บทที่ 57 ความหวังจากมะเขือเทศยักษ์

มะเขือเทศยักษ์ผิวเรียบสองพันลูก ขายเกลี้ยงภายในสามวินาที

เสี่ยวขุยจ้องหน้าจอ อ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ ไม่อยากจะเชื่อสายตา: "หมดแล้วเหรอ? แค่สามวิเนี่ยนะ?"

ถึงเธอจะรู้อยู่แล้วว่าต้องขายดีแน่ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

เธอลองกดรีเฟรชหน้าเว็บดู เพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด: "หมดแล้วจริงๆ ด้วย สองพันลูก หมดเกลี้ยงในสามวิ! พวกพี่ๆ นิ้วไวกันเกินไปแล้วนะคะเนี่ย!"

คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำตก:

"ฉันกดไม่ทัน!"

"กดสั่งซื้อปุ๊บ ของหมดปั๊บเลย!"

"ของฉันหน้าเว็บยังไม่ทันโหลดเลยด้วยซ้ำ!"

เสี่ยวขุยหันไปมองหลินมู่หยาง: "พี่ ขายหมดในสามวินาทีเองอ่ะ"

หลินมู่หยางตีหน้าตาย: "อืม"

เสี่ยวขุยชินแล้วล่ะ สิ่งที่เธออยากรู้คือเรื่องอื่นมากกว่า: "แล้วจะมีขายอีกไหมอ่ะ?"

หลินมู่หยางพยักหน้า: "มีล็อตสอง"

คอมเมนต์เดือดพล่าน:

"พี่ชายหน้าตายบอกว่ามีล็อตสองเว้ย!"

"ล็อตสองมาเมื่อไหร่?"

หลินมู่หยางลองคำนวณดู ล็อตหน้าไม่ต้องใช้น้ำยาเหนี่ยวนำแล้ว เพาะจากเมล็ดได้เลย เขาเก็บมะเขือเทศไว้ทำพันธุ์หลายสิบลูกแล้ว

มะเขือเทศยักษ์ที่ปรับปรุงพันธุ์แล้ว ตั้งแต่เพาะเมล็ดจนถึงเก็บเกี่ยว ใช้เวลาแค่เดือนเดียวก็พอ

เขากำหนดเวลาให้: "อีกหนึ่งเดือน สี่พันออเดอร์"

เสี่ยวขุยรีบประกาศใส่กล้องทันที: "ล็อตสองคาดว่าจะพร้อมส่งในอีกหนึ่งเดือนนะคะ เปิดให้พรีออเดอร์ตอนนี้เลยค่ะ วันจัดส่งยังไม่แน่ชัด ล็อตนี้มีสี่พันออเดอร์นะคะ"

เธอเปิดลิงก์พรีออเดอร์ กดจองฟรีศูนย์หยวน ของพร้อมส่งเมื่อไหร่จะแจ้งให้ทราบอีกที

พอเปิดลิงก์ปุ๊บ ยอดพรีออเดอร์ก็พุ่งจากหนึ่งพันเป็นสี่พันในพริบตา

เสี่ยวขุยจ้องหน้าจอ เสียงสั่น: "สี่พันแล้วเหรอ? เต็มแล้วเหรอเนี่ย?"

"ฉันจองแล้ว"

"ฉันก็จองแล้วเหมือนกัน"

"ให้รอเดือนนึงก็ยอม"

หลิวซวี่ตงก็ล้วงมือถือออกมากดจองไปหนึ่งออเดอร์เหมือนกัน

อู่เทามองเขา: "นายเป็นคนในไม่ใช่เหรอ?"

หลิวซวี่ตง: "ผมแค่อยากลองเป็นชาวเน็ตดูบ้างอ่ะครับ"

อู่เทา: "แล้วลองเสร็จยังล่ะ?"

หลิวซวี่ตงมองข้อความ "จองสำเร็จ" บนหน้าจอมือถือ ยิ้มอย่างพอใจ: "เสร็จแล้วครับ ฟินสุดๆ"

เสี่ยวจ้าวที่อยู่ข้างๆ ก็แอบกดจองเงียบๆ ไปหนึ่งออเดอร์ อู่เทาหันไปมองเขาบ้าง

เสี่ยวจ้าวตอบ: "ซื้อให้แม่น่ะครับ แค่แม่แฮปปี้ก็พอแล้ว"

อู่เทาเงียบไปนิดนึง แล้วก็ล้วงมือถือตัวเองออกมาจากกระเป๋าบ้าง

หลิวซวี่ตงชะโงกหน้าไปดู: "หัวหน้า ก็จองด้วยเหรอครับ?"

