บทที่ 58 มีพวกเก็งกำไรด้วยเหรอเนี่ย?

หลังจากวางสาย เสี่ยวขุยหันไปมองหลินมู่หยาง ขอบตาแดงรื้นขึ้นมาอีก:

"พี่ มะเขือเทศผิวเรียบนี่มันทำให้คนอารมณ์ดีขึ้นได้ยังไงอ่ะ? พี่ช่วยอธิบายให้ทุกคนฟังแบบหลักการวิทยาศาสตร์หน่อยสิ"

หลินมู่หยางก็ยังคงหน้าตายเหมือนเดิม: "มะเขือเทศผิวเรียบมีสารประกอบฟลาโวนอยด์ชนิดพิเศษอยู่

สารตัวนี้จะไปกระตุ้นให้สมองหลั่งโดปามีนกับเซโรโทนิน ซึ่งเป็นสารสื่อประสาทที่ทำให้คนเรารู้สึกมีความสุขและผ่อนคลาย

มันช่วยยกระดับอารมณ์ได้ในช่วงสั้นๆ ฤทธิ์จะอยู่ประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมง ไม่มีผลข้างเคียง และไม่ทำให้เสพติด"

คอมเมนต์:

"ฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่ฟังดูเทพมาก"

"สรุปก็คือกินแล้วจะมีความสุขนั่นแหละ"

"แนะนำให้เปลี่ยนชื่อเป็น มะเขือเทศแฮปปี้"

หลินมู่หยางย้ำอีกประโยค: "แต่มะเขือเทศยักษ์ไม่ใช่ยารักษาโรคนะ ใช้แทนการรักษาทางการแพทย์ไม่ได้

มันเป็นแค่ตัวช่วยเสริม ให้ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าหลุดพ้นจากอารมณ์ดำดิ่งสิ้นหวังได้ชั่วคราว ได้เห็นแสงสว่าง ได้พักหายใจบ้าง"

เสี่ยวขุยถามด้วยความสงสัย: "แล้วก่อนหน้านี้ไม่มีใครค้นพบเลยเหรอ?"

ไม่ใช่แค่เธอที่สงสัย คนในไลฟ์ก็อยากรู้เหมือนกัน

หลินมู่หยางส่ายหน้า: "นี่เป็นสารประกอบชนิดใหม่ที่เกิดจากการเหนี่ยวนำให้มะเขือเทศกลายพันธุ์น่ะ ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครเจอหรอก"

"แล้วมะเขือเทศที่จะขายล็อตหน้า จะมีสารตัวนี้อยู่ไหม?"

"มีสิ ล็อตหน้าเราไม่ได้ใช้น้ำยาเหนี่ยวนำแล้ว แต่จะเพาะจากเมล็ดแทน มันจะเก็บรหัสพันธุกรรมที่เราต้องการไว้ได้"

เขาคิดนิดนึง แล้วพูดต่อ: "เดี๋ยวรออีกสองสามวัน พออุปกรณ์ใหม่ของสถาบันวิจัยมาส่ง ฉันจะลองวิเคราะห์พันธุกรรมดู เผื่อจะหาวิธีถ่ายทอดยีนให้เสถียรกว่านี้ได้"

ต้าจวี๋กระโดดลงมาจากกำแพงตอนไหนก็ไม่รู้ ค่อยๆ นวยนาดมาหาเสี่ยวขุย แล้วปีนขึ้นมาบนตักเธออย่างคล่องแคล่ว

มันเอาจมูกดมๆ มือถือในมือเธอ มองตัวหนังสือบนหน้าจออย่างงุนงง

ถึงมันจะอ่านหนังสือไม่ออก แต่มันเห็นขอบตาแดงๆ ของเสี่ยวขุย ก็รู้ว่ามนุษย์คนนี้กำลังเศร้า มันเลยเอาหัวถูไถเธอเบาๆ

เจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่าง ก็ยังคงชูนิ้วกลางแจกจ่ายให้ทุกคน สายลมยามค่ำคืนพัดมาเบาๆ เจ๊กรีดร้องก็แผดเสียงร้องขึ้นมา เจ้าพี่นิ้วกลางก็หันขวับไปชูนิ้วกลางใส่เจ๊กรีดร้องทันที

ต้าจวี๋ไม่สนใจ ยังคงคลอเคลียเสี่ยวขุยต่อไป

หลินมู่หยางอุ้มมันลงมาจากริมหน้าต่าง เจ้าพี่นิ้วกลางก็หันมาชูนิ้วกลางใส่หลินมู่หยางแทน

หลินมู่หยางมองเจ้าพี่นิ้วกลาง ถอนหายใจ: "โชคดีนะที่เจ้าพี่นิ้วกลางไม่ต้องเพาะเมล็ด แค่ตัดกิ่งไปปักชำก็ขยายพันธุ์ได้ ไม่งั้นคงไม่มีสถาบันวิจัยมู่ขุยจนถึงทุกวันนี้หรอก"

เสี่ยวขุยพยักหน้าเห็นด้วยสุดๆ: "จริงด้วยค่ะ มันก็เลยทำตัวเป็นลูกพี่ใหญ่ประจำสถาบันวิจัย ไม่เกรงใจใคร จะชูนิ้วกลางใส่ใครก็ได้ทั้งนั้น"

เจ้าพี่นิ้วกลางเหมือนจะฟังรู้เรื่อง หันขวับมาทางเธอ แล้วค่อยๆ งอหนามที่ตั้งโด่ เปลี่ยนรูปเป็นรูปหัวใจเบี้ยวๆ

หลินมู่หยาง: ...

ช่างเถอะ มันมีความสุขก็ปล่อยมันไป ยังไงซะเจ้าพี่นิ้วกลางก็เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของสถาบันวิจัยนี่นะ

เสี่ยวขุยนึกอะไรขึ้นได้ หันไปถาม: "พี่ แล้วมะเขือเทศเราไม่ต้องเพาะเมล็ดเพาะกล้า แต่ใช้วิธีปักชำแบบเจ้าพี่นิ้วกลางไม่ได้เหรอ?"

"มะเขือเทศปกติทำได้ แต่มะเขือเทศกลายพันธุ์นี่ฉันยังไม่แน่ใจ ตอนแรกกลัวว่าจะกระทบกับต้นแม่พันธุ์ ก็เลยยังไม่ได้ลองทำดู

ฉันกะว่าจะลองทดสอบกับล็อตหน้าดู ถ้าได้ผล ต่อไปเราก็ผลิตได้เยอะขึ้น"

"รอบคอบมาก!"

"รีบๆ ผลิตทีเถอะ รอกันไม่ไหวแล้ว"

"ต่อไปจะซื้อเมล็ดไปปลูกเองได้ไหมเนี่ย?"

เสี่ยวขุยก็โยนคำถามจากคอมเมนต์ไปให้หลินมู่หยางตอบ

หลินมู่หยางส่ายหน้า: "มะเขือเทศธรรมดาปลูกเองได้ แต่มะเขือเทศยักษ์ทำไม่ได้หรอก เพราะระหว่างที่มันโต มันต้องการสารอาหารกับแร่ธาตุที่ควบคุมสัดส่วนอย่างแม่นยำ คนทั่วไปปลูกเองไม่ได้หรอก"

พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็พับโครงการที่จะปลูกเองไปเลย

คืนนั้น คลิปวิดีโอคอลถูกนำไปแชร์ต่อในเน็ต จนติดเทรนด์ฮิตอย่างรวดเร็ว

แฮชแท็ก #มะเขือเทศแฮปปี้บรรเทาอาการซึมเศร้าได้ชั่วคราว#

ยอดอ่านทะลุร้อยล้านวิว

ในคอมเมนต์มีคนบอกว่า "แม่ฉันก็เป็นโรคซึมเศร้า ฉันอยากซื้อให้แม่บ้างจัง"

มีคนบอกว่า "มันไม่ใช่ยา แต่มันอบอุ่นกว่ายาอีกนะ"

มีคนบอกว่า "แค่ได้ยินเสียงคุณแม่คนนั้น ฉันก็น้ำตาไหลแล้ว"

ศาสตราจารย์เฮ่อซงเหนียนก็เห็นข่าวเหมือนกัน เลยโทรหาหลินมู่หยาง

"เสี่ยวหลิน เคสเด็กผู้หญิงซึมเศร้านั่น เรื่องจริงใช่ไหม?"

ถึงแกจะดูไลฟ์สดแล้ว แต่ก็อยากจะคอนเฟิร์มอีกที

"เรื่องจริงครับ"

"ดี" ศาสตราจารย์เฮ่อได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจ: "ตอนนี้ประเทศเรามีผู้ป่วยโรคซึมเศร้าหลายสิบล้านคน บางคนก็เป็นๆ หายๆ ต้องกินยาต่อเนื่องยาวนาน"

ในฐานะศาสตราจารย์คณะแพทยศาสตร์ นี่ก็เป็นหนึ่งในหัวข้อวิจัยของแกเหมือนกัน

"มะเขือเทศยักษ์ของเธอ ถ้าเอามาใช้ร่วมกับการรักษาด้วยยาในปัจจุบัน อาจจะช่วยรักษาโรคซึมเศร้าให้หายขาดได้เลยนะ

ถ้าต้องการความช่วยเหลือเรื่องงานวิจัยต่อจากนี้ ก็บอกฉันได้เลยไม่ต้องเกรงใจ"

"ครับ"

ช่วงนี้ในไลฟ์สดของเสี่ยวขุย มีผู้ป่วยโรคซึมเศร้ากับครอบครัวเข้ามาดูเยอะขึ้น

พวกเขาไม่พิมพ์คอมเมนต์ ไม่ออกเสียง แค่เปิดไลฟ์ทิ้งไว้เงียบๆ

ตอนแรกเสี่ยวขุยก็ไม่ได้สังเกต จนกระทั่งมีคนส่งข้อความหลังไมค์มาว่า:

"เสี่ยวขุย ฉันกดซื้อมะเขือเทศไม่ทัน แต่ฉันเข้ามาดูไลฟ์ของเธอทุกวันเลยนะ

พอเห็นพวกเธอหัวเราะ ฉันก็เผลอยิ้มตามไปด้วย"

ตอนที่เสี่ยวขุยอ่านข้อความนี้ออกอากาศ ขอบตาเธอก็แดงขึ้นมาอีก

คอมเมนต์ก็มีคนมาแสดงตัวเพียบ:

"ฉันก็เหมือนกัน ถึงจะซื้อไม่ทัน แต่ก็เข้ามาดูทุกวัน"

"แม่ฉันก็เป็นซึมเศร้า แกให้ฉันเปิดทิ้งไว้ให้แกดูตลอด"

"บรรยากาศในห้องนี้ดีมากเลย ไม่มีใครทะเลาะกัน ทุกคนมีแต่รอยยิ้ม"

แล้วก็มีอีกคอมเมนต์ลอยมา:

"วันนี้ลูกสาวฉันยอมพูดกับฉันก่อนด้วยล่ะ เขาบอกว่า 'พ่อ ผมพ่อหงอกหมดแล้วนะ'

วันนี้ฉันมีความสุขมากเลย

เขาไม่ยอมเปิดปากคุยกับใครมาเป็นปีแล้ว"

เสี่ยวขุยอ่านคอมเมนต์นี้จบ ก็รู้สึกยินดีไปกับเขาด้วย เธอปาดน้ำตา มองกล้องแล้วบอกว่า:

"มะเขือเทศล็อตสองกำลังจะลงดินแล้วค่ะ อีกเดือนเดียวก็พร้อมขายแล้ว

ทุกคนอดใจรออีกนิดนะคะ มะเขือเทศมันทำโอทีไม่ได้ แต่มันก็กำลังพยายามโตอยู่นะคะ"

คอมเมนต์:

"สู้ๆ นะมะเขือเทศ!"

"รีบๆ โตนะ ฉันรออยู่"

"ไม่ต้องรีบหรอก แค่มีความสุขก็พอแล้ว"

ในขณะเดียวกัน บนแพลตฟอร์มขายของมือสอง ราคามะเขือเทศผิวเรียบก็ถูกปั่นราคาขึ้นไปจนเว่อร์วังอลังการ

มีคนตั้งขายลูกนึง พันหยวน ก็โดนกดซื้อไปในพริบตา

คนขายตั้งขายอีกลูก พันห้าร้อยหยวน ก็โดนกดซื้อไปในพริบตาอีก

คอมเมนต์ด่ากันยับ:

"พวกเก็งกำไรนี่มันน่าตายนัก!"

"แฟนฉันเป็นซึมเศร้า ฉันแค่อยากให้เขามีความสุขบ้าง ทำไมพวกแกต้องมาปั่นราคาแพงขนาดนี้ด้วยฮะ!"

"เสนอให้ยืนยันตัวตนตอนซื้อ!"

"พวกเก็งกำไรโดนจับได้ก็มาร้องห่มร้องไห้บอกว่า 'ผมก็อยากมีความสุขเหมือนกัน กดไม่ทันก็เลยต้องขาย'"

เสี่ยวขุยเห็นรูปแคปหน้าจอก็เอาให้หลินมู่หยางดู

หลินมู่หยางปรายตามอง: "ล็อตสองกำลังเพาะกล้าอยู่

งั้นเอาแบบนี้ นอกจากโควตาพรีออเดอร์แล้ว เพิ่มไปอีกสองพันออเดอร์

แต่สองพันออเดอร์นี้ ต้องใช้ชื่อจริงนามสกุลจริง แล้วก็ต้องมีใบรับรองแพทย์ว่าป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามายืนยันด้วย"

ผู้ป่วยและครอบครัวในไลฟ์สดได้ยินดังนั้น ก็แห่กันพิมพ์คอมเมนต์ขอบคุณ:

"ขอบคุณเสี่ยวขุย ขอบคุณอาจารย์หลินมากเลยค่ะ"

"สมกับเป็นพี่ชายหน้าตายจริงๆ"

"หลินมู่หยางทำงานหนักจนหน้าตายหนักกว่าเดิมแล้วมั้งเนี่ย"

"สงสารพี่ชายหน้าตายจัง"

แตกต่างจากความอบอุ่นละมุนละไมของมะเขือเทศผิวเรียบเวอร์ชันชาวบ้าน มะเขือเทศลายตาข่ายเวอร์ชันกองทัพนั้น กลับมีภาพลักษณ์ที่ดุดันบ้าคลั่งสุดๆ