บทที่ 62 สมาชิกใหม่มาถึง แฟนคลับส่งเมล็ดมาให้

หลินมู่หยางพยักหน้าหน้าตาย: "นี่คือการต้อนรับแบบพิเศษของสถาบันวิจัยเราครับ"

สงสัยว่าหน้าตายๆ ของเขาจะเนียนมาก ช่างโจวก็เลยพยักหน้ารับ ไม่ถามอะไรต่อ ก้มหน้าก้มตาแกะกล่อง

ท่าทางเขาดูมืออาชีพมาก ค่อยๆ หยิบไขควง ประแจ ระดับน้ำ ออกมาจากกล่องเครื่องมือทีละชิ้น

เริ่มจากแกะกล่องเครื่องถอดรหัสพันธุกรรมก่อน ตัวเครื่องสีเงินวาววับดูล้ำสมัย ขนาดเล็กกว่าตู้เย็นตามบ้านนิดหน่อย ด้านหน้ามีหน้าจอทัชสกรีน

ช่างโจวจัดวางตำแหน่งให้เข้าที่ เสียบปลั๊ก กดสวิตช์ หน้าจอสว่างขึ้น พร้อมกับเสียง "ติ๊ง" เพราะๆ

บนหน้าจอมีตัวหนังสือขึ้นมาว่า: "กำลังเริ่มต้นระบบ ห้ามถอดปลั๊ก"

หลิวซวี่ตงชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้: "กำลังเริ่มต้นระบบ ห้ามถอดปลั๊ก... ช่างครับ เริ่มต้นระบบต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ครับ?"

ช่างโจวพลิกดูคู่มือ: "ประมาณสิบนาทีครับ"

หลิวซวี่ตง: "งั้นผมรอตรงนี้แหละ"

เขายกเก้าอี้มานั่งเฝ้าหน้าเครื่องถอดรหัส จ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ

อู่เทาเดินเข้ามา: "นายไปจ้องมัน มันก็ไม่เสร็จเร็วขึ้นหรอกนะ"

หลิวซวี่ตง: "รู้ครับ แต่ผมอยากดูนี่นา"

เครื่องตัดต่อยีนซับซ้อนกว่าเยอะ มีทั้งสายยาง สายไฟ ชิป ช่างโจวใช้เวลาประกอบเป็นชั่วโมง

หลิวซวี่ตงมองดูชิ้นส่วนยุ่บยั่บพวกนั้นแล้วปวดหัวแทน

"ช่างครับ สายใสๆ นี่เอาไว้ทำอะไรครับ?" เขาชี้ไปที่สายยางเส้นหนึ่ง

"เอาไว้ส่งน้ำยาครับ"

"แล้วกล่องเหล็กนี่ล่ะครับ?" ชี้ไปที่กล่องโลหะใบหนึ่ง

"โมดูลควบคุมอุณหภูมิครับ"

"แล้วปุ่มสีแดงนี่ล่ะครับ?" ชี้ไปที่ปุ่มสีแดง

"ปุ่มหยุดฉุกเฉินครับ"

"ถ้ากดแล้วจะเป็นยังไงครับ?"

ช่างโจวเงียบไปนิด: "ไม่เป็นยังไงหรอกครับ เพราะก่อนที่คุณจะกด ผมจะจับมือคุณไว้ก่อน"

หลิวซวี่ตงรีบชักมือกลับทันที

ติดตั้งเสร็จเรียบร้อย ช่างโจวก็เริ่มเซ็ตอัพเครื่องถอดรหัสพันธุกรรม เขากดทัชสกรีนสองสามที หน้าจอก็โชว์ค่าพารามิเตอร์ขึ้นมาเป็นพรืด

"อาจารย์หลินครับ ลองรันเครื่องดูไหมครับ? เอาตัวอย่างใส่เข้าไปทดสอบดู"

หลินมู่หยางล้วงหลอดทดลองออกมาจากกระเป๋า ข้างในมีชิ้นส่วนมะเขือเทศที่เตรียมไว้ เขาเอาหลอดทดลองใส่เข้าไปในช่องใส่ตัวอย่างของเครื่อง แล้วปิดฝา

ช่างโจวกดปุ่ม "เริ่ม"

เครื่องส่งเสียงดังหึ่งๆ กราฟบนหน้าจอขยับขึ้นลง ตัวเลขวิ่งรัวๆ

เจ๊กรีดร้องคงจะตกใจเสียงเครื่อง ก็เลยแผดเสียงกรี๊ดออกมา ช่างโจวสะดุ้งโหยง เครื่องมือในมือเกือบร่วง: "นี่ตัวอะไรอีกเนี่ย?"

"ก็แค่ต้นไม้ธรรมดาๆ ที่ร้องกรี๊ดได้น่ะครับ ไม่ต้องใส่ใจหรอก"

ช่างโจว: "?... แบบนี้เรียกว่าธรรมดาเหรอครับ?"

ถึงจะขายหญ้ากรีดร้องไปเยอะแล้ว แต่คนที่ไม่เคยเห็นก็มีเยอะกว่ามาก

หลินมู่หยางกับหลิวซวี่ตงพยักหน้าพร้อมกัน ช่างโจวก็เลยเงียบกริบ

เจ้าพี่นิ้วกลางก็คงรำคาญเสียงเครื่องเหมือนกัน ก็เลยหันนิ้วกลางชี้ไปที่เครื่อง

ต้าจวี๋กระโดดออกจากลังไม้ มานั่งยองๆ ข้างเครื่อง เอียงคอมองหน้าจอ

มันดูไม่รู้เรื่องหรอก แต่มันเห็นเส้นกราฟขยับไปมาแล้วเพลินดี

สิบนาทีผ่านไป ผลทดสอบก็ออกมา บนหน้าจอโชว์ลำดับยีนยาวเหยียด เป็นตัวอักษร ATCG เต็มไปหมด

หลินมู่หยางมองหน้าจอ: "ปริมาณยีนที่สังเคราะห์สารฟลาโวนอยด์มีมากกว่ามะเขือเทศปกติถึงแปดเท่า ตรงตามที่คาดไว้เลย"

อู่เทาที่ยืนอยู่ข้างๆ ถามขึ้นมา: "เครื่องนี้ตรวจจับอารมณ์ของต้นไม้ได้ไหมครับ?"

หลินมู่หยาง: "ต้นไม้ไม่มีอารมณ์ครับ"

อู่เทาไม่เถียง แต่หันไปมองเจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่าง

เจ้าพี่นิ้วกลางเหมือนจะรู้ตัวว่าโดนมอง ก็หันขวับมาชูนิ้วกลางใส่อู่เทาทันที

หลินมู่หยาง: "...ยกเว้นไอ้ต้นนี้แหละครับ"

อู่เทาพยักหน้า ไม่ถามต่อ

คุณหลี่เซ็นใบส่งมอบงาน ปาดเหงื่อบนหน้าผาก: "อาจารย์หลิน อุปกรณ์เรียบร้อยดีนะครับ?"

หลินมู่หยาง: "เรียบร้อยครับ"

คุณหลี่ถอนหายใจโล่งอก พาทีมช่างกลับไป ห้องแล็บก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

แต่หลิวซวี่ตงยังไม่ไป เขานั่งยองๆ อยู่ข้างเครื่องถอดรหัส จ้องหน้าจอทัชสกรีนตาเป็นประกาย

หลินมู่หยางถามด้วยความสงสัย: "นายอยากตรวจอะไรล่ะ?"

หลิวซวี่ตงลังเลนิดหน่อย: "ก็อยากตรวจดูว่าทำไมผมถึงดวงซวยตลอดเวลาเลยอ่ะครับ"

หลินมู่หยางปรายตามอง: "ไม่ต้องตรวจหรอก เป็นที่นิสัยนายเองนั่นแหละ ไม่เกี่ยวกับยีนหรอก"

หลิวซวี่ตงคอตก เดินจากไปอย่างหงอยๆ

เมล็ดมะเขือเทศยักษ์ล็อตสองยังไม่ได้ลงดิน แต่คนจากผู้บัญชาการจ้าวมาถึงก่อนแล้ว

แกบอกว่าเบื้องบนถูกใจผลลัพธ์ของมะเขือเทศลายตาข่ายมาก คราวนี้ก็เลยเช่าที่ดินรอบๆ เพิ่มอีกยี่สิบไร่ ส่งคนมาเพิ่มอีกหกคน

เป็นเด็กหนุ่มผมเกรียนเพิ่งปลดประจำการทั้งนั้น ยืนหลังตรงแหน่ว สายตาดุดัน มายืนเรียงแถวในลานบ้านสถาบันวิจัย เหมือนกำแพงมนุษย์ไม่มีผิด

หลิวซวี่ตงยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา แนะนำตัวเอง:

"ยินดีต้อนรับสู่สถาบันวิจัยมู่ขุย ผมคือหัวหน้าครูฝึกของพวกคุณ หลิวซวี่ตง"

เขาจงใจกดเสียงต่ำ เพื่อให้ดูมีอำนาจ เด็กใหม่ตะโกนตอบพร้อมเพรียง: "สวัสดีครับหัวหน้า!"

หลิวซวี่ตงพยักหน้าอย่างพอใจ

"ตั้งแต่วันนี้ไป พวกคุณคือส่วนหนึ่งของสถาบันวิจัย ภารกิจหลักของที่นี่คือการปลูกมะเขือเทศยักษ์

ต้องมีระเบียบวินัย เคลื่อนไหวรวดเร็ว ถ้าทำพลาด"

ขั้นตอนต่อไปคือการพาเดินทำความรู้จักสถานที่ อู่เทาพาทุกคนเดินทัวร์รอบสถาบันวิจัย

"นี่คือกำแพงต้นมะขวิด ห้ามแตะเด็ดขาด" อู่เทาชี้ไปที่กำแพงหนามสีเขียว

ต้าจ้วง เด็กใหม่คนหนึ่งเกิดความอยากรู้อยากเห็น ยื่นมือไปหมายจะลองจับดู

อู่เทาเห็นดังนั้น แต่ก็ไม่ได้ห้าม เพราะนี่คือสไตล์การทำงานของเขา เขาไม่เคยพูดซ้ำสอง อยากลองก็ลองไป แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นต้องรับผิดชอบตัวเอง

นิ้วต้าจ้วงแตะโดนปลายหนาม ชักมือกลับ ก้มมองเลือดหยดเล็กๆ บนปลายนิ้ว ดูเหมือนจะไม่เจ็บเท่าไหร่?

เขากำลังจะเอ่ยปากถาม ความรู้สึกหดหู่เศร้าหมองอย่างรุนแรงก็แล่นปราดไปทั่วร่าง

เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ อย่างหมดแรง: "ผม... ผมมันสวะ..."

อู่เทามองหลิวซวี่ตงหน้าตาย

หลิวซวี่ตงนั่งยองๆ ลง ตบบ่าต้าจ้วงเบาๆ:

"ไม่เป็นไรนะน้อง ครึ่งชั่วโมงเดี๋ยวก็หาย ตอนพี่โดนตำครั้งแรก พี่ร้องไห้ไปตั้งสี่สิบกว่านาที น้องเพิ่งเริ่มต้น ยังพัฒนาได้อีกไกล"

ต้าจ้วงร้องไห้โฮหนักกว่าเดิม

อู่เทาเดินเข้ามา: "แกปลอบใจหรือไปกระตุ้นเขากันแน่?"

หลิวซวี่ตง: "...ผมกำลังแสดงความเข้าอกเข้าใจครับ"

"นี่ไมยราบ ไม่มีอะไรอย่าไปแตะ มีอะไรยิ่งห้ามแตะ แตะปุ๊บมันจะกรี๊ดปั๊บ" อู่เทาชี้ไปที่เจ๊กรีดร้องบนริมหน้าต่าง

เด็กใหม่มองหน้ากัน คราวนี้ไม่มีใครกล้ายื่นมือไปลองอีก

หลิวซวี่ตงอาสา: "เดี๋ยวผมสาธิตให้ดู"

เขายื่นมือไปแตะใบไมยราบเบาๆ

"อ๊ายยย—!!!"

เจ๊กรีดร้องแผดเสียงแหลมปรี๊ด

หลิวซวี่ตงชักมือกลับ ทำเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น: "ได้ยินไหม? ก็ประมาณนี้แหละ ไม่ต้องกลัว มันไม่กัดหรอก"

เด็กใหม่คนนึงกระซิบถาม: "แล้วมันจะด่าคนไหมครับ?"

หลิวซวี่ตงคิดนิดนึง: "ไม่หรอก ต้นที่ด่าคนคือกระบองเพชร"

พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่เจ้าพี่นิ้วกลาง: "นี่กระบองเพชร ห้ามแตะเด็ดขาด"

เด็กใหม่คนนึงชะโงกหน้าเข้าไปดู กระบองเพชรก็ชูนิ้วกลางใส่เขาทันที

เด็กใหม่อึ้งไปนิดนึง: "มันกำลัง... ด่าผมอยู่เหรอครับ?"

หลิวซวี่ตง: "เปล่าหรอก มันแค่ไม่ชอบคนแปลกหน้าน่ะ สนิทกันแล้วเดี๋ยวก็ดีเอง"

"สนิทกันแล้วจะเป็นยังไงครับ?"

หลิวซวี่ตงนิ่งคิด: "สนิทกันแล้วมันก็ด่าแกเหมือนเดิมแหละ แต่ด่าแบบเป็นกันเองขึ้นน่ะ"

เด็กใหม่ทุกคน: ?

ระหว่างที่เด็กใหม่กำลังทำความคุ้นเคยกับสถานที่ เสี่ยวขุยก็เดินไปหาหลินมู่หยางที่กำลังลองเล่นเครื่องใหม่อยู่ในห้องแล็บ: "พี่ แฟนคลับส่งเมล็ดมาให้เราลองปลูกดูแหละ"