บทที่ 64 หน้าแตกไหม? ก็อาจจะ...

"วิธีใช้ง่ายมาก" หลินมู่หยางชี้ไปที่กระถางต้นไม้: "นายอุ้มมันเข้าไป แล้วก็ไปนั่งอยู่ใกล้ๆ มันแค่นั้นแหละ"

หลิวซวี่ตงฟังจบ ก็อุ้มกระถางดอกไพรีทรัมเดินเข้าไปในโรงเรือนที่มียุงอยู่เต็มไปหมด

ยุงที่อดอาหารมาสองวัน พอเห็นคนเข้ามาก็กรูเข้าไปตอมหลิวซวี่ตงทันที เกาะเต็มแขน เต็มข้อเท้า เตรียมจะเจาะเลือด

แต่ยังไม่ทันได้ลงเข็ม การเคลื่อนไหวของยุงทุกตัวก็ช้าลงกะทันหัน เหมือนเมาเหล้า บินเซไปเซมาตอนจะเกาะแขน

เวลาผ่านไปสักพัก ยุงก็ค่อยๆ ร่วงลงไปกองกับพื้น ปีกสั่นระริกนิดๆ เหมือนหลับไปแล้ว

หลิวซวี่ตงอึ้งไปเลย: "พวกมัน... หลับไปแล้วเหรอครับ?"

หลินมู่หยางเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เอาคีมคีบตัวนึงขึ้นมา มันคลานต้วมเตี้ยมไปสองก้าว แล้วก็หมอบลงไปอีก

ดูเหมือนยุงจะยังไม่ตาย แค่สลบไปเฉยๆ

หลินมู่หยางขมวดคิ้ว: "หรือว่าเวลายังน้อยไป? รอดูอีกนิด"

หลิวซวี่ตงนั่งอยู่กลางดงยุง คอยตรวจดูผิวหนังตัวเองเป็นระยะๆ พอเห็นว่าไม่มีรอยยุงกัดก็เบาใจ

เขาถามด้วยความสงสัย: "อาจารย์หลินครับ แบบนี้ถือว่าการทดลองสำเร็จไหมครับ?"

"ยังไม่แน่" หลินมู่หยางยังคงครุ่นคิดหาสาเหตุ: "รอดูอีกนิด ดูซิว่าถ้านานกว่านี้จะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรไหม"

"ได้ครับ" หลิวซวี่ตงนั่งรออยู่บนเก้าอี้ ไม่นานเขาก็เริ่มรู้สึกอ่อนเพลียหมดแรง: "งั้นผมของีบแป๊บนะ"

ส่วนเสี่ยวขุยก็แพนกล้องไปที่กรงยุง คอมเมนต์ระเบิดทันที:

"หน้าแตกแล้ว!"

"ไหนบอกว่าไล่ยุงไง?"

"ยุงไม่หนี แต่หลับปุ๋ยไปเลย"

"นี่มันดอกไพรีทรัม 2.0 หรือยานอนหลับ 2.0 เนี่ย?"

แฟนคลับคนที่พนันล่าเถียวร้อยซองพิมพ์มาว่า: "ฉันไม่กินกระบองเพชรแล้วนะ ฉันยอมกินล่าเถียวร้อยซอง ยอมแพ้แล้ว"

เสี่ยวขุยทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก มองกล้อง: "ชาวช่องทุกคนคะ พี่ชายหนูยังไม่หน้าแตกนะ ตอนนี้เวลามันยังน้อยไป รอดูอีกนิดนึงค่ะ"

คอมเมนต์พากันแซว:

"คลาดเคลื่อนนิดหน่อย? คลาดเคลื่อนไปเป็นร้อยลี้เลยมั้ง"

"ปากแข็งนี่สงสัยจะถ่ายทอดทางพันธุกรรม"

"ไม่หรอก เรียนมาจากพี่ชายหน้าตายต่างหาก"

ผ่านไปสองนาที สีหน้าหลิวซวี่ตงก็เริ่มเปลี่ยน จากที่เกร็งๆ ก็เริ่มผ่อนคลาย คิ้วคลายออก

"อาจารย์หลิน ผมรู้สึกว่า... ตอนนี้จิตใจสงบมากเลยครับ เหมือนไม่ต้องรีบทำอะไรเลย พรุ่งนี้ค่อยพลิกดินก็ได้ มะเขือเทศล็อตสองมะรืนค่อยลงปลูกก็ได้"

