บทที่ 55 ต้าจวี๋ : ทำไมคนซวยต้องเป็นฉันตลอดเลย

ระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นอยู่กับการเก็บเกี่ยวมะเขือเทศยักษ์ลายตาข่าย (เวอร์ชันกองทัพ) เสี่ยวขุยก็กำลังไลฟ์สดชิมมะเขือเทศยักษ์ผิวเรียบ (เวอร์ชันคนทั่วไป) อยู่

เธอหยิบมะเขือเทศผิวเรียบสีแดงสดลูกเบ้อเริ่มขึ้นมา โชว์หน้ากล้องก่อน แล้วเอามีดปอกผลไม้ที่เตรียมไว้ผ่าครึ่งฉับ

กลิ่นหอมแปลกๆ ที่ผสมผสานผลไม้หลากหลายชนิดฟุ้งกระจายไปทั่วห้องทันที

เธอหั่นชิ้นนึงเข้าปาก พอพาน้ำมะเขือเทศแตกซ่านในปาก เสี่ยวขุยก็เบิกตากว้างด้วยความทึ่ง

รสสัมผัสหอมหวานของผลไม้หลากชนิดระเบิดในปาก ทั้งกลิ่นพีช กลิ่นมะม่วง แล้วก็มีความหอมหวานของน้ำผึ้งที่อธิบายไม่ถูกผสมอยู่ด้วย

เนื้อสัมผัสซุยๆ ละลายในปาก น้ำมะเขือเทศไหลลงคอเหมือนกำลังดื่มแสงแดดเหลว

เธอหลับตา เคี้ยวไปสองที ค่อยๆ ซึมซับรสชาติ ไม่อยากจะกลืนลงไปเลย

คอมเมนต์เริ่มทวงถาม:

"เสี่ยวขุย พูดอะไรหน่อยสิ!"

"หน้าตาเหมือนจะอร่อยจริงๆ แฮะ?"

"อร่อยจนพูดไม่ออกเลยเหรอ?"

ในที่สุดเสี่ยวขุยก็กลืนลงไป ลืมตาขึ้นมา ขอบตาแดงรื้นนิดๆ: "ชาวช่องทุกคนคะ... มะเขือเทศนี่... จะพูดยังไงดีล่ะ... มันไม่ใช่รสมะเขือเทศธรรมดานะคะ

หนูรู้สึกเหมือนมันเป็นลูกที่เกิดจากการหนีตามกันของผลไม้อร่อยๆ ทุกชนิดในโลกเลยค่ะ"

คอมเมนต์:

"หนีตามกัน ฮ่าๆๆๆ"

"เปรียบเปรยได้ล้ำลึกมาก"

"เสี่ยวขุยร้องไห้เหรอเนี่ย"

เสี่ยวขุยสูดน้ำมูก กัดอีกคำ คราวนี้เธอตั้งใจเคี้ยวช้าๆ แล้วอธิบายใส่กล้อง:

"ทุกคนเคยกินลูกพีชที่เพิ่งเด็ดมาจากต้น ยังมีความอุ่นของแสงแดดไหมคะ? หอมกว่านั้นอีกค่ะ

เคยกินมะม่วงสุกงอม หวานฉ่ำชื่นใจไหมคะ? หวานกว่านั้นอีกค่ะ เคยกิน..."

เธอคิดนิดนึง: "ช่างเถอะ หนูอธิบายไม่ถูกแล้วค่ะ

สรุปคือมันอร่อย อร่อยจนหนูเกือบลืมไปเลยว่ากำลังไลฟ์อยู่"

หลินมู่หยางที่ยืนอยู่ข้างๆ ตีหน้าตายอธิบายแทรกขึ้นมา:

"มะเขือเทศมีสารประกอบอะโรมาติกกับฟรุกโตสธรรมชาติความเข้มข้นสูง กลิ่นกับรสชาติก็เลยดีกว่ามะเขือเทศทั่วไปน่ะ"

เสี่ยวขุยปรายตามองค้อน: "พี่ ช่วยเลิกเอาวิทยาศาสตร์มาอธิบายของอร่อยได้ไหมเนี่ย?"

คอมเมนต์:

"พี่ชายหน้าตาย : ที่อร่อยก็เพราะสารประกอบไงล่ะ"

"เสี่ยวขุย : หุบปาก"

"พี่ชายหน้าตายความโรแมนติกติดลบ"

เสี่ยวขุยกัดอีกคำ แล้วสีหน้าก็เริ่มเปลี่ยน จากฟินเป็นผ่อนคลาย จากผ่อนคลายเป็นเบิกบาน มุมปากยกยิ้มขึ้นมาเอง:

"ชาวช่องทุกคนคะ พอกินแล้วหนูไม่ได้แค่รู้สึกว่ามันอร่อยนะคะ แต่รู้สึก... มีความสุขมากๆ เลยค่ะ

เหมือนเช้าวันเสาร์ที่ได้ตื่นสายๆ พอเปิดม่านมารับแสงแดดอุ่นๆ แล้วรู้สึกแฮปปี้สุดๆ ไปเลยอ่ะค่ะ

ไม่มีเหตุผลเลยค่ะ แค่รู้สึกมีความสุข"

เธอหันไปมองหลินมู่หยาง

หลินมู่หยางนิ่งคิด: "สารประกอบในมะเขือเทศไปกระตุ้นการหลั่งโดปามีนน่ะ กินแล้วอารมณ์ดีขึ้นจริงๆ แหละ"

เสี่ยวขุยยิ้มกว้างใส่กล้อง: "งั้นหนูจะกินเยอะๆ เลย จะได้แฮปปี้ไปทั้งวัน"

หลินมู่หยาง: "กินเยอะไปเดี๋ยวก็จุกหรอก แถมถ้ามีความสุขเกินไปอาจจะนั่งหัวเราะแหะๆ คนเดียวก็ได้นะ"

เสี่ยวขุยทำหน้าไม่แคร์: "หัวเราะแหะๆ ก็ช่างเถอะ ดีกว่าร้องไห้ละกัน"

เธอหั่นมะเขือเทศชิ้นเล็กๆ ยื่นให้ต้าจวี๋ที่อยู่ข้างๆ

ต้าจวี๋ดมๆ กัดไปคำนึง เคี้ยวสองที แล้วกลืนลงไป

จากนั้นมันก็นั่งนิ่ง จามออกมาทีนึง ลืมไปเลยว่ากำลังกินอะไรอยู่ ก้มลงมองเศษมะเขือเทศบนพื้น ดมๆ จามอีกที แล้วก็ลืมอีก

วนลูปแบบนี้อยู่สามรอบ ทุกครั้งที่จามเสร็จ มันก็จะเงยหน้ามองรอบๆ แววตาว่างเปล่า แต่แป๊บเดียวมุมปากมันก็ยกยิ้มขึ้นมา เห็นชัดเลยว่ากำลังยิ้มแฉ่งมีความสุข

เสี่ยวขุยอุ้มต้าจวี๋ขึ้นมา:

"ต้าจวี๋กินแล้วก็มีความสุขเหมือนกันค่ะ ถึงบางครั้งมันจะจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร แต่พอกินเสร็จก็ยังแฮปปี้อยู่ดี"

คอมเมนต์พากันอิจฉา:

"ต้าจวี๋ : ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร แต่รู้ว่ามีความสุขจัง"

"ต้าจวี๋ : ฉันคือใคร ฉันอยู่ที่ไหน ฉันกำลังกินอะไรอยู่"

"นี่แหละสัจธรรมขั้นสูงสุด"

"แมวผู้ชนะสิบทิศ"

เสี่ยวขุยปล่อยต้าจวี๋ลงพื้น หันไปหยิบแก้วน้ำ

จังหวะนั้นเอง มะเขือเทศเวอร์ชันกองทัพลูกนึงก็กลิ้งตกลงมาจากตะกร้า มาหยุดอยู่ข้างเท้าต้าจวี๋พอดี

ต้าจวี๋ก้มลงดม จามออกมาทีนึง ลืมไปเลยว่าเมื่อกี้เพิ่งกินอะไรไป อ้าปากงับเข้าให้

ถึงจะแข็งไปหน่อย แต่ก็ไม่งั้น มันเคี้ยวสองที แล้วกลืนลงไปรวดเดียว

สามวินาทีต่อมา ต้าจวี๋ก็เบิกตากว้าง หางฟูฟ่องเป็นไม้ปัดฝุ่น หูพับไปข้างหลัง แล้วก็สับตีนแตกวิ่งหน้าตั้ง

มันวิ่งวนรอบลานบ้าน ชนกระถางเจ๊กรีดร้อง เจ๊กรีดร้องแผดเสียงลั่น: อ๊ายยย

เจ้าพี่นิ้วกลางที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจ หันนิ้วกลางที่ชี้หลินมู่หยางไปหาต้าจวี๋ทันที หันตามเงาต้าจวี๋ไปช้าๆ

ต้าจวี๋วิ่งเร็วเป็นเดอะแฟลช เห็นแค่เงาสีส้มวูบวาบไปมา ชนไม้กวาด ชนอุปกรณ์ล้มระเนระนาด

เสี่ยวขุยกรี๊ดลั่น: "ต้าจวี๋กินมะเขือเทศลายตาข่ายเข้าไป! มันจะเป็นอะไรไหมพี่?"

หลินมู่หยางยังคงหน้าตาย: "ไม่เป็นไรหรอก มันแค่คึกจัด พลังเหลือล้นน่ะ"

ต้าจวี๋วิ่งเป็นบ้าเป็นหลัง พุ่งจากลานบ้านฝั่งนี้ไปฝั่งนู้น ทะลุเข้าโรงเรือน ชนกระถางเปล่าล้มไปสองใบ แล้วพุ่งออกจากโรงเรือน พุ่งเข้าห้องครัว

เสี่ยวจ้าวที่กำลังหั่นผักอยู่ ต้าจวี๋พุ่งผ่านขาไป เสี่ยวจ้าวสะดุ้งโหยง มีดเกือบสับนิ้วตัวเอง

"ต้าจวี๋!!!"

ต้าจวี๋พุ่งพรวดออกจากครัว พุ่งตรงไปที่กำแพง แล้วมันก็เห็นกำแพงมะขวิด ภาพจำอันเลวร้ายแวบเข้ามาในหัวทันที

มันพยายามจะเบรก แต่ความเร็วระดับนี้ เบรกไม่อยู่แล้ว ก็เลยพุ่งชนกำแพงเข้าอย่างจัง

หนามมะขวิดทิ่มตูดต้าจวี๋เต็มๆ

ต้าจวี๋ร้อง "แง้ว" เสียงหลง ในที่สุดก็หยุดวิ่งได้ นั่งจุ้มปุ๊กอยู่โคนกำแพงอย่างน่าสงสาร ที่ตูดมีหนามมะขวิดปักอยู่หลายอัน หางหดซุกแน่น

มันเริ่มหงอย ฤทธิ์ความคึกของมะเขือเทศลายตาข่ายยังไม่หมด ฤทธิ์ซึมเศร้าของต้นมะขวิดก็เริ่มทำงาน สีหน้ามันเลยเดี๋ยวคึกเดี๋ยวหดหู่ เหมือนกำลังเล่นละครเวทีคนเดียว

เสี่ยวขุยวิ่งไปอุ้มมันขึ้นมา ต้าจวี๋จามออกมาทีนึง เรอทีนึง แล้วก็หาววอด สามอาการโผล่มาพร้อมกัน

สายตามันอธิบายได้ประมาณว่า: "เมื่อกี้ฉันวิ่งทำไมวะ? ชนกำแพงทำไมเนี่ย? ฉันคือใคร?"

คอมเมนต์ขำกันจนปอดโยก:

"มะเขือเทศลายตาข่าย + ต้นมะขวิด = แมวไบโพลาร์"

"วันนี้ต้าจวี๋ได้นั่งรถไฟเหาะตีลังกาชีวิตแมวแล้ว"

"ตูดมันยังมีหนามปักอยู่เลยนะ ไม่มีใครดึงออกให้เหรอ?"

"ต้าจวี๋ : ฉันเกลียดสถาบันวิจัยนี้"

หลินมู่หยางเดินเข้าไป ค่อยๆ ดึงหนามออกจากตูดต้าจวี๋ทีละอัน

ดึงอันนึง ต้าจวี๋ก็ร้องทีนึง เสียงร้องสูงๆ ต่ำๆ ผสมกันทั้งความคึกและความหดหู่

พอดึงอันสุดท้ายออก ต้าจวี๋ก็ลุกพรวดขึ้นมา กะจะวิ่งต่อ แต่ตูดเจ็บแปลบ วิ่งไปได้สามก้าวก็ล้มแปะลงไปอีก

หลินมู่หยางพูดหน้าตาย: "ฤทธิ์ของมะเขือเทศลายตาข่ายมันแรงมาก คนธรรมดารับไม่ไหวหรอก แกก็อย่าไปลองเชียวนะ ระวังจะขายขี้หน้า"

เสี่ยวขุยก้มหน้างุด ยังใจหายใจคว่ำไม่หาย: "รับทราบค่ะ"

โชคดีนะที่ไม่ได้ลองมะเขือเทศลายตาข่ายก่อน ไม่งั้นคงได้ขายหน้าอีกรอบแน่ๆ

คอมเมนต์พากันเข้าข้างต้าจวี๋:

"ต้าจวี๋ : ทำไมคนซวยต้องเป็นฉันตลอดเลย"

"โลกนี้มีแต่ต้าจวี๋ที่เจ็บปวด"

"ต้าจวี๋ : ฉันเป็นเหยื่อนะ ทำไมไม่มีใครมาปลอบฉันเลย"