเข้มกว่า เปลือกมีลวดลายตาข่ายถี่ยิบ เหมือนแผนที่ลายแทง

ส่วนเวอร์ชันชาวบ้าน สีจะแดงสด เปลือกเรียบเนียนมันวาว

ก่อนจะเริ่มเก็บ หลินมู่หยางได้กำชับอู่เทากับทีมงานไว้แล้วว่า ต้องตรวจดูมะเขือเทศทุกลูกให้ละเอียด ห้ามมีของแปลกปลอมหลุดเข้าไปเด็ดขาด

หลิวซวี่ตงอุ้มตะกร้ามะเขือเทศเวอร์ชันกองทัพออกมา เหงื่อท่วมหัว: "อาจารย์หลินครับ เวอร์ชันกองทัพนี่มันทำให้คนตื่นตัวได้จริงๆ เหรอครับ?"

ที่บอกว่าตะกร้านึง จริงๆ แล้วมีแค่สี่ลูกเอง เพราะมะเขือเทศมันลูกใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม ตะกร้าใบแค่นั้นใส่ได้ไม่กี่ลูกหรอก

หลินมู่หยางปรายตามองเขาหน้าตาย: "นายอยากลองไหมล่ะ?"

หลิวซวี่ตงส่ายหัวดิ๊ก: "ไม่เอาครับ บทเรียนเรื่องถั่วงอกคราวที่แล้วยังฝังใจอยู่เลย

แถมบทเรียนเรื่องมะเขือเทศสีม่วงคราวก่อนนู้นก็ยังจำได้แม่น

บทเรียนเรื่องหนามมะขวิดคราวก่อนนู้นอีก ก็ยังไม่ลืม"

เขานับนิ้วทีละนิ้ว: "ผมจะไม่หลงกลอีกแล้วครับ"

อู่เทาเดินเข้ามาจากข้างหลัง: "นายลองดูสิ ฉันก็อยากเห็นผลลัพธ์เหมือนกัน"

หลิวซวี่ตงมองอู่เทา อู่เทาก็มองเขา

หลิวซวี่ตงเงียบไปสามวินาที: "หัวหน้า กะจะให้ผมเป็นหนูทดลองใช่ไหมครับ?"

อู่เทา: "ใช่"

หลิวซวี่ตงจำใจยอมแพ้ หยิบมะเขือเทศเวอร์ชันกองทัพขึ้นมาลูกนึง ค่อยๆ หั่นชิ้นเล็กๆ ใส่ปาก

พริบตาเดียว กลิ่นหอมที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนก็ฟุ้งกระจายไปทั่วปาก

เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา: "โห อร่อยอ่ะ!"

อู่เทายืนอยู่ข้างๆ จ้องเขาเขม็ง: "แค่อร่อยอย่างเดียวเหรอ? รู้สึกอะไรอีกไหม?"

จู่ๆ หลิวซวี่ตงก็เบิกตากว้าง รูม่านตาขยาย มุมปากยกยิ้มกว้าง: "หัวหน้า! ผมรู้สึกเหมือนมีพลังล้นเหลือเลยครับ!"

อู่เทาตีหน้าตาย: "งั้นนายลองวิ่งห้ากิโลดูสิ"

หลิวซวี่ตงสับตีนแตกวิ่งออกไปทันที ความเร็วเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า พริบตาเดียวก็วิ่งทะลุประตูสถาบันวิจัยออกไปแล้ว ปากก็ตะโกนลั่น:

"ผมคุมตัวเองไม่ได้อ่า"

คอมเมนต์:

"ต้าหลิวโดนยาแล้ว! สำเนียงบ้านเกิดหลุดเลย"

"นี่มันมะเขือเทศหรือสารกระตุ้นเนี่ย?"

"เวอร์ชันกองทัพของแท้แน่นอน!"

"เขาวิ่งเร็วกว่าไซบีเรียนฮัสกี้ที่บ้านฉันอีก"

อู่เทามองตามหลังหลิวซวี่ตงที่หายลับไป หันไปบอกหลินมู่หยาง: "ได้ผลดีทีเดียว ผมว่าน่าจะให้วิ่งเพิ่มอีกห้ากิโลนะ"

หลินมู่หยางปรายตามอง: "สมกับเป็นคุณจริงๆ แต่ให้วิ่งสิบกิโลด้วยความเร็วขนาดนี้ แน่ใจนะว่าร่างกายจะรับไหว?"

อู่เทาโบกมือ: "สบายมาก ลูกน้องที่ผมฝึกมา ถึงจะไม่ใช่พวกหัวกะทิ แต่ก็ไม่ได้อ่อนหัดขนาดนั้นหรอก แค่สิบกิโลเมตรจิ๊บๆ"

หลิวซวี่ตง: กู@#￥%……&