บทที่ 63 เสี่ยวขุย: คราวนี้พี่ชายหนูไม่มีทางหน้าแตกแน่นอน

เสี่ยวขุยอุ้มกล่องพัสดุใบหนึ่งเข้ามา กล่องไม่ใหญ่มาก แต่พันเทปกาวไว้เป็นสิบๆ รอบ

เธอแกะกล่องไปพลางอธิบายไปพลาง: "พี่คะ นี่มีแฟนคลับขอให้ช่วยค่ะ

น้องสาวเขาที่อยู่ประถม ช่วงนี้อินกับตัวการ์ตูนเรื่องนึงมาก ร้องไห้จะย้อมผมสีแดงให้ได้

แต่เขาเคยเอาแก้วมังกรมาย้อมให้ครั้งนึงแล้ว สีมันไม่ค่อยติด น้องสาวก็เลยงอแงจะไปร้านทำผม เขาเลยอยากให้เราช่วยทำให้แก้วมังกรสีติดทนขึ้น ชัดขึ้นหน่อยค่ะ"

หลินมู่หยางหน้าตาย รับถุงเมล็ดแก้วมังกรที่เล็กกว่าเมล็ดงามาดู

ต้าจวี๋นั่งอยู่บนโต๊ะปฏิบัติการ เอาจมูกดมๆ ถุงเมล็ด จามออกมาทีนึง คงจะรู้สึกว่ากลิ่นไม่ค่อยโดนใจ ก็เลยค่อยๆ นวยนาดออกไปเดินเล่นข้างนอก

เจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่างก็ยังคงชูนิ้วกลางอยู่เหมือนเดิม หลินมู่หยางปรายตามองมัน: "ญาติแกเหรอ?"

เจ้าพี่นิ้วกลางไม่ตอบ เอาแต่ชูนิ้วกลางใส่อย่างเดียว

หลินมู่หยางหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาจด:

"เป้าหมาย: กระตุ้นยีนที่เกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์เบตาไซยานินในเนื้อแก้วมังกร เพิ่มการสะสมของเม็ดสี เพิ่มความสว่างและความเสถียรของสี

ผลลัพธ์ที่คาดหวัง: สีติดทนประมาณสามวันหลังย้อม"

มีเป้าหมายแล้ว ก็เริ่มลงมือได้

เขาเริ่มจากการใช้เครื่องสแกนยีนของแก้วมังกรอย่างละเอียด แล้วเทียบกับฐานข้อมูลเพื่อหาส่วนของยีนที่ควบคุมเรื่องสี

จากนั้นก็ปรับส่วนผสมของน้ำยาเหนี่ยวนำให้แม่นยำ ตรงกับชิ้นส่วนยีนนั้นๆ

ต่อมาก็เอาเมล็ดแก้วมังกรไปแช่ในน้ำยาเหนี่ยวนำ บ่มไว้สองชั่วโมง เมล็ดที่เคยเป็นสีดำก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพู ดูเหมือนลูกอมเม็ดจิ๋วๆ

พอบ่มเมล็ดเสร็จ หลินมู่หยางก็เอาเมล็ดแก้วมังกรไปเพาะในถาดเพาะกล้า รดน้ำ แล้วเอาฟิล์มถนอมอาหารคลุมไว้

เสร็จแล้วก็เอาถาดเพาะกล้าไปวางบนชั้นในโรงเรือน ข้างๆ ดอกไพรีทรัม

ดอกไพรีทรัมบานสะพรั่งหมดแล้ว ดอกสีม่วงดูสวยงามมาก แต่ในขณะเดียวกัน ละอองเกสรก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว

หลินมู่หยางต้องกลั้นหายใจทุกครั้งที่เดินเข้าไป ส่วนต้าจวี๋ชินแล้ว มันจามทุกๆ ห้านาที แล้วก็มองรอบๆ อย่างงุนงง ก่อนจะเดินตรวจตราต่อไปด้วยสมองอันว่างเปล่า

และในฐานะ "เหยื่อ" รายใหญ่ที่สุด หลิวซวี่ตงโดนดอกไพรีทรัมเล่นงานซะอ่วมในช่วงนี้

วันก่อนเขาลืมว่าตัวเองเข้าไปในโรงเรือนทำไม เมื่อวานเขาลืมชื่อตัวเองตอนอยู่ในโรงเรือน ส่วนวันนี้เขาลืมไปว่าตัวเองกินข้าวเช้าไปหรือยังตอนอยู่ในโรงเรือน

