บทที่ 56 เปิดขาย ศึกชิงมะเขือเทศยักษ์

หลังจากปรึกษากับหลินมู่หยางแล้ว เสี่ยวขุยก็มองกล้อง สูดหายใจลึก

"หนูมีข่าวสำคัญจะมาบอกทุกคนค่ะ มะเขือเทศยักษ์ผิวเรียบล็อตแรก วันนี้เราเก็บเกี่ยวเสร็จหมดแล้วนะคะ คืนนี้เวลาสองทุ่มตรง เราจะเปิดขายในไลฟ์สดค่ะ

มีจำนวนจำกัดแค่สองพันลูกเท่านั้น ลูกนึงหนักประมาณหกกิโลกรัม กินแล้วรับรองว่าจะลืมความทุกข์ไปชั่วขณะเลยค่ะ หมดแล้วหมดเลยนะคะ"

คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำตก อ่านแทบไม่ทัน

"สองทุ่ม? ตอนนี้ทุ่มสี่สิบแล้ว!"

"เหลืออีกแค่ยี่สิบนาที!"

"ถึงเวลาวัดความเร็วนิ้วกันแล้ว!"

"ฉันเกณฑ์มือถือของทุกคนในบ้านมาหมดแล้ว พ่อ แม่ ย่า รอสแตนด์บายเรียบร้อย"

ไม่ถึงสิบนาที แฮชแท็ก #เปิดขายมะเขือเทศยักษ์ ก็พุ่งขึ้นอันดับหนึ่งเทรนด์ฮิตทันที

ในแท็กมีแต่คำประกาศกร้าวของชาวเน็ต:

"สองทุ่มตรง เจอกัน ใครกดทันคือผู้ชนะ"

"ฉันเคลียร์เมมมือถือ รีสตาร์ทเร้าเตอร์ไปสามรอบแล้ว"

"ฉันให้ผัวเฝ้าหน้าจออยู่ที่ออฟฟิศ เน็ตที่นั่นแรงกว่า"

บางคนแคปหน้าจอตั้งนาฬิกาปลุกมาโชว์ 19:55 น., 19:57 น., 19:59 น., 20:00 น.

สี่เวลา เรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อย

ในห้องเช่าของจางเหว่ยกับหลี่เหมิง บรรยากาศก็ตึงเครียดไม่แพ้กัน

หลี่เหมิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา มือซ้ายถือมือถือ มือขวาถือไอแพด ตรงหน้ายังมีโน้ตบุ๊กวางอยู่อีกเครื่อง

ทั้งสามเครื่องเปิดไลฟ์สดของเสี่ยวขุยไว้พร้อมกัน เร่งเสียงจนสุด กลัวจะพลาดข่าวสารสำคัญ

ส่วนจางเหว่ยนั่งยองๆ เฝ้าอยู่ข้างเร้าเตอร์ เตรียมพร้อมซ่อมแซมเครือข่ายทุกเมื่อ

"สัญญาณเน็ตเสถียรดีไหม?" หลี่เหมิงหันไปถาม

จางเหว่ยเหลือบมองแอปเช็กความเร็วเน็ตในมือถือ:

"ปิงยี่สิบมิลลิวินาที แบนด์วิดท์สองร้อยเมก เสถียรสุดๆ

คราวนี้เราเตรียมตัวมาดี ถ้ากดไม่ทันนะ ฉันยอมหกสูง..."

"หุบปากไปเลยนะ" หลี่เหมิงลุกพรวด เอามือปิดปากเขาทันที: "อย่ามาตั้งแฟลก[1]มั่วซั่วสิ ไม่รู้หรือไงฮะ"

จางเหว่ยไม่ยอมแพ้: "คราวนี้ฉันมั่นใจจริงๆ นะ!"

"ยังจะพูดอีก!"

จางเหว่ยได้แต่หุบปากเงียบอย่างว่าง่าย

อีกด้านหนึ่ง น้องหวานใจตั้งแต่โดนหนามมะขวิดตำจนร้องไห้ขี้มูกโป่ง ยอดฟอลโลว์ของเธอก็พุ่งจากห้าแสนเป็นล้านแปดแสน

ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ ก็มาจากคลิปไวรัล "ร้องไห้จนเครื่องสำอางเละ" นั่นแหละ

แต่เธอก็ไม่แคร์ แถมบางทียังเอามาแชร์ดูขำๆ กับแฟนคลับในไลฟ์ด้วยซ้ำ ก็มันเรียกยอดวิวได้นี่นา

คืนนี้เธอก็มารอหน้าจอเตรียมกดแย่งมะเขือเทศเหมือนกัน เพื่อเป็นการเรียกกระแส เธอถึงกับเปลี่ยนชื่อไลฟ์สดเป็น:

"น้องหวานใจท้าชิงมะเขือเทศ! ถ้ากดไม่ทัน จะไลฟ์สดกินคีย์บอร์ดโชว์เลย!"

คอมเมนต์พากันแซว:

"คราวที่แล้วบอกว่าไม่ร้องก็ร้อง คราวนี้บอกจะกินคีย์บอร์ด จะกินจริงๆ เหรอ?"

"คีย์บอร์ดไม่อร่อยหรอก กินเมาส์ดีกว่า"

"ไปกินหนามมะขวิดเถอะ อันนั้นน่ะของจริง"

น้องหวานใจกลอกตาบน:

"คราวที่แล้วมันอุบัติเหตุย่ะ คราวนี้ฉันเตรียมตัวมาดี ดื่มกาแฟไปสามแก้ว ตอนนี้ตาสว่างสุดๆ

มือถือก็เปลี่ยนเครื่องใหม่ เน็ตก็เพิ่งเช็กมา แถมยังวอร์มนิ้วมาอย่างดีด้วย"

เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาโชว์หน้ากล้อง ขยับนิ้วทั้งสิบไปมาอย่างคล่องแคล่ว:

"เห็นไหม ยืดหยุ่นเต็มร้อย"

นับถอยหลังหนึ่งนาทีสุดท้าย สีหน้าน้องหวานใจเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"หน้าน้องหวานใจเหมือนจะไปฆ่าใครเลย"

"ตอนร้องไห้ยังไม่เกร็งขนาดนี้เลย"

"นี่แย่งมะเขือเทศนะ ไม่ได้แย่งผัว"

ส่วนที่สถาบันวิจัย อู่เทากำลังพาลูกน้องแพ็กมะเขือเทศลงกล่อง

มะเขือเทศสองพันลูก ลูกละกล่อง ใส่ในกล่องกระดาษสั่งทำพิเศษ

บนกล่องพิมพ์โลโก้สถาบันวิจัยมู่ขุยที่เสี่ยวขุยใช้ AI ออกแบบให้ เป็นรูปวงกลม มีเงาดำของเจ้าพี่นิ้วกลางกับต้าจวี๋อยู่ข้างใน

หลิวซวี่ตงแพ็กของไปดูมือถือไป: "หัวหน้า เหลืออีกสิบนาทีแล้วครับ"

อู่เทาไม่เข้าใจ: "นายจะรีบไปทำไม?"

หลิวซวี่ตง: "ผมกลัวกดไม่ทันครับ"

อู่เทาปรายตามอง: "แกเป็นคนปลูกเอง จะไปแย่งกับเขาทำไม?"

หลิวซวี่ตงชะงักไป: "เออว่ะ ผมเป็นคนในนี่หว่า"

เขาคิดนิดนึง: "แต่ผมก็อยากลองแย่งดูอ่ะ อยากรู้ว่าอารมณ์ชาวเน็ตมันเป็นยังไง" อู่เทาไม่สนใจ ก้มหน้าแพ็กของต่อ

ต้าจวี๋นั่งอยู่ข้างกองกล่องที่แพ็กเสร็จแล้ว ใช้อุ้งเท้าเขี่ยๆ มุมกล่อง เขี่ยไปเขี่ยมา กล่องก็ล้ม

มันเอาจมูกดุนๆ กล่องก็กลิ้งหลุนๆ ลงพื้น

เสี่ยวจ้าวเก็บขึ้นมาตั้งใหม่ ต้าจวี๋ก็เขี่ยล้มอีก

หลิวซวี่ตงมองต้าจวี๋จอมซน: "มันกำลังช่วยเราเช็ก QC กล่องอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

ต้าจวี๋จามออกมาทีนึง แล้วก็มองกล่องกระดาษอย่างงุนงง ลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้ทำอะไรอยู่

"QC ต้าจวี๋เริ่มงานแล้วจ้า"

"ฮ่าๆๆ มันลืมอีกแล้ว"

"แต่กล่องก็ไม่พังนะ แปลว่าคุณภาพผ่าน"

ทุ่มห้าสิบห้านาที ยอดคนดูไลฟ์สดของเสี่ยวขุยทะลุสองล้านคนแล้ว

เสี่ยวขุยมองตัวเลขบนหน้าจอ มือเริ่มสั่น: "ชาวช่องทุกคนคะ คนเยอะมากเลย หนูว่าเซิร์ฟเวอร์จะล่มเอานะคะ"

คอมเมนต์: "เซิร์ฟล่มก็ต้องกดให้ได้เว้ย"

"ฉันรีสตาร์ทเร้าเตอร์รอแล้ว"

"ฉันปิดเน็ตทุกเครื่องในบ้านแล้ว เหลือแค่มือถือเครื่องเดียว"

เสี่ยวขุยหันไปมองหลินมู่หยาง: "พี่ ตื่นเต้นไหมคะ?"

หลินมู่หยางหน้าตาย: "ไม่ตื่นเต้น"

เสี่ยวขุย: "พี่ช่วยแกล้งตื่นเต้นหน่อยไม่ได้เหรอ?"

