บทที่ 65 ดอกไพรีทรัม 2.0 การทดสอบขั้นสุดท้าย

เสี่ยวขุยแพนกล้องไปที่หลิวซวี่ตง ถามคำถามที่คนดูทุกคนอยากรู้: "พี่ซวี่ตง ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ?"

เขานิ่งคิด หลับตาตอบ: "ผมรู้สึก... ตอนนี้จิตใจสงบมากครับ"

"แล้วพี่รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปไหมคะ?"

"เปลี่ยนสิ แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นหรือแย่ลง เพราะการตัดสินว่าดีหรือแย่มันต้องมีมาตรฐาน ซึ่งมาตรฐานนั้นตัวผมในอดีตเป็นคนตั้งไว้

แต่ตอนนี้ผมเพิ่งรู้ตัวว่า ตัวผมในอดีตน่ะเป็นคนขี้กังวลมาก มาตรฐานที่คนขี้กังวลตั้งไว้ ก็ใช่ว่าจะถูกต้องเสมอไปหรอกนะ"

เสี่ยวขุยอึ้งไปเลย

คอมเมนต์:

"ต้าหลิวเริ่มคุยปรัชญาแล้วว่ะ"

"ดอกไพรีทรัมทำเขาบรรลุธรรมไปแล้วเหรอ?"

"ที่เขาพูดมันมีเหตุผลมากเลยนะ เถียงไม่ออกเลยอ่ะ"

หลินมู่หยางเดินผ่านหน้าไป ตีหน้าตายพูดแทรก: "เขาแค่ชีพจรเต้นช้าลง ไม่ได้ฉลาดขึ้นหรอก"

หลิวซวี่ตง: "ชีพจรเต้นช้าลง ความคิดก็เลยช้าลงด้วย พอคิดช้าลง ก็เลยไม่ค่อยคิดอะไรผิดๆ ไงล่ะ"

เขาปิดท้ายด้วยประโยคเด็ด: "เพราะฉะนั้น ช้าน่ะดีแล้ว"

การทดสอบเสร็จสิ้น หลินมู่หยางยกกระถางดอกไพรีทรัมออกจากโรงเรือน ไปวางไว้ที่ลานบ้านให้ลมพัด

หลิวซวี่ตงยังคงนั่งกองอยู่กับพื้น ต้าจวี๋ก็นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนตักเขายังคงไม่ขยับ ทั้งคนทั้งแมวไม่มีทีท่าว่าจะอยากขยับตัวเลย

อู่เทาเดินเข้ามา: "ลุกขึ้นได้แล้ว ไปทำงาน"

หลิวซวี่ตงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ: "ครับ"

แต่ร่างกายไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

อู่เทารอสิบวินาที: "แกรับปากแล้วไม่ใช่รึไง?"

หลิวซวี่ตง: "ผมรับปากแล้วครับ แต่ผมไม่ได้บอกว่าจะไปเดี๋ยวนี้ซะหน่อย"

อู่เทาสูดหายใจลึก นั่งยองๆ ลง ดึงแขนหลิวซวี่ตงให้ลุกขึ้นยืน

พอหลิวซวี่ตงยืนขึ้นได้ ก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ อีกรอบ

"เป็นอะไรอีกล่ะ?" อู่เทาจ้องหน้าเขา

หลิวซวี่ตง: "ผมอยากนั่งพักแป๊บนึง ยืนแล้วมันเมื่อยอ่ะครับ"

อู่เทาไม่พูดอะไร หันหลังเดินหนีไปเลย

หลิวซวี่ตงพยักหน้ารับ แล้วก็นั่งแหมะลงกับพื้นอีกรอบ ต้าจวี๋กระโดดลงจากตัก มานั่งหมอบอยู่ข้างๆ

คอมเมนต์ฮากระจาย:

"ต้าหลิวกับต้าจวี๋ซิงโครไนซ์กันอีกแล้ว"

"ปลงโลกกันทั้งคู่เลย"

"สถาบันวิจัยต้องการคนงานคนใหม่แล้วล่ะ"

ถึงหลิวซวี่ตงจะไม่อยากไป แต่สุดท้ายก็โดนต้าจ้วง เสี่ยวจ้าว และคนอื่นๆ หามขึ้นรถ พาไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดอยู่ดี

อู่เทาอยากให้หลิวซวี่ตงตรวจร่างกายอย่างละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสารพิษตกค้างหรืออวัยวะภายในเสียหาย

