บทที่ 66 ต้าหลิว: พยุงผมที ผมยังแบกไหว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวซวี่ตงเป็นคนแรกที่ตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากการหลับใหลมาสิบปี เป็นความสดชื่นแจ่มใสของการได้นอนจนอิ่ม

เขาลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจ เสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบ

เขาชะงักไป พึมพำกับตัวเอง: "เมื่อคืนฉันฝันหรือเปล่าหว่า?"

เขารีบแต่งตัว คว้าสายรัดข้อมือไปหาหลินมู่หยางที่ห้องแล็บทันที

หลินมู่หยางเช็กข้อมูลในสายรัดข้อมือของเขา: "ระยะเวลาหลับสนิทคิดเป็นเจ็ดสิบสามเปอร์เซ็นต์ นายไม่น่าจะมีเวลาฝันนะ"

หลิวซวี่ตง: "หมายความว่าไงครับ?"

หลินมู่หยาง: "หลับลึกเกินไปจนไม่มีเวลาให้ฝันไงล่ะ"

หลิวซวี่ตงมองดูดอกไพรีทรัมสองสามดอกนั้น: "ดอกไม้นี่... รักษานอนไม่หลับได้จริงเหรอครับ?"

หลินมู่หยางพยักหน้า ดูจากข้อมูลก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

คนอื่นๆ เริ่มทยอยตื่น แล้วเอาสายรัดข้อมือมาส่งให้หลินมู่หยาง

ต้าจวี๋ตื่นเป็นตัวสุดท้าย มันคลานออกมาจากที่นอนแมว หาววอด เซ็นเซอร์บนตัวกะพริบไฟสีเขียว

มันเดินไปที่ชามอาหาร กินไปสองสามคำ แล้วก็เดินกลับไปนอนต่อ

หลินมู่หยางดูข้อมูล: "มันยังง่วงอยู่ เพราะปกติมันก็เอาแต่นอนอยู่แล้ว"

คอมเมนต์: "ต้าจวี๋คุณภาพการนอนดีเยี่ยมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว" "มันไม่ได้ต้องการดอกไพรีทรัม มันต้องการนาฬิกาปลุกต่างหาก" "ไม่สิ มันต้องการให้หลินมู่หยางปลุก... แต่หลินมู่หยางไม่ยอมปลุกหรอก"

เสี่ยวขุยโชว์ข้อมูลการนอนของทุกคนในไลฟ์สด

ค่าเฉลี่ยการหลับสนิทของทุกคนเกินเจ็ดสิบสามเปอร์เซ็นต์หมดเลย

มีแค่ข้อมูลของต้าจวี๋ที่ไม่นิ่ง เพราะมันตื่นมากินข้าวกลางดึกตั้งสองรอบ

หลินมู่หยางสรุปปิดท้าย: "จากข้อมูล ดอกไพรีทรัมช่วยเรื่องโรคนอนไม่หลับกับโรควิตกกังวลได้จริงๆ"

คอมเมนต์ในไลฟ์สดเสี่ยวขุยเดือดพล่าน:

"ฉันขอซื้อ!"

"นอนไม่หลับมาสามปีแล้ว ขอร้องล่ะ!"

"ราคาเท่าไหร่?"

"ส่งไปรษณีย์ได้ไหม?"

ปิดไลฟ์ไปไม่นาน ข้อความหลังไมค์ของเสี่ยวขุยก็แทบระเบิด

คนที่ทักมาไม่ได้มีแค่คนเป็นโรคนอนไม่หลับ แต่ยังมีโปรแกรมเมอร์ที่เป็นโรควิตกกังวล พยาบาลที่ต้องเข้าเวรดึก เจ้าของธุรกิจที่เครียดจัด แล้วก็คุณแม่ลูกอ่อนที่โดนลูกกวนจนไม่ได้นอน

มีคนถามว่าใช้ต่อเนื่องได้ไหม มีคนถามว่ามีผลข้างเคียงหรือเปล่า แล้วก็มีคนถามว่าคืนของได้ไหม

หลินมู่หยางหันไปพูดกับกล้อง: "ไม่มีผลข้างเคียง ไม่ทำให้เสพติด แต่ตอนนี้ยังขายไม่ได้ครับ"

เขาอธิบายเพิ่ม: "ต้องรอใบรับรองจากสถาบันวิจัยการเกษตร แล้วก็ใบอนุญาตขายก่อนครับ"

พูดจบก็ปรายตามองเสี่ยวขุย

เสี่ยวขุยรู้ใจ รีบพูดต่อ:

"เดี๋ยวบ่ายนี้หนูจะเอาตัวอย่างไปส่งตรวจที่สถาบันวิจัยการเกษตรนะคะ พอผลตรวจออกมาเมื่อไหร่ ก็จะรีบทำเรื่องขอใบอนุญาตขายทันทีเลยค่ะ"

ทุกคนเข้าใจเหตุผลดี:

"กฎหมายก็คือกฎหมาย เข้าใจได้ครับ"

"ตั้งแจ้งเตือนไว้แล้ว เปิดขายเมื่อไหร่จัดแน่นอน"

ในขณะเดียวกัน ที่แปลงปลูกนอกสถาบันวิจัย มะเขือเทศยักษ์ล็อตสองก็ทยอยสุกแล้ว

ผลสีแดงสดห้อยระย้าเต็มเถา ยี่สิบไร่แดงเถือกเป็นทะเลเพลิง

อู่เทาพาทหารใหม่ลงเก็บผล คัดแยก และแพ็กใส่กล่อง

หลิวซวี่ตงลุกจากเตียงสนาม มาร่วมวงทำงานด้วยความกระปรี้กระเปร่า ฤทธิ์ของดอกไพรีทรัมยังอยู่ เขาไม่รู้สึกกังวลอะไรแล้ว ทำงานก็เลยคล่องแคล่วขึ้นเป็นกอง

เขาอุ้มตะกร้ามะเขือเทศ เดินตัวปลิว ปากก็ฮัมเพลงไปด้วย

"อาจารย์หลิน ผมขอชิมได้ไหมครับ ขออาสาทดสอบรสชาติให้ทุกคนเอง"

หลินมู่หยางยังไม่ทันได้อ้าปาก เสี่ยวขุยก็ทนไม่ไหว พูดแทรกขึ้นมา:

"พี่แน่ใจนะว่าจะกิน? ลืมไปแล้วเหรอว่าคราวที่แล้วสาวแตก คราวก่อนนู้นก็เป็นเครื่องคัดลอกน่ะ?"

หลิวซวี่ตงได้ยินดังนั้น ก็เงียบไปพักหนึ่ง: "...คราวนี้ผมกินมะเขือเทศผิวเรียบ มันแค่ทำให้คนมีความสุขต่างหากล่ะ"

หลินมู่หยางคิดๆ ดูก็เห็นด้วย เด็กใหม่หลายคนก็ยังไม่เคยชิม ให้พวกเขาลองชิมดูด้วยก็ดี

เขาเลยให้เสี่ยวจ้าวไปเอามีดปอกผลไม้มