บทที่ 59 การทดสอบของกองทัพ

ณ ค่ายทหารเขตทหารที่อยู่ห่างจากสถาบันวิจัยไปหลายสิบกิโลเมตร

ผู้บัญชาการจ้าวยืนอยู่กลางลานฝึก ในอ้อมแขนอุ้มมะเขือเทศลายตาข่ายลูกหนึ่ง กะด้วยสายตาน่าจะหนักเกือบสิบกิโลกรัม

ด้านหลังเขาคือแถวทหารหนุ่มยืนหลังตรงแหน่ว สายตามองตรงไปข้างหน้า แต่หางตาแอบชำเลืองมองมะเขือเทศลูกนั้นเป็นระยะ

เปลือกมะเขือเทศมีลวดลายตาข่ายถี่ยิบ สะท้อนแสงแดดเป็นประกายสีแดงคล้ำ

"สหายทั้งหลาย นี่คือมะเขือเทศยักษ์ลายตาข่ายเวอร์ชันกองทัพ ที่ส่งมาจากสถาบันวิจัยมู่ขุย"

"วันนี้เราจะมาทดสอบประสิทธิภาพของมัน และทดสอบผลการเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายในปริมาณที่ต่างกัน"

"ทุกคนเริ่มจากกินไปคนละ 150 กรัม แล้ววิ่งห้ากิโลเมตร จากนั้นพักหนึ่งชั่วโมง แล้วค่อยกินเพิ่มอีก 300 กรัม แล้ววิ่งอีกห้ากิโลเมตร"

"บันทึกสถิติไว้ แล้วสังเกตด้วยว่ามีผลข้างเคียงอะไรไหม"

เสียงผู้บัญชาการจ้าวดังกังวานเหมือนฟ้าผ่า: "เริ่มแจกจ่ายได้"

ฝ่ายสูทกรรมได้ยินดังนั้น ก็รีบเอาเขียง มีด และตาชั่งดิจิทัลที่เตรียมไว้ออกมา เพื่อให้แน่ใจว่าแต่ละชิ้นน้ำหนักเป๊ะตามที่สั่ง

พอมีดหั่นลงไป กลิ่นหอมฟุ้งผสมกับความหวานแบบคาราเมลก็กระจายไปทั่วบริเวณ ทุกคนจ้องมะเขือเทศในมือพ่อครัวตาเป็นมัน

มีพลทหารคนหนึ่งกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ดังจนคนข้างๆ ยังได้ยิน

ผู้บัญชาการจ้าวถลึงตาใส่: "เช็ดน้ำลายด้วย"

พลทหารหนุ่มรีบเอาแขนเสื้อเช็ดปากป้อยๆ

พอพ่อครัวหั่นเสร็จ ทุกคนก็แทบจะรอไม่ไหวแล้ว

"แจกจ่ายได้"

เหล่าทหารรับคำ ก้าวออกมารับมะเขือเทศจากพ่อครัวอย่างพร้อมเพรียง ท่าทางเหมือนกำลังรับกระสุนปืน

ทหารคนแรกกัดไปคำนึง เคี้ยวสองที แล้วกลืนลงไป

เขายืนนิ่งอยู่ห้าวินาที แล้วก็เบิกตากว้าง รูม่านตาขยาย มุมปากยกยิ้มกว้าง

"ผมรู้สึกพลังงานพลุ่งพล่านไปทั้งตัวเลยครับ เหมือนจะบินได้เลย"

เพื่อนทหารที่อยู่ข้างๆ มองบนใส่: "นายลองบินให้ดูหน่อยสิ"

พลทหารคนนั้นเริ่มซอยเท้าอยู่กับที่ ถึงจะไม่ได้บินขึ้นไป แต่ความเร็วก็เหลือเชื่อจนเห็นเป็นภาพติดตา แรงลมจากขากางเกงพัดเอาหมวกของเพื่อนทหารที่อยู่ข้างๆ ปลิวหลุดไปเลย

หมวกปลิวไปตกห่างออกไปสิบเมตร

ทหารที่โดนพัดหมวกปลิวยืนอึ้ง เอามือลูบหัวโล้นตัวเอง มองหมวกที่ตกอยู่ไกลๆ แล้วเงียบไปพักหนึ่ง:

"...นายไม่ได้บิน แต่หมวกฉันอ่ะบินไปแล้ว?"

ผู้บัญชาการจ้าวตีหน้าขรึม: "ทดสอบเสร็จค่อยไปเก็บ กินมะเขือเทศก่อน"

ทุกคนเริ่มต่อแถวรับมะเขือเทศ แล้วกินจนหมดอย่างรวดเร็ว

ผู้บัญชาการจ้าวหยิบนาฬิกาจับเวลาขึ้นมา: "ทุกคน เตรียมตัว ไป!"

ทหารยี่สิบคนพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูหลุดจากคัน

จังหวะที่ออกสตาร์ต ฝุ่นบนพื้นฟุ้งกระจาย เหมือนมีคนปาระเบิดควัน

รอบแรก สี่ร้อยเมตร คนที่วิ่งเร็วที่สุดใช้เวลาแค่ห้าสิบแปดวินาที

ผู้บัญชาการจ้าวเลิกคิ้วขึ้น จดลงในสมุด: "150 กรัม สถิติดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด"

รอบสอง แปดร้อยเมตร ความเร็วไม่ตก

รอบสาม พันสองร้อยเมตร มีคนเริ่มเร่งความเร็ว ผู้บัญชาการจ้าวแทบจะทำนาฬิกาจับเวลาร่วง

"ทำไมวิ่งเร็วขนาดนี้ล่ะ?" เขาหันไปถามเสนาธิการจางที่อยู่ข้างๆ: "ปกติพวกเขาวิ่งห้ากิโลเมตรใช้เวลาเท่าไหร่?"

เสนาธิการจางเปิดสมุดบันทึกหาสถิติเดิม มาเทียบดู: "เฉลี่ยประมาณยี่สิบนาทีครับ"

ผู้บัญชาการจ้าวดูนาฬิกาจับเวลาในมือ คนที่นำหน้าสุดวิ่งไปสามกิโลเมตรแล้ว ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที

เสนาธิการจางทึ่งมาก: "มะเขือเทศแค่ 150 กรัม ทำให้สถิติดีขึ้นตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์เลยเหรอ!"

พอวิ่งครบห้ากิโลเมตร เหล่าทหารหน้าไม่แดง หอบไม่เหนื่อย เหมือนแค่เพิ่งวอร์มอัพเสร็จ

ทหารที่เข้าเส้นชัยคนแรกยกมือขึ้น: "รายงาน! ผมรู้สึกว่ายังวิ่งต่อได้อีกห้ากิโลเมตรครับ!"

ผู้บัญชาการจ้าวโบกมือ: "ใจเย็นๆ ก่อน ทุกคนพักอยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวมีทดสอบอีกสองรอบ"

ทุกคนรับคำ นั่งยองๆ พักผ่อน แล้วกระซิบกระซาบกับคนข้างๆ

"มหัศจรรย์มากเลย ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้ออกแรงเลยก็วิ่งครบแล้ว"

"ใช่ วันนี้วิ่งเสร็จไม่เหนื่อยเลยสักนิด"

"มะเขือเทศนั่นมันเทพจริงๆ"

พักไปหนึ่งชั่วโมง ก็แจกจ่ายคนละ 300 กรัม

ทหารรับมะเขือเทศไป บางคนก็กินรวดเดียวหมด บางคนก็ค่อยๆ เล็มทีละนิดด้วยความเสียดาย

คราวนี้เร็วกว่าเดิม รอบแรกมีคนทำเวลาได้ห้าสิบสามวินาที พอเข้ารอบสอง ความเร็วก็ยังเพิ่มขึ้นอีก รอบสาม มีคนเริ่มสปรินต์ด้วยความเร็วสูงสุด

วิ่งครบห้ากิโลเมตร สถิติดีขึ้นกว่ารอบแรกอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์

แต่วิ่งเสร็จ มีทหารหลายคนเอามือท้าวเข่าหอบแฮกๆ

ผู้บัญชาการจ้าวเดินเข้าไปถาม: "รู้สึกยังไงบ้าง?"

ทหารคนหนึ่งตอบ: "รายงาน! ขาอ่อนนิดหน่อยครับ แต่ยังวิ่งต่อไหว"

อีกคนตอบ: "รายงาน! ใจเต้นแรงนิดหน่อยครับ แต่สะใจมาก"

ทหารคนที่สามตอบ: "รายงาน! มองเห็นภาพซ้อนครับ"

ผู้บัญชาการจ้าวเงียบไปนิด: "นั่นมันปัญหาที่ตาของนาย ไม่ใช่ปัญหาที่มะเขือเทศ"

ทหารคนนั้นได้ยินดังนั้น ก็ขยี้ตา: "หายแล้วครับ สงสัยเมื่อกี้วิ่งเร็วไป ลมเข้าตา"

ผู้บัญชาการจ้าวจดลงสมุด: "มะเขือเทศ 300 กรัม สถิติดีขึ้นประมาณห้าสิบเปอร์เซ็นต์ วิ่งเสร็จมีอาการขาอ่อนและหัวใจเต้นแรง ถือเป็นอาการปกติหลังออกกำลังกายอย่างหนัก"

พักอีกหนึ่งชั่วโมง คราวนี้ทดสอบที่ 450 กรัม เทียบเท่ากับมะเขือเทศธรรมดาสามลูก

ผู้บัญชาการจ้าวมองดูเหล่าทหารที่ยังดูคึกคัก กระปรี้กระเปร่า ลังเลนิดหน่อย: "จะทดสอบต่อไหม?"

เขารู้ดีว่าอะไรที่มากเกินไปย่อมไม่ดี แต่จุดประสงค์หนึ่งของการทดสอบคือ การหาปริมาณสูงสุดที่รับได้

เหล่าทหารไม่ถอยแม้แต่น้อย ตะโกนตอบพร้อมกัน: "ทดสอบครับ!"

ผู้บัญชาการจ้าวพยักหน้า ส่งสัญญาณให้พ่อครัวแจกจ่าย

"เตรียมตัว ไป!"

คราวนี้ทุกคนวิ่งเร็วกว่าเดิม รอบแรก มีคนทำเวลาได้สี่สิบวินาที

แต่พอถึงรอบสอง ก็มีคนเริ่มความเร็วตก

รอบสาม มีคนหยุดวิ่ง เอามือท้าวเข่า หอบหายใจอย่างหนัก

ผู้บัญชาการจ้าวรีบเข้าไปดู: "เป็นอะไร?"

ทหารคนนั้นยกมือ: "รายงาน! ขาผมไม่ยอมฟังคำสั่งครับ ตะคริวกิน"

ผู้บัญชาการจ้าวให้เขาไปนั่งพักข้างสนาม

ทุกคนวิ่งครบห้ากิโลเมตร พอเอามาเทียบกัน สถิติดีขึ้นกว่ารอบสองแค่ห้าเปอร์เซ็นต์ แต่ผลข้างเคียงชัดเจนมาก:

หลายคนขาอ่อน ปวดกล้ามเนื้อ อ่อนเพลียไปทั้งตัว บางคนถึงกับตะคริวกิน

ผู้บัญชาการจ้าวเข้าไปถาม: "พวกนายรู้สึกยังไงบ้าง?"

ทหาร: "ผมรู้สึกเหมือนโดนใครซ้อมมาเลยครับ"

ทหารอีกคนบอก: "ผมรู้สึกเหมือนเมื่อวานเพิ่งวิ่งมาราธอนมาเลยครับ"

ทหารคนที่สามนอนแผ่หราอยู่บนพื้น หน้าแนบลู่วิ่ง พูดเสียงอู้อี้: "ผมรู้สึกปวดหัวตึบๆ เหมือนจะหลับได้ทุกเมื่อเลยครับ"

พูดจบ เขาก็หลับตาลง กรนเสียงดังฟี้ดฟี้ดจริงๆ

ผู้บัญชาการจ้าวนั่งยองๆ เขย่าตัวเขา: "ตื่นๆ"

ทหารลืมตาขึ้น มองเขาอย่างงุนงง: "รายงาน... เมื่อกี้ผมฝันว่ายังวิ่งอยู่เลยครับ"

ผู้บัญชาการจ้าว: "นายก็วิ่งอยู่จริงๆ นั่นแหละ แต่วิ่งในความฝันไง"

ทหารหลับตาลงอีกรอบ

ผู้บัญชาการจ้าวไม่สนใจเขาลุกขึ้นยืน จดข้อสรุปในสมุด:

"มะเขือเทศ 150 กรัม ให้ผลลัพธ์ดีที่สุด ไม่มีผลข้างเคียง"

"มะเขือเทศ 300 กรัม ให้ผลลัพธ์แรงขึ้น มีผลข้างเคียงเล็กน้อย แต่รับได้"

"ถ้าเพิ่มปริมาณขึ้นไปอีก ผลลัพธ์ที่ได้จะเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่มีผลข้างเคียงรุนแรง ปวดกล้ามเนื้อ อ่อนเพลีย ง่วงซึม"

"สำหรับการฝึกซ้อมปกติ แนะนำให้รับประทานครั้งละไม่เกิน 150 กรัม หากมีภารกิจพิเศษสามารถเพิ่มเป็น 300 กรัมได้ แต่ต้องเผื่อเวลาพักฟื้น"