บทที่ 61 ช่างโจว : ผมเรียนมาเยอะนะ คุณอย่ามาหลอกผมซะให้ยาก

หลินมู่หยางเดินลากรองเท้าแตะออกมาจากห้องนอน ต้าจวี๋เดินตามหลัง จามฟืดใหญ่ แล้วก็มองหน้าหัวขโมยที่เต็มไปด้วยหนามอย่างงุนงง

หลิวซวี่ตงกำลังช่วยดึงหนามออกให้ หัวขโมยเจ็บจนน้ำตาเล็ด

"ผม... ผมมันสวะ..." หัวขโมยสะอึกสะอื้น

ตอนนี้ผ่านไปหลายนาทีแล้วนับตั้งแต่เขาโดนหนามตำ ฤทธิ์ของหนามมะขวิดเพิ่งจะออกฤทธิ์เต็มที่

ความรู้สึกซึมเศร้าหดหู่ผสมกับอาการความจำเสื่อม ทำให้เขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้น สองมือกุมหัวร้องไห้โฮ

"ผมไม่น่ามาขโมยดอกไม้เลย... ผมไม่น่าขโมยพาวเวอร์แบงก์แฟนเก่าเลย... พาวเวอร์แบงก์อันนั้นมันรุ่นลิมิเต็ดด้วย...

ป่านนี้เขายังไม่รู้เลยว่าผมเป็นคนขโมย... ผมไม่น่าไปขโมยถุงพลาสติกในซูเปอร์มาร์เก็ตเลย... แม่ผมจะเอามาใส่ขยะ... ผมขอโทษแม่..."

ฤทธิ์ของหนามมะขวิดทำให้เขารู้สึกว่า "ฉันมีบาป ฉันต้องมอบตัว"

เขาเลยใช้มือที่สั่นเทาล้วงมือถือออกมากดโทร 110

พอสายติด เขาก็ร้องไห้เสียงสั่นเครือ:

"คุณตำรวจครับ ผมขโมยของ... รีบมาจับผมทีครับ..."

โอเปอเรเตอร์รับสายถึงกับงง แต่ก็ถามไปตามขั้นตอน: "ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนคะ?"

เขาร้องไห้ไปตอบไป: "ผมอยู่ในห้องแล็บสถาบันวิจัยมู่ขุยครับ คนที่เอาถุงน่องคลุมคออยู่นี่แหละครับ"

ขนาดโอเปอเรเตอร์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ ได้ยินประโยคนี้ก็ยังอึ้งไปเลย: "...คุณรออยู่ตรงนั้นนะ เดี๋ยวฉันส่งคนไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ไม่ถึงสิบนาที รถตำรวจก็เปิดไซเรน "หวอ หวอ" แล่นมาถึง

ตำรวจสองนายเปิดประตูลงจากรถ เดินเข้ามาในห้องแล็บ พอเห็นผู้ชายคุกเข่าร้องไห้ขี้มูกโป่ง มีถุงน่องคล้องคออยู่ ก็อึ้งไปตามๆ กัน

ผู้กองจางที่เป็นหัวหน้าชุด รู้จักหลินมู่หยางดี เพราะคดีอาห่าวแฉตัวเองคราวก่อน เขาก็เป็นคนมาจัดการ

เขามองหัวขโมย สลับกับมองหลินมู่หยาง: "ฝีมือต้นไม้คุณอีกแล้วเหรอ?"

หลินมู่หยางพยักหน้า

ผู้กองจางถอนหายใจ นั่งยองๆ ลงถามหัวขโมย: "นายขโมยอะไรไป?"

หัวขโมยร้องไห้สารภาพบาป: "วันนี้ผมยังไม่ได้ขโมยครับ แต่ผมคิดจะขโมย

แค่คิดก็ถือว่าผิดแล้ว ผมมันคนบาปครับ

ก่อนหน้านี้ผมเคยขโมยพาวเวอร์แบงก์แฟนเก่า ขโมยไส้กรอกร้านขายของชำ แล้วก็แอบหยิบถุงพลาสติกในซูเปอร์มาเกิน หยิบมาสองใบแต่จ่ายเงินใบเดียวครับ"

ผู้กองจางปรายตามองหลินมู่หยาง

หลินมู่หยางอธิบาย: "เหมือนเคสอาห่าวคราวก่อนแหละครับ ฤทธิ์ของหนามมะขวิด เดี๋ยวสักครึ่งชั่วโมงก็หายครับ"

ฤทธิ์ของหนามมะขวิดอยู่ได้นานกว่าดอกไพรีทรัม เลยไม่ต้องห่วงว่าเขาจะลืมเรื่องที่สารภาพไป

ผู้กองจางพยักหน้า พยุงหัวขโมยลุกขึ้น ใส่กุญแจมือ

ตอนนี้หัวขโมยขาอ่อนยวบ ยืนแทบไม่อยู่ ตำรวจสองนายต้องหิ้วปีกพยุงตัวไว้

เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็หันกลับมาตะโกนบอกหลินมู่หยาง:

"อาจารย์หลิน! หนามนั่นขายให้ผมสักอันได้ไหมครับ! ผมอยากเก็บไว้เตือนใจ จะได้ไม่ไปขโมยของใครอีก!"

หลินมู่หยางยังคงตีหน้าตาย: "ไม่ขาย"

หัวขโมยส่ายหน้าร้องไห้: "ผมจะไม่มาให้หนามตำอีกแล้ว ต่อไปนี้ถุงพลาสติกผมก็จะไม่หยิบเกินแล้วครับ"

เขาถูกยัดเข้าไปในรถตำรวจ แล้วรถก็แล่นออกไป

ตอนที่รถตำรวจแล่นออกไป เจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่างก็ยังคงชูหนามที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่อัน ชี้ตามท้ายรถตำรวจไป

เช้าวันต่อมา เสี่ยวขุยก็เอาเรื่องนี้มาเล่าในไลฟ์สด

"ชาวช่องทุกคนคะ เมื่อคืนมีคนมาขโมยดอกไพรีทรัมค่ะ แต่ก่อนจะเข้าประตูดันไปโดนหนามมะขวิดตำซะก่อน

พอเข้ามาในห้องแล็บ ก็ไปชนเจ๊กรีดร้อง โดนเสียงกรี๊ดทำเอาตกใจ แล้วก็ไปชนเจ้าพี่นิ้วกลาง ด้วยความตกใจก็เลยเผลอดึงหนามเจ้าพี่นิ้วกลางหลุดไปเส้นนึง ผลก็คือโดนเจ้าพี่นิ้วกลางยิงหนามใส่หน้าเต็มๆ เลยค่ะ

สุดท้ายทนเจ็บไม่ไหว ดึงหน้ากากอนามัยที่เตรียมมาออก ก็เลยสูดละอองเกสรดอกไพรีทรัมเข้าไปเต็มปอด ความจำเสื่อมไปเลยค่ะ

ลงท้ายก็คือสติแตก โทรแจ้งตำรวจให้มาจับตัวเองเข้าคุกซะงั้น"

เสี่ยวขุยเล่าไป ก็เปิดคลิปกล้องวงจรปิดเมื่อคืนให้ดูไปด้วย

คอมเมนต์ฮากระจาย:

"มาขโมยความว่างเปล่าชัดๆ"

"หัวขโมยที่ดวงซวยที่สุดในประวัติศาสตร์"

"บริการครบวงจร ไม่ต้องให้ตำรวจมาสอบสวนให้เหนื่อย"

"ถุงน่องมีรูปลูกเจี๊ยบด้วย ฉันขำจนท้องแข็งแล้ว"

"หน้าเต็มไปด้วยหนาม เหมือนเม่นเลย"

เสี่ยวขุยอ่านคอมเมนต์นึง: "มีคนถามว่า หนามบนหน้าหัวขโมยดึงออกหมดหรือยังคะ?" เธอหันไปมองหลินมู่หยาง

หลินมู่หยางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ: "ดึงออกหมดแล้ว หลิวซวี่ตงเป็นคนดึงให้ ดึงเส้นนึงก็ร้องไห้ทีนึง"

คอมเมนต์:

"หนามสิบสองเส้น ร้องไห้สิบสองรอบ"

"หัวขโมย : ฉันเกลียดแก ต้าหลิว : ยินดีให้บริการครับ"

ไม่กี่วันต่อมา อุปกรณ์ที่หลินมู่หยางตั้งตารอคอยก็มาถึงจนได้

คุณหลี่นั่งรถมาคุมเองเลย

รถบรรทุกหกล้อถอยหลังเข้ามาจอดในลานบ้านสถาบันวิจัย คนขับบีบแตรสองที ทำเอาเจ๊กรีดร้องแผดเสียงลั่น เจ้าพี่นิ้วกลางก็หันนิ้วกลางเป้าหมายจากหลินมู่หยางไปหาบรรทุกทันที

คุณหลี่กระโดดลงจากที่นั่งข้างคนขับ ใส่เสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้ม รองเท้าหนังขัดมันเงาวับ

"อาจารย์หลิน อุปกรณ์มาส่งแล้วครับ! เครื่องถอดรหัสพันธุกรรมกับเครื่องตัดต่อยีนสองเครื่องครับ"

หลินมู่หยางตีหน้าตาย: "ขนเข้ามาเลยครับ"

คุณหลี่หันไปตบตู้รถบรรทุก: "ลูกพี่ ลงของเลย!"

ประตูตู้รถบรรทุกเปิดออก เผยให้เห็นลังไม้ขนาดใหญ่สองลัง

ลังนึงเขียนว่า "เครื่องถอดรหัสพันธุกรรม" อีกลังเขียนว่า "เครื่องตัดต่อยีน"

บนลังไม้มีสติกเกอร์ระวังแตกแปะไว้ แถมมีรูปแก้วน้ำที่มีขีดทับเฉียงๆ แปลว่า "ห้ามโยน"

หลิวซวี่ตงชะโงกหน้ามาดู ชี้ไปที่รูปแก้วน้ำ: "นี่มันแปลว่าอะไรครับ? ห้ามดื่มน้ำเหรอ?"

อู่เทาปรายตามอง: "ห้ามคว่ำลังโว้ย"

หลิวซวี่ตง: "อ๋อ งั้นผมกินน้ำก็ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?"

อู่เทาขี้เกียจจะเถียงด้วย

การขนย้ายเริ่มขึ้น ตอนคุณหลี่มาถึง เขาจ้างรถโฟล์คลิฟต์มาด้วย

รถโฟล์คลิฟต์ยกลังไม้ขึ้นอย่างง่ายดาย แล้วขนเข้าไปในห้องแล็บ

หลิวซวี่ตงยืนท้าวเอวมองรถโฟล์คลิฟต์อยู่ข้างๆ ทำท่าครุ่นคิด: "หัวหน้า ผมมีไอเดียครับ"

อู่เทา: "ว่ามา"

"เราทำรถโฟล์คลิฟต์จิ๋วแบบเข็นมือดีไหมครับ เอาไว้ขนกระถางต้นไม้ จะได้ไม่ต้องก้มๆ เงยๆ ให้ปวดหลัง"

อู่เทาปรายตามอง: "ก้มหลังนิดหน่อยมันจะหักรึไง?"

หลิวซวี่ตง: "ไม่ได้จะหักครับ แต่หลังผมมันไม่ค่อยดี"

อู่เทาด่าสวนทันที: "หลังแกไม่ดีก็เพราะแกชอบนั่งยองๆ เล่นมือถือนั่นแหละ"

หลิวซวี่ตงหุบปากฉับทันที

ต้าจวี๋กระโดดลงมาจากรถโฟล์คลิฟต์ เดินนวยนาดเข้าไปในห้องแล็บ นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างลังไม้เครื่องถอดรหัสพันธุกรรม

มันเอาจมูกดมๆ ลังไม้ จามฟืดนึง แล้วก็เอากรงเล็บข่วนๆ มุมลังไม้

ลังไม้ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ต้าจวี๋ข่วนอีกที ก็ยังไม่ขยับ

มันเลยถอดใจ นั่งเลียอุ้งเท้าอยู่ข้างๆ พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นลังไม้เปล่า ก็กระโดดเข้าไปมุดตัวอยู่ข้างใน ไม่ยอมออกมา

หลิวซวี่ตงกะจะอุ้มมันออกมา แต่ต้าจวี๋ไม่ยอม เอากรงเล็บเกี่ยวแขนเสื้อเขาไว้แน่น

หนึ่งคนกับหนึ่งแมวก็เลยยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่อย่างนั้น

พอจัดวางอุปกรณ์เข้าที่เข้าทางเรียบร้อย ช่างติดตั้งก็มาถึง

เป็นชายหนุ่มใส่แว่น หิ้วกล่องเครื่องมือมาด้วย แซ่โจว ใส่ชุดช่างสีน้ำเงิน

เขาเดินเข้ามาในห้องแล็บ เห็นเจ้าพี่นิ้วกลางวางอยู่บนโต๊ะปฏิบัติการ พอเจ้าพี่นิ้วกลางเห็นคนแปลกหน้าเข้ามา ก็หันขวับไปชูนิ้วกลางใส่ทันที

เขาชะงักไป หันไปมองหลินมู่หยาง

"มัน... มันกำลังด่าผมเหรอครับ?"

หลินมู่หยาง: "เปล่าครับ มันกำลังต้อนรับคุณอยู่ต่างหาก"

ช่างโจวไม่เชื่อ: "?... ผมเรียนมาเยอะนะ คุณอย่ามาหลอกผมซะให้ยาก"