บทที่ 60 หัวขโมย : ทำไมฉันซวยขนาดนี้เนี่ย

หลังการทดสอบเสร็จสิ้น ผู้บัญชาการจ้าวกลับมาที่ห้องทำงาน แล้วต่อสายหาหลินมู่หยาง: "เสี่ยวหลิน ผลทดสอบปริมาณการกินออกมาแล้วนะ"

หลินมู่หยาง: "ครับ"

น้ำเสียงผู้บัญชาการจ้าวเจือความเหนื่อยล้านิดๆ: "ผลลัพธ์ดีมาก แต่ปริมาณการกินนี่สำคัญมากเลยนะ"

"กิน 150 กรัม สมรรถภาพทุกด้านเพิ่มขึ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่มีผลข้างเคียง

กิน 300 กรัม เพิ่มขึ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่จะมีอาการขาอ่อน ใจเต้นแรง ซึ่งหมอทหารตรวจดูแล้วว่าเป็นแค่อาการปกติหลังออกกำลังกายอย่างหนัก"

"แต่พอเพิ่มเป็น 450 กรัม สมรรถภาพกลับเพิ่มขึ้นแค่ห้าเปอร์เซ็นต์ แถมยังมีผลข้างเคียงชัดเจนมาก

ทั้งปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ อ่อนเพลีย ง่วงซึม มีทหารคนนึงวิ่งเสร็จก็หลับคาลู่วิ่งไปเลยล่ะ

ข้อมูลรายละเอียดฉันส่งให้เธอแล้วนะ"

หลินมู่หยางไม่ได้แปลกใจอะไร: "เป็นเรื่องปกติครับ ถ้ารับประทานมากเกินไป ระบบประสาทจะถูกกระตุ้นมากเกินไปจนเกิดปฏิกิริยายับยั้ง พักผ่อนครึ่งวันก็หายครับ"

ผู้บัญชาการจ้าวได้ยินดังนั้นก็โล่งใจ คุยกันเรื่องแผนการสำหรับล็อตหน้าอีกนิดหน่อย ส่วนจำนวนที่แน่นอนเบื้องบนยังหารือกันอยู่ แต่ต้องมากกว่าล็อตแรกแน่นอน

ที่สถาบันวิจัย อู่เทาเพิ่งกลับมาจากทุ่งนา หลินมู่หยางก็เดินเข้าไปหา: "ผลการทดสอบจากผู้บัญชาการจ้าวออกมาแล้วครับ"

พูดพลางก็ยื่นเอกสารข้อมูลผลการทดสอบให้: "จากผลทดสอบ แนะนำให้ทาน 150 กรัมสำหรับการฝึกซ้อมปกติครับ

แต่ถ้ามีภารกิจที่ต้องใช้แรงหนักเป็นพิเศษ ถึงจะเพิ่มเป็น 300 กรัมได้ครับ"

อู่เทารับใบรายการมาจากหลินมู่หยาง กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว: "ตกลงครับ งั้นต่อไปเวลาฝึกซ้อมเราจะใช้เกณฑ์นี้"

คืนนั้น บรรยากาศในลานบ้านของสถาบันวิจัยเงียบสงัด

แสงจันทร์สาดส่องลงบนกำแพงต้นมะขวิด ปลายหนามสะท้อนแสงเย็นเยียบ

เจ้าพี่นิ้วกลางที่ตั้งอยู่บนริมหน้าต่างก็ชูนิ้วกลางให้ดวงจันทร์ ขนาดตอนนอนก็ยังไม่วายด่าทอสิ่งรอบข้าง

ขณะนั้นเอง เงาดำร่างหนึ่งก็ย่องเข้ามาในโรงเรือน ท่าทางเบาหวิว ไม่เกิดเสียงแม้แต่น้อย

เขาใส่ชุดดำทั้งตัว สวมถุงมือ ที่หน้าคลุมด้วยถุงน่องลายลูกเจี๊ยบ

ปากลูกเจี๊ยบอยู่ตรงกับจมูกเขาพอดี ดูเหมือนมันกำลังจิกจมูกเขาอยู่ ตลกชะมัด

เพื่อการขโมยครั้งนี้ เขาศึกษาข้อมูลของดอกไพรีทรัมมาอย่างดี รู้ว่ามันทำให้คนความจำเสื่อมชั่วคราวได้ ก็เลยเตรียมหน้ากากอนามัยใส่ไว้ใต้ถุงน่องอีกชั้น

เขานั่งยองๆ อยู่ตรงกำแพง กวาดสายตามองไปรอบๆ พอแน่ใจว่าไม่มีคน ก็ค่อยๆ ย่องไปที่โรงเรือน

เป้าหมายของเขาคือดอกไพรีทรัมสีม่วงกระถางนั้น ในเน็ตมีคนตั้งราคารับซื้อไว้ตั้งห้าหมื่นหยวน

เงินห้าหมื่นหยวน ทำเอาเขาตาลุกวาว เขาคิดว่าตัวเองออกกำลังกายเป็นประจำ เล่นสเก็ตบอร์ดอยู่บ่อยๆ ร่างกายก็คล่องแคล่วว่องไว แค่ขโมยดอกไม้กระถางเดียว ไม่คณามือหรอก

เขาเดินไปถึงหน้าประตูโรงเรือน เหยียบโดนอะไรบางอย่างเข้า

"กร๊อบ"

เขาตกใจสุดขีด รีบหันมองรอบๆ ปรากฏว่าเป็นแค่กิ่งไม้แห้ง

เขาสงบสติอารมณ์ สูดหายใจลึก ผลักประตูโรงเรือนเข้าไป

เขาค้นข้อมูลของดอกไพรีทรัมมาอย่างดี รู้ว่ามันจะทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราว

ดังนั้นเขาเลยเตรียมตัวมาพร้อม นอกจากถุงน่องแล้ว ก็ยังใส่หน้ากากอนามัยมาด้วย

ในโรงเรือนมีกลิ่นหอมจางๆ อบอวลอยู่ เขาไม่ได้ใส่ใจ กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นดอกไพรีทรัม

เพื่อการศึกษาอย่างละเอียด หลินมู่หยางได้ย้ายมันเข้าไปในห้องแล็บแล้ว ปกติจะเอาครอบแก้วครอบไว้

แต่ตอนกลางคืนที่ไม่มีคนอยู่ในห้องแล็บ เขาจะเปิดครอบแก้วออกเพื่อระบายอากาศ

หัวขโมยรู้ความเคยชินของหลินมู่หยางดี ก็เลยมุ่งตรงไปที่ห้องแล็บ

เขาเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา ฝีเท้าเงียบกริบ

เขาเริ่มจากนั่งยองๆ ตรงมุมกำแพง มองซ้ายมองขวา พอแน่ใจว่าไม่มีคน ก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

"โอ๊ย!"

หนามมะขวิดตำเข้าที่ฝ่ามือขวาของเขา แต่ตำเข้าไปนิดเดียว

เขารีบชักมือกลับ ดึงหนามออก เลือดหยดหนึ่งซึมออกมาจากแผล

ความรู้สึกหดหู่อย่างรุนแรงตีตื้นขึ้นมาในใจ แต่ก็ไม่ได้รุนแรงมาก เขาคิดว่าแค่โดนตำนิดเดียวคงไม่เป็นไร ก็เลยไม่ได้ใส่ใจ

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ การที่โดนตำไม่ลึก แค่ทำให้มันออกฤทธิ์ช้าลงเท่านั้น แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม

"ไม่เป็นไร... เจ็บแค่นี้จิ๊บๆ..." เขาให้กำลังใจตัวเอง สูดหายใจลึก แล้วย่องเข้าไปในห้องแล็บ

ข้างในห้องแล็บมืดสนิท เขาล้วงมือถือออกมาเปิดไฟฉาย ค้นหาบนโต๊ะปฏิบัติการ แต่ก็ไม่เจอ

ท่ามกลางความมืด หัวเข่าเขาเผลอไปชนเข้ากับอะไรบางอย่าง

เจ๊กรีดร้องโดนกระแทก ใบของมันก็กางออกพรึ่บ แล้วแผดเสียงกรี๊ดลั่น:

"อ๊ายยยยยยยยยยยยยย!!!"

เสียงแหลมปรี๊ดดังสนั่น แผดก้องไปทั่วความเงียบสงัดยามค่ำคืนราวกับฟ้าผ่า

หัวขโมยตกใจจนหงายหลัง มือถือร่วงหล่น กลิ้งหลุนๆ ไปตามพื้น แสงไฟสาดส่องไปทั่วห้องอย่างสะเปะสะปะ

ในความตื่นตระหนก เขาพยายามคว้าหาที่จับ มือขวาของเขาก็ไปคว้าหมับเข้าที่เจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่าง

หนามของเจ้าพี่นิ้วกลางแทงทะลุนิ้วเขาเข้าอย่างจัง

"โอ๊ย!"

คราวนี้เขาเป็นคนร้อง

เขาสะดุ้งสุดตัว ชักมือกลับโดยอัตโนมัติ ทำให้หนามเส้นหนึ่งของเจ้าพี่นิ้วกลางถูกดึงหลุดออกมาทั้งราก

วินาทีที่หนามหลุดออกไป ต้นของเจ้าพี่นิ้วกลางก็สั่นสะท้านอย่างแรง แล้วจู่ๆ หนามทั้งหมดก็ดีดตัวพุ่งปรี๊ดออกมาราวกับลูกศร

หนามนับสิบเส้นพุ่งปักเข้าที่หน้าของเขา

คิ้ว แก้ม จมูก เต็มไปด้วยหนาม

หัวขโมยร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เอามือลูบหน้า ก็โดนหนามตำมืออีก

ด้วยความเจ็บปวดและตื่นตระหนก เขากระชากถุงน่องและหน้ากากอนามัยที่เตรียมมาอย่างดีออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนาม และบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

แล้วเขาก็ได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ อดไม่ได้ที่จะจามออกมาฟืดใหญ่

และดอกไพรีทรัมสีม่วงที่เขาพยายามตามหากระถางนั้น ก็วางอยู่ตรงมุมโต๊ะปฏิบัติการ กำลังปล่อยละอองเกสรฟุ้งกระจายไปทั่ว

หลังจากถอดถุงน่องออก ละอองเกสรก็ถูกสูดเข้าไปในจมูกของเขาเต็มๆ

แววตาของเขาว่างเปล่าไปสองวินาที ก้มลงมองเลือดที่มือ แล้วก็มองมือถือที่ตกอยู่บนพื้น

"...ฉันเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน? ฉันมาทำอะไรที่นี่?"

เขาลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดสิ้น

เขาหันหลังจะเดินออกไป ก็จามออกมาอีก

แล้วเขาก็ลืมอีกรอบ ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองซ้ายมองขวาอย่างงุนงง เหมือนเด็กหลงทาง

อู่เทาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องของเจ๊กรีดร้อง

เขาหยิบเสื้อคลุมมาใส่ ลุกเดินออกไป ผลักประตูห้องแล็บเข้าไป ก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะปฏิบัติการ หน้าเต็มไปด้วยหนาม ถุงน่องเกี่ยวอยู่ที่หู แววตาว่างเปล่า

"แกเป็นใคร?" อู่เทาขมวดคิ้วถาม

หลายวันมานี้มัวแต่ยุ่งกับการเคลียร์เถาวัลย์ในทุ่งนา ทุกคนเหนื่อยสายตัวแทบขาด มีคนแอบเข้ามาพวกเขากลับไม่รู้ตัวเลยเนี่ยนะ?

หัวขโมยหันมามองอู่เทา อ้าปากค้าง: "ผม... ผมไม่รู้ครับ"

อู่เทามองหนามบนหน้าเขา นิ่งไปสามวินาที แล้วหยิบมือถือโทรหาหลินมู่หยาง

หลินมู่หยางรับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย: "ฮัลโหล"

อู่เทา: "มีคนเข้ามาขโมยของ ตอนนี้อยู่ในห้องแล็บ หน้าโดนหนามกระบองเพชรตำเต็มไปหมด แถมยังสูดละอองเกสรเข้าไปด้วย"

หลินมู่หยางเงียบไปสองวินาที: "เดี๋ยวผมไปครับ"

หลิวซวี่ตงก็ตื่นแล้วเหมือนกัน ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นวิ่งออกมา หัวฟูเป็นรังนก ตายังลืมไม่ขึ้น: "หัวหน้า เกิดอะไรขึ้นครับ?"

อู่เทาชี้ไปที่หัวขโมย

หลิวซวี่ตงชะโงกหน้าไปดู หันมาบอกอู่เทา: "หัวหน้า หน้าเขาโดนหนามกระบองเพชรตำเต็มไปหมดเลยครับ"

มือเขาเริ่มคันยิกๆ: "ให้ผมดึงออกให้เขาไหมครับ"

อู่เทามองหัวขโมยที่ทำหน้างงๆ แถมยังกระตุกด้วยความเจ็บปวดเป็นพักๆ แล้วก็พยักหน้า: "ดึงออกให้เขาก่อนละกัน"