อู่เทาตีหน้าตาย: "ซื้อให้แม่ลูกนึงเหมือนกัน"

ต้าจวี๋นั่งอยู่บนกองกล่องพัสดุ จามออกมาทีนึง แล้วก็มองไปรอบๆ อย่างงุนงง

มันจำไม่ได้ว่ากล่องพวกนี้คืออะไร แต่รู้สึกว่านั่งสบายดี ก็เลยไม่ยอมลงมา

เจ้าพี่นิ้วกลางก็ยังคงชูนิ้วกลางแจกจ่ายให้ทุกคนจากบนริมหน้าต่างเหมือนเดิม

ช่วงบ่ายวันนั้น มีรถขับมาจอดอออยู่หน้าประตูสถาบันวิจัยสิบกว่าคัน คนแห่กันลงมาชูมือถือตะโกนโหวกเหวก "จะซื้อมะเขือเทศ"

อู่เทายืนอยู่หน้าประตู ตีหน้าตายตอบ: "ของหมดครับ"

เจ๊คนนึงไม่ยอมแพ้: "ฉันขับรถมาตั้งสองชั่วโมง จะมาบอกว่าของหมดได้ไง?"

อู่เทา: "หมดก็คือหมดครับ ต่อให้คุณขับรถมาสี่ชั่วโมง ของมันก็หมดอยู่ดี"

เจ๊กระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

หลินมู่หยางเดินออกมาจากโรงเรือน ถือกระบอกฉีดน้ำ มองฝูงชนหน้าประตูแวบหนึ่ง แล้วก็หันหลังเดินกลับเข้าไป

ต้าจวี๋นั่งอยู่บนกำแพง มองดูคนต่อคิวหน้าประตู จามออกมาทีนึง แล้วก็มองรอบๆ อย่างงุนงง

มันจำไม่ได้ว่าคนพวกนี้เป็นใคร แต่รู้สึกว่าครึกครื้นดี ก็เลยนั่งดูเพลินๆ ไม่ยอมไปไหน

เจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่างชูนิ้วกลางไปทางหน้าประตู สงสัยจะรำคาญเสียงเอะอะโวยวายของคนที่มาต่อคิว

เสี่ยวขุยถือมือถือไลฟ์สด ย้ำใส่กล้องอีกรอบ: "ชาวช่องทุกคนคะ มะเขือเทศยักษ์ล็อตแรกขายหมดเกลี้ยงแล้วจริงๆ ค่ะ ไม่ต้องมากันแล้วนะคะ มาก็ไม่มีของค่ะ"

เธอเห็นคอมเมนต์นึงถามว่า: "มะเขือเทศยักษ์ทำให้คนมีความสุขได้จริงๆ เหรอ?"

เธอคิดนิดนึง: "ได้จริงๆ ค่ะ หนูทดลองมากับตัวแล้ว เป็นความสุขแบบลืมความทุกข์ไปเลยชั่วขณะนึงน่ะค่ะ

ถึงมันจะไม่ใช่ยารักษาโรค แต่มันอร่อยกว่ายาแน่นอนค่ะ"

วันที่สองหลังจากส่งของ เสี่ยวขุยก็มีแขกรับเชิญพิเศษขอวิดีโอคอลเข้ามาในไลฟ์

เสียงของเธอแหบพร่า เหมือนคนเพิ่งร้องไห้มา

ตอนที่เสี่ยวขุยรับสาย คอมเมนต์ยังคงแซวกันเฮฮาปาร์ตี้ แต่พอพี่เฉินเอ่ยปาก ห้องไลฟ์ก็เงียบกริบทันที

"สวัสดีจ้ะเสี่ยวขุย พี่ขอวิดีโอคอลมาวันนี้ แค่มีเรื่องอยากจะบอกเรานิดหน่อย เรื่องมะเขือเทศยักษ์นั่นแหละ"

เสี่ยวขุยรีบวางขนมในมือ นั่งตัวตรง: "เชิญเลยค่ะพี่"

พี่เฉินสูดหายใจลึก เหมือนรวบรวมความกล้า: "ลูกสาวพี่อายุสิบหก เป็นโรคซึมเศร้ามาเกือบสองปีแล้ว

เขาไม่ค่อยพูด ไม่ยอมออกจากบ้าน ขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวัน

ปิดม่านทึบ ไม่เปิดไฟ พี่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มเขามานานมากแล้ว"

เสียงของเธอเริ่มสั่น: "พี่กดซื้อมะเขือเทศยักษ์ทัน พี่ตั้งใจซื้อมาให้เขาโดยเฉพาะเลยล่ะ ตอนแรกเขาไม่อยากกิน พี่ต้องอ้อนวอนอยู่นาน กว่าเขาจะยอมกินไปชิ้นเล็กๆ"

ในไลฟ์สดเงียบสนิท ไม่มีใครพิมพ์คอมเมนต์แทรก ทุกคนตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

"พอกินไปได้ประมาณสิบนาที เขาก็เดินออกมาจากห้อง"

พี่เฉินหยุดชะงัก สูดน้ำมูก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน: "เขาพูดกับพี่ประโยคนึง: 'แม่ วันนี้แดดดีจังเลยเนอะ'"

ขอบตาเสี่ยวขุยเริ่มแดงรื้น

พี่เฉินเล่าต่อ: "เขาไม่ได้พูดอะไรแบบนี้กับพี่มาสามปีแล้ว

แล้วเขาก็ไปนั่งตรงระเบียง อาบแดดอยู่เป็นสิบนาที พี่ดูออกเลยว่าวันนี้เขามีความสุขจริงๆ พี่ไม่ได้เห็นเขายิ้มมาสามปีแล้วนะ"

ในที่สุดเธอก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เสียงสะอื้นไห้: "เสี่ยวขุย พี่ขอบคุณพวกเธอมากนะ ขอบคุณมะเขือเทศลูกนั้นจริงๆ"

คอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำ:

"น้ำตาแตกเลย"

"นี่มันช่องไลฟ์ตลกไม่ใช่เหรอ ทำไมทำฉันร้องไห้ได้เนี่ย"

"พี่ชายหน้าตาย แกปลูกมะเขือเทศเทวดาอะไรขึ้นมาวะเนี่ย"

เสี่ยวขุยปาดน้ำตา หันไปตะโกนเรียกทางโรงเรือน: "พี่ พี่ออกมานี่หน่อยสิ"

หลินมู่หยางเดินออกมาจากโรงเรือน ถือกระบอกฉีดน้ำ หน้าตายเหมือนเดิม: "มีอะไร?"

เสี่ยวขุยยื่นมือถือให้ ชี้ไปที่หน้าจอวิดีโอคอล

หลินมู่หยางฟังพี่เฉินเล่าคร่าวๆ เงียบไปครู่หนึ่ง: "มะเขือเทศยักษ์มีสารประกอบพิเศษที่ไปกระตุ้นเปลือกสมอง ทำให้คนเราลืมเรื่องไม่สบายใจไปได้ชั่วขณะครับ

แต่มันใช้แทนยารักษาโรคไม่ได้หรอกนะครับ มันแค่ช่วยบรรเทาอาการเท่านั้น"

พี่เฉินร้องไห้ตอบ: "พี่รู้จ้ะว่ามันไม่ใช่ยารักษา แต่แค่วันนี้ลูกพี่เขายิ้มได้ แค่นี้ก็พอแล้วจ้ะ"

เสี่ยวขุยถามพี่เฉิน: "แล้วตอนนี้ลูกสาวพี่เป็นยังไงบ้างคะ?"

พี่เฉินตอบ: "เขายังนั่งอยู่ที่ระเบียง นั่งมาเป็นชั่วโมงแล้ว

เมื่อก่อนตอนหมกตัวอยู่ในห้อง เขาไม่ยอมแม้แต่จะเปิดม่านเลยนะ

แต่วันนี้เขาเป็นคนเปิดม่านเอง แสงแดดส่องสว่างเต็มห้องเลย เมื่อกี้พี่เอาน้ำไปให้ เขายังยิ้มให้พี่ด้วยนะ"

พี่เฉินร้องไห้อีกแล้ว แต่คราวนี้เป็นเสียงร้องไห้ที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง: "พี่จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่า ครั้งสุดท้ายที่เขายิ้มให้พี่มันเมื่อไหร่กัน"

เสี่ยวขุยก็ร้องไห้ตามไปด้วย สะอื้นไปพูดไป: "พี่เฉินคะ อย่าร้องไห้สิคะ พี่ร้องไห้หนูก็จะร้องตามไปด้วยเลยเนี่ย"

คอมเมนต์พากันสมทบ:

"เสี่ยวขุยหยุดพูดเถอะ ฉันก็ร้องไห้ตามแล้วเนี่ย"

"ดูไลฟ์นี้แล้วทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้เลย"

"มะเขือเทศยักษ์ ทำให้คนมีความสุขได้จริงๆ ด้วย"

พี่เฉินทิ้งท้ายไว้ว่า: "ที่พี่ขอวิดีโอคอลมาวันนี้ พี่แค่อยากจะมาขอบคุณ ขอบคุณพวกเธอที่ทำให้พี่มองเห็นความหวังที่จะสู้ต่อไปจ้ะ"