หลินมู่หยาง: "ทำไม่เป็น"

คอมเมนต์:

"ความนิ่งของพี่ชายหน้าตายมันฝังอยู่ใน DNA"

"เขาคงไม่ตื่นเต้นจริงๆ แหละ เพราะเขาไม่ต้องไปแย่งกดกับใครไง"

"หลินมู่หยาง : ฉันมีหน้าที่ปลูก ไม่ได้มีหน้าที่กดแย่ง"

นับถอยหลังสิบวินาที ทุกคนในไลฟ์สดจ้องหน้าจอมือถือตาไม่กะพริบ

น้องหวานใจสูดหายใจลึก เกร็งนิ้วรอเหนือหน้าจอ ห้าวินาที สามวินาที หนึ่งวินาที

นิ้วของน้องหวานใจจิ้มรัวๆ ลงบนหน้าจอเหมือนไฟช็อต

เธอจิ้มไปตะโกนไป: "จิ้มๆๆๆๆๆ ได้ไหม? ได้ไหม?"

หน้าจอหมุนติ้วๆ

กำลังโหลด แล้วก็

"ขอแสดงความยินดี คุณสั่งซื้อสำเร็จแล้ว"

น้องหวานใจกรี๊ดลั่น เสียงแหลมปรี๊ดจนไมโครโฟนแทบแตก

เธอกระโดดเด้งดึ๋งลงจากเก้าอี้ หมุนตัวสามรอบในไลฟ์: "ฉันกดได้แล้ว! ทุกคน! ฉันกดทันด้วยแหละ!"

คอมเมนต์มีแต่:

"???"

"ฉันยังกดไม่ทันเลย ยัยนี่กดทันได้ไงฟะ"

"ดวงดีชะมัด"

"หรือว่าวอร์มนิ้วแล้วมันจะได้ผลจริงๆ วะ?"

น้องหวานใจมองดูหน้าจอสั่งซื้อ ขอบตาเริ่มแดงรื้นขึ้นมา

"ฉันจะเอาไปให้แม่กิน ช่วงนี้แม่กำลังเครียดๆ อยู่พอดี"

คอมเมนต์เงียบไปอึดใจนึง แล้วก็เริ่มมีคนพิมพ์ปลอบใจ:

"น้องหวานใจ คุณแม่ต้องดีใจแน่ๆ"

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ กดทันก็ดีแล้ว"

น้องหวานใจสูดน้ำมูก ปรับอารมณ์: "ขอบคุณทุกคนนะคะ ไว้คราวหน้าถ้ากดไม่ทัน ฉันจะแบ่งให้ชิมคนละคำนะ"

แฟนคลับพากันแซว:

"คำเดียวไม่พอเฟ้ย ฉันจะเอาทั้งลูก"

"มะเขือเทศลูกเดียวจะแบ่งให้คนสองล้านคน? จะเอาไปปั่นน้ำรึไง?"

"กินน้ำมะเขือเทศคนละอึก? ก็ได้อยู่นะ"

อีกด้านหนึ่ง พอเสี่ยวขุยให้สัญญาณปล่อยตะกร้า จางเหว่ยกับหลี่เหมิงก็กระหน่ำจิ้มหน้าจอรัวๆ

จิ้มๆๆ

หน้าจอหมุนติ้ว กำลังโหลด กรุณารอสักครู่

แล้วก็โชว์หราว่า: "สินค้าหมด"

จางเหว่ยอึ้ง หลี่เหมิงก็อึ้ง ทั้งสองคนมองหน้ากันสามวินาที

จางเหว่ยกระซิบถาม: "เธอได้ไหม?" หลี่เหมิงส่ายหน้า

จางเหว่ยก้มดูมือถือตัวเอง หน้าจอก็ขึ้นว่า "สินค้าหมด" เหมือนกัน

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นมาว่า: "จะให้ฉันไปหยิบคีย์บอร์ดมาเลยไหม?"

หลี่เหมิงกลั้นขำไม่อยู่: "ช่างเถอะ รอซื้อล็อตสองละกัน"

เธอโยนมือถือทิ้งลงโซฟา ซบลงตรงหน้าอกจางเหว่ย: "คราวหน้านายก็วอร์มนิ้วก่อนกดด้วยนะ จะได้ไม่สั่นเป็นเจ้าเข้าอีก"

*****

เชิงอรรถ [1] ตั้งแฟลก เป็นศัพท์สแลงอินเทอร์เน็ต หมายถึง การพูดหรือทำอะไรบางอย่างที่เป็นลางบอกเหตุว่าสิ่งตรงข้ามจะเกิดขึ้น (มักจะใช้ในเชิงประชดประชันหรือสร้างสีสัน) เช่น พระเอกพูดว่า "เสร็จงานนี้ฉันจะกลับไปแต่งงาน" ก็คือการตั้งแฟลกตาย เพราะมักจะตายก่อนได้แต่งงาน เป็นต้น