เสียงเขาเบาลงเรื่อยๆ เหมือนคนละเมอ ร่างกายค่อยๆ ไหลรูดลงจากเก้าอี้ไปกองกับพื้น ตาปรือๆ ครึ่งหลับครึ่งตื่น

เขานิ่งสนิทไม่ขยับเลย: "ผมรู้สึกว่า... ผมให้อภัยคนทั้งโลกแล้วครับ ให้อภัยตัวเองด้วย"

แล้วเขาก็หาววอด หลับตาลง

กล้องของเสี่ยวขุยจับภาพหลิวซวี่ตงไว้เต็มๆ พอเห็นแบบนั้น คอมเมนต์ก็ไหลเป็นน้ำตก:

"ต้าหลิวโดนยาอีกแล้ว"

"เหมือนบรรลุธรรมไปแล้วเลยอ่ะ"

"หลับหน้าตาตายสงบเชียว"

"ชัดเจนเลยว่าพี่ชายหน้าตายหน้าแตกอีกแล้ว"

หลินมู่หยางเดินเข้าไป: "รู้สึกยังไงบ้าง?"

หลิวซวี่ตงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา ท่าทางเชื่องช้าเป็นสลอธ กะพริบตาสองที พูดช้ากว่าปกติเป็นเท่าตัว: "ผมรู้สึกดีมากครับ หัวโล่งไปหมด"

"ง่วงมากไหม?" หลินมู่หยางถามไปจดไป

"ไม่ง่วงครับ" เสียงของหลิวซวี่ตงไม่มีความแข็งขันเหมือนเคย ฟังดูไร้เรี่ยวแรง:

"แค่... ไม่อยากขยับตัวเลย รู้สึกเหมือนทุกอย่างมันต่อคิวรออยู่แล้ว ผมไม่รีบ พวกมันก็ไม่รีบ พวกมันรอผม ผมก็รอพวกมัน"

อู่เทาเดินผ่านมาพอดี เห็นหลิวซวี่ตงนั่งกองอยู่กับพื้น: "เขาเป็นอะไรไปอ่ะ?"

หลินมู่หยางขมวดคิ้ว: "ผมสงสัยว่าจะเป็นฤทธิ์ของดอกไพรีทรัม 2.0 ครับ แต่ต้องรอดูอาการไปก่อน"

อู่เทาเดินไปหาหลิวซวี่ตง เอามือโบกผ่านหน้าเขา

ลูกตาหลิวซวี่ตงกรอกตามมืออู่เทาช้าๆ เหมือนกล้องวงจรปิดเก่าๆ

"ยังทำงานไหวไหม?" อู่เทาถาม

หลิวซวี่ตงส่ายหน้าช้าๆ: "ไหวครับ แต่ไม่อยากทำ"

"ทำไมถึงไม่อยากทำ?"

หลิวซวี่ตงนิ่งคิดไปสามวินาที: "เพราะมันไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไรนี่ครับ ทุกอย่างรอได้เสมอแหละ"

อู่เทาเงียบไป: "แน่ใจนะว่าเขาไม่เป็นอะไรจริงๆ?"

หลินมู่หยางนั่งยองๆ จับชีพจรที่ข้อมือหลิวซวี่ตง

"ชีพจรเต้นช้ากว่าปกติสิบสองครั้งต่อนาทีครับ"

หลิวซวี่ตง: "ช้าลงก็ดีครับ หัวใจจะได้ไม่ทำงานหนัก"

อู่เทา: ...

"ความดันก็ลดลงด้วย"

"ลดลงก็ดีครับ เส้นเลือดจะได้ไม่ต้องรับภาระหนัก"

อู่เทา: ...

หลินมู่หยางปล่อยมือ ลุกขึ้นยืน: "นายคิดว่าตอนนี้ตัวเองทำอะไรได้บ้าง?"

หลิวซวี่ตงนิ่งคิดอยู่นาน: "หายใจได้ครับ"

"แล้วอะไรอีก?"

"กะพริบตาได้ครับ"

"แล้วอะไรอีก?"

"นั่งได้ครับ" เขาหยุดไปนิด: "แต่นอนดีกว่า"

เสี่ยวจ้าวถือชามข้าวเดินเข้ามา วางไว้ตรงหน้าหลิวซวี่ตง: "กินข้าว"

หลิวซวี่ตงก้มมองชามข้าว แล้วเงยหน้ามองเสี่ยวจ้าว: "ขอบใจนะ เดี๋ยวก่อนค่อยกิน"

"เดี๋ยวก่อนนี่เมื่อไหร่ล่ะ?"

หลิวซวี่ตงนิ่งคิด: "รอให้มันหายร้อนก่อน"

เสี่ยวจ้าวอึ้งไปนิด นึกว่าตัวเองกะอุณหภูมิผิด เลยเอามือแตะๆ ชามข้าวดู: "มันไม่ร้อนแล้วนะ"

หลิวซวี่ตงก้มดู ข้าวสวยยังมีควันลอยกรุ่นๆ: "ยังมีควันอยู่เลย รออีกแป๊บนึงดีกว่า"

ผ่านไปหลายนาที ในที่สุดเขาก็หยิบช้อนตักข้าวเข้าปากคำนึง เคี้ยวๆ แล้วกลืนลงไป จากนั้นเขาก็มองช้อนตัวเอง ทำหน้างงๆ: "เมื่อกี้ฉันกินข้าวไปหรือยัง?"

เสี่ยวจ้าวพยักหน้า: "กินไปคำนึงแล้ว"

หลิวซวี่ตง: "อ๋อ งั้นกินอีกคำละกัน"

กินเสร็จก็มองช้อนอีก: "เมื่อกี้ฉันกินข้าวไปหรือยัง?"

เสี่ยวจ้าว: "กินไปสองคำแล้วล่ะ"

หลิวซวี่ตง: "อ๋อ"

เขาวางช้อนลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้: "พอละ ไม่อิ่มก็ช่างมัน"

เสี่ยวจ้าวมองข้าวในชามที่เหลืออีกตั้งเยอะ: "นายเพิ่งกินไปสองคำเองนะ"

หลิวซวี่ตง: "สองคำก็ถือว่ากินแล้ว พอละ"

หลินมู่หยางคอยจดบันทึกอาการของหลิวซวี่ตงมาตลอด

จู่ๆ ความคิดนึงก็ผุดขึ้นมาในหัว: ซึมเซา ความจำเสื่อม เบื่ออาหาร ความดันต่ำ ชีพจรช้า

เอาอาการทั้งหมดมารวมกัน เขาพึมพำกับตัวเอง: "ฤทธิ์แบบนี้ มันเหมือนยาระงับประสาทเลยนี่นา"

ประโยคนี้ เสี่ยวขุยและคนในไลฟ์สดได้ยินกันถ้วนหน้า

มีคนถามขึ้นมาในไลฟ์: "สรุปแบบนี้ถือว่าหน้าแตกป่าวเนี่ย?"

เสี่ยวขุยเห็นคอมเมนต์นี้ รีบพูดเสียงดัง: "ไม่หน้าแตกสิคะ ดูต้าหลิวสิ เข้าไปนั่งตั้งนานแล้ว ยังไม่โดนยุงกัดเลยสักแอะ"

มีคนแย้งว่า: "แต่ยุงมันก็ไม่ตายหนิ"

เสี่ยวขุยยังคงปากแข็ง: "ก็บอกว่าไล่ยุงไง ไม่ได้บอกว่าฆ่ายุงซะหน่อย"

"ถ้ายุงมันตื่นขึ้นมาล่ะ ทำไง?"

"ก็... ทำให้มันสลบไปอีกรอบไง"

"ว่าแต่ ฤทธิ์แบบนี้เอาไปใช้รักษาโรควิตกกังวลกับโรคนอนไม่หลับได้ป่าวเนี่ย?"

เสี่ยวขุยหันไปถามหลินมู่หยาง หลินมู่หยางเงียบไปนิด: "ต้องเอาไปสกัดดูส่วนประกอบให้ละเอียดก่อนครับ แต่จากอาการเบื้องต้น ก็น่าจะเป็นไปได้สูงครับ"

พอได้ยินหลินมู่หยางยืนยัน ในไลฟ์สดก็มีคนพิมพ์ขอซื้อกันให้ควั่ก สมัยนี้วัยรุ่นความเครียดสูง โรควิตกกังวลกับโรคนอนไม่หลับเป็นเรื่องปกติของพวกมนุษย์เงินเดือนไปแล้ว

ดูจากอาการของหลิวซวี่ตงก็รู้เลยว่า ดอกไพรีทรัม 2.0 นี่มันได้ผลดีกว่ายานอนหลับซะอีก แถมยังไม่มีผลข้างเคียงอีกด้วย