ผลตรวจเลือดและสแกนสมองออกมาว่าทุกอย่างปกติ มีแค่สารประกอบบางอย่างเจือปนอยู่ในเลือด ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาซึมเซา

แต่จากข้อมูลทางการแพทย์ สารนี้จะถูกขับออกจากร่างกายจนหมดภายในสองชั่วโมง แล้วเขาก็จะกลับมาเป็นปกติ

พอเห็นผลตรวจ หลินมู่หยางก็ถอนหายใจโล่งอก

พอกลับมาถึงสถาบันวิจัย เขาเอาผลตรวจของหลิวซวี่ตงมาวิเคราะห์อย่างละเอียด แล้วก็ได้ข้อสรุปว่า: ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเขาสูดละอองเกสรเข้าไปมากเกินไปนั่นเอง

ถ้าสามารถควบคุมปริมาณละอองเกสรได้ ฤทธิ์ของดอกไพรีทรัม 2.0 ก็จะลดลง เผลอๆ อาจจะช่วยเรื่องการนอนหลับได้ด้วยซ้ำ?

คิดปุ๊บทำปั๊บ เขารีบไปหาหลิวซวี่ตงทันที: "ฉันมีไอเดียบางอย่าง อยากให้นายช่วยทดสอบหน่อย"

หลิวซวี่ตงได้ยินแบบนั้น ก็รีบนั่งหลังตรงแด่ว ไม่กล้าประมาทแม้แต่นิดเดียว

หลินมู่หยางอธิบายผลตรวจร่างกายให้ฟัง พร้อมกับสมมติฐานของตัวเอง: "เพราะฉะนั้น ตอนนี้ฉันจะขอทดสอบนายเป็นครั้งที่สอง

จากที่ฉันคำนวณไว้ คราวนี้ลดปริมาณลง จะทำให้นายหลับสนิทเท่านั้น จะไม่มีผลข้างเคียงใดๆ"

หลิวซวี่ตงบ่นในใจ: ไม่มีผลข้างเคียง? คิดว่าผมจะเชื่อเหรอ?

ถึงใจจะคิดแบบนั้น แต่เขาก็ตอบตกลงไป เขารู้ดีว่า ในเมื่อหลินมู่หยางกล้าเอามาทดสอบ ก็แปลว่ามันไม่มีอันตรายถึงชีวิตแน่ๆ

อย่างมากก็แค่ขายขี้หน้า ซึ่งเขาก็ชินแล้วล่ะ

พอเสี่ยวขุยรู้ข่าว ก็รีบถือมือถือวิ่งหน้าตั้งมาทันที อู่เทากับคนอื่นๆ ที่ทำงานเสร็จแล้วก็มายืนมุงดูอยู่ข้างๆ ด้วย

หลิวซวี่ตงนอนอยู่บนเตียงสนาม มองดูคนที่มายืนล้อมรอบเตียง ข้างๆ มีดอกไพรีทรัม 2.0 วางอยู่หนึ่งหรือสองดอก

เดี๋ยวนะ? ทำไมฉากนี้มันดูคุ้นๆ จังเลยฟะ?

ส่วนในไลฟ์สดก็ขำกันจนท้องแข็งไปแล้ว:

"ฮ่าๆๆๆ ฉากนี้ เอาจริงดิ?"

"เปิดเพลงงานศพคลอไปด้วยนี่ใช่เลยอ่ะ"

"ขาดแค่กระถางธูปกับรูปถ่ายหน้าโลงใช่ป่ะ?"

เสี่ยวขุยเห็นคอมเมนต์ปั่นๆ พวกนี้ ก็แทบจะหลุดขำก๊ากออกมา

เธอรีบเอามือปิดปาก ไหล่สั่นงกๆ

หลินมู่หยางปรายตามองเธอ ไม่รู้ว่าขำอะไรของเธอ เขาเอาดอกไพรีทรัมไปวางห่างจากหลิวซวี่ตงประมาณสองเมตร

แล้วล้วงสายรัดข้อมืออัจฉริยะออกมา สวมเข้าที่ข้อมือหลิวซวี่ตง: "สายรัดนี่จะคอยเก็บข้อมูลร่างกายของนายตอนหลับ"

"ต้องทดสอบนานแค่ไหนครับ?"

"ประมาณครึ่งชั่วโมง"

หลิวซวี่ตงมองหน้าไทยมุงรอบเตียง แล้วหลับตาลงอย่างจำยอม

ผ่านไปห้านาที ยังไม่หลับ สิบนาที ก็ยังไม่หลับ เขาเริ่มนับแกะ นับไปร้อยยี่สิบแปดตัว แล้วจู่ๆ ก็นึกถึงตอนที่เด็กใหม่เดินพรวนดินมาเหยียบเท้าเขาเมื่อเช้า ยิ่งคิดก็ยิ่งตาค้าง

เขาลืมตาโพล่ง: "อาจารย์หลิน คนมายืนจ้องผมเยอะแยะขนาดนี้ ผมนอนไม่หลับหรอกครับ"

หลินมู่หยางเดินหน้าตายเข้าไป ขยับดอกไพรีทรัมให้ใกล้เตียงเข้ามาอีกนิด: "รออีกแป๊บนึง"

ผ่านไปอีกสองนาที หลิวซวี่ตงก็หาววอด สามนาทีต่อมา เขาก็หลับตาลง

ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ ชีพจรลดลงจากเจ็ดสิบแปดเหลือหกสิบแปด กราฟบนหน้าจอสายรัดข้อมือค่อยๆ ราบเรียบเป็นเส้นโค้ง

ในไลฟ์สดฮือฮากันใหญ่:

"ไวขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ดีกว่ายานอนหลับอีกมั้งเนี่ย?"

"ดูกราฟนั่นสิ แปลว่าหลับสนิทไปแล้วนะ"

"สวรรค์ของคนนอนไม่หลับชัดๆ"

หลินมู่หยางจดลงสมุด: 'เวลาในการผล็อยหลับ ประมาณ 10 นาที'

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินมู่หยางก็ปลุกหลิวซวี่ตงที่ยังคงหลับสนิทให้ตื่น

หลิวซวี่ตงงัวเงียลืมตาขึ้น: "หือ? เกิดอะไรขึ้น? เช้าแล้วเหรอ?"

เขาขยี้ตา พอเห็นฝูงชนยืนล้อมเตียงอยู่ ก็สะดุ้งโหยง:

"เชี่ย... พวกคุณมายืนทำอะไรตรงนี้เนี่ย?"

เห็นเขายังงงๆ เสี่ยวขุยเลยเตือนความจำ:

"เรากำลังทดสอบดอกไพรีทรัมอยู่นะ พี่จำไม่ได้เหรอ?"

ผ่านไปหลายวินาที หลิวซวี่ตงถึงเพิ่งนึกออก: "อ๋อๆ เมื่อกี้ผมหลับเพลินไปหน่อย แต่ตื่นมาแล้วรู้สึกสดชื่นมากเลยนะ หัวโล่งไปหมด"

หลินมู่หยางพยักหน้า เหลือบดูกราฟข้อมูลในสายรัดข้อมือ นอกจากช่วงไม่กี่นาทีแรกแล้ว เวลาที่เหลือเขาก็อยู่ในภาวะหลับสนิทตลอด

พอเห็นคนในไลฟ์สดแห่กันขอซื้อ เสี่ยวขุยก็หันไปถามความเห็นหลินมู่หยาง:

"พี่ แฟนคลับถามกันเยอะเลยว่าเมื่อไหร่จะเปิดขายอ่ะ?"

หลินมู่หยางนิ่งคิด: "ตอนนี้ยังไม่ได้ พรุ่งนี้เธอเอาตัวอย่างไปที่สถาบันวิจัยการเกษตร ให้เขาตรวจดูให้ละเอียดก่อน ต้องมีใบรับรองถึงจะเอาออกมาขายได้"

เสี่ยวขุยพยักหน้ารับ จดจำคำสั่งไว้

คืนนั้น หลินมู่หยางก็ให้ อู่เทา เสี่ยวจ้าว ต้าจ้วง แล้วก็อีกสองคนมาทดสอบด้วย

ทุกคนสวมสายรัดข้อมือ แล้ววางดอกไพรีทรัมไว้ข้างเตียงสองดอก

เพื่อทดสอบดูว่ามันเป็นอันตรายต่อสัตว์เล็กๆ หรือเปล่า หลินมู่หยางเลยจับต้าจวี๋มาร่วมทดสอบด้วย

หลินมู่หยางเอาเซ็นเซอร์ไปห้อยคอต้าจวี๋ ต้าจวี๋พยายามจะเอากรงเล็บเกี่ยวออก เกี่ยวอยู่นานก็ไม่หลุด สุดท้ายก็เหนื่อยจนหลับไป

ขนาดตอนหลับ ขามันยังตะกุยอากาศพยายามจะแกะเซ็นเซอร์ออกอยู่เลย