ผลก็คือ เขากลับไปกินข้าวเช้าอีกรอบ ผ่านไปแป๊บเดียวก็อิ่มจนเรอไม่หยุด

หลิวซวี่ตงลูบท้อง ทำหน้ามุ่ย: "อาจารย์หลินครับ ดอกไพรีทรัมนี่... ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ผมคงลืมแม้กระทั่งนามสกุลตัวเองแน่ๆ"

หลินมู่หยางนิ่งคิด: "ได้สิ"

อาการความจำเสื่อมดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไร ส่วนสรรพคุณไล่ยุง พอยุงบินเข้ามาใกล้ มันก็หาทิศทางไม่เจอ บินสะเปะสะปะ ไม่เข้ามากัดคนเลย

ถ้ามองมุมนี้ ดอกไพรีทรัมก็ถือว่าประสบความสำเร็จไปแล้วระดับนึง?

อืม สำเร็จแบบสุดๆ ไปเลย!

แต่ตอนนี้ คงต้องลองเอามาปรับปรุงดูหน่อย ช่วงฤดูร้อนนี่แหละยุงชุมที่สุด

วันรุ่งขึ้น หลินมู่หยางก็เริ่มลงมือดัดแปลงดอกไพรีทรัม

เขาตัดใบดอกไพรีทรัมมาสองสามใบ สกัด DNA แล้วใช้เครื่องถอดรหัสพันธุกรรมวิเคราะห์ลำดับยีนที่เกี่ยวข้องกับสารออกฤทธิ์

หน้าจอแสดงตัวอักษร ATCG ยาวเหยียด เขาจ้องหน้าจออยู่สิบนาที ก็เจอคีย์ยีนสองตัว

"ยีนสองตัวนี้ควบคุมการสังเคราะห์สารออกฤทธิ์ในละอองเกสร ต้องเอาออก" หลินมู่หยางจดลงในสมุดบันทึก

หลังจากตัดต่อยีนเสร็จ หลินมู่หยางก็เอาชิ้นส่วนใบดอกไพรีทรัมใส่ในจานเพาะเชื้อ รอให้เซลล์เกิดการแบ่งตัวใหม่

จากบันทึกเดิม คาดว่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะงอกต้นอ่อนออกมา

เขาลุกขึ้น เดินไปเช็กความชื้นที่ถาดเพาะเมล็ดแก้วมังกร

เมล็ดยังไม่งอก แต่อุณหภูมิในถาดเพาะสูงกว่าอุณหภูมิห้องศูนย์จุดห้าองศา แสดงว่าน้ำยาเหนี่ยวนำกำลังออกฤทธิ์

ต้นอ่อนดอกไพรีทรัมที่ผ่านการตัดต่อยีนงอกออกมาอย่างรวดเร็ว หลินมู่หยางย้ายพวกมันจากจานเพาะเชื้อลงกระถางเล็กๆ

มีทั้งหมดหกกระถาง ใบเล็กกว่าต้นแบบนิดหน่อย สีก็อ่อนกว่าด้วย

หลิวซวี่ตงนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ จ้องต้นกล้าพวกนั้นอยู่นาน: "อาจารย์หลินครับ ดอกไพรีทรัมเวอร์ชัน 2.0 นี่มันมีสรรพคุณอะไรกันแน่ครับ?"

หลินมู่หยางหน้าตาย: "ก็ไล่ยุงไง"

หลิวซวี่ตงเกาหัว: "แต่คราวที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้นะ..."

หลินมู่หยางปรายตามอง หลิวซวี่ตงก็เงียบกริบทันที

แบบนั้นเรียกว่าหน้าแตกเหรอ? ไม่ใช่หรอกมั้ง

ก็แค่ผลลัพธ์มันคลาดเคลื่อนไปนิดหน่อยเอง

หลินมู่หยางมองเขา: "ส่วนสรรพคุณไล่ยุงแบบเฉพาะเจาะจง ต้องรอดูผลทดสอบอีกที"

หลิวซวี่ตงเข้าใจแล้ว

เขาเลยรีบชูมืออาสา: "ผมเองครับ! ผมหนังหนา ยุงชอบกัดผมที่สุดเลย ผมนี่แหละเหมาะจะเป็นหนูทดลองที่สุด!"

หลินมู่หยางปรายตามองเขา: "ตกลง"

วันเวลาผ่านไป หลินมู่หยางต้องเพาะเมล็ดมะเขือเทศ เตรียมต้นกล้า แล้วก็ต้องมาคอยเช็กการเติบโตของแก้วมังกรทุกวัน

ส่วนถั่วงอกหลายสิบต้นที่อยู่มุมโรงเรือน หลังจากได้รับการดูแลอย่างดี ก็เริ่มค่อยๆ โตขึ้นแล้ว

สิ่งที่หลินมู่หยางคาดหวังมากที่สุดคือดอกไพรีทรัม 2.0 เพราะนี่คือผลงานชิ้นแรกของสถาบันวิจัยที่ใช้ทั้งน้ำยาเหนี่ยวนำและการตัดต่อยีนร่วมกัน ถ้าสำเร็จ งานหลังจากนี้ก็ง่ายขึ้นเยอะ

ทำไมไม่เริ่มจากแก้วมังกรก่อนน่ะเหรอ? ก็มันโตช้าเกินไปไง

ด้วยความร่วมมือของทุกคน มะเขือเทศล็อตสองก็ลงดินเสร็จหมดแล้ว ดอกไพรีทรัม 2.0 ก็เริ่มผลิดอกแล้วเหมือนกัน

ขั้นตอนต่อไปคือการทดสอบสรรพคุณจริง

เพื่องานนี้ หลิวซวี่ตงอาสาไปจับยุงด้วยตัวเอง

หลายคืนก่อนเริ่มทดสอบ เขาต้องถือสวิงไปไล่จับยุงตามห้องเก็บของ ทางเดิน ลานบ้าน และที่อื่นๆ

การทดสอบจะจัดขึ้นในโรงเรือน หลินมู่หยางวางดอกไพรีทรัม 2.0 ไว้ตรงกลางโรงเรือน ข้างๆ มีกรงใส่ยุงที่หลิวซวี่ตงจับมาวางอยู่

เพื่อให้สังเกตผลและจดบันทึกได้ง่ายขึ้น เขาตั้งใจให้ยุงพวกนี้อดอาหารมาสองวัน ตอนนี้พวกมันเลยดุร้ายสุดๆ

เสี่ยวขุยเปิดไลฟ์สดรอไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว

"ชาวช่องทุกคนคะ ดอกไพรีทรัม 2.0 บานแล้วนะคะ วันนี้เราจะมาทดสอบกันค่ะ"

เธอแพนกล้องไปที่โรงเรือน มองผ่านพลาสติกใสเข้าไปเห็นหลินมู่หยางกำลังจัดกระถางต้นไม้อยู่

คอมเมนต์พากันแซวทันที:

"คราวที่แล้วทำคนความจำเสื่อม คราวนี้จะทำยุงความจำเสื่อมเหรอ?"

"ยุงมันมีความจำด้วยเหรอ?"

"ช่างเถอะ ขอดูก่อนละกัน"

เสี่ยวขุยอธิบายต่อ: "คราวนี้พี่ชายหนูใช้เครื่องใหม่ล่าสุดตัดต่อยีนมาเลยนะคะ รับรองว่าไม่มีทางหน้าแตกแน่นอนค่ะ!"

เธอตบหน้าอกรับประกันอย่างมั่นใจ

แต่คอมเมนต์ไม่มีใครเชื่อเลย:

"เสี่ยวขุย คราวที่แล้วเธอก็บอกว่ามะเขือเทศสีม่วงไม่มีปัญหา"

"คราวที่แล้วต้าหลิวกินมะเขือเทศสีม่วงเข้าไป กลายเป็นเครื่องคัดลอกเลยนะ"

"คราวก่อนนู้นหนามมะขวิดบอกว่าไม่ร้องไห้ ผลคือส่งคนเข้าคุกไปเลย"

"คำว่า 'รับรองไม่หน้าแตก' ของเสี่ยวขุย ก็คือคำเตือนล่วงหน้าว่าจะหน้าแตกนั่นแหละ"

เสี่ยวขุยเริ่มร้อนรน: "คราวนี้ไม่เหมือนกันค่ะ! คราวนี้เรามีเครื่องถอดรหัสพันธุกรรม รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน"

แฟนคลับคนนึงเปย์ของขวัญให้ แล้วคอมเมนต์: "ฉันขอพนันด้วยล่าเถียว[1]ซองนึงเลย คราวนี้ต้องหน้าแตกอีกแน่ๆ"

แฟนคลับอีกคนตามมาติดๆ: "ฉันพนันสิบซองเลย หน้าแตกคือเรื่องปกติ"

"ฉันพนันร้อยซองเลย ถ้าไม่หน้าแตก ฉันจะไลฟ์กินกระบองเพชรโชว์"

เสี่ยวขุยเห็นคอมเมนต์นี้ ก็ยิ้มอย่างมั่นใจ: "พวกพี่อย่ามาเสียใจทีหลังนะคะ คราวนี้พี่ชายหนูไม่มีทางหน้าแตกแน่นอนค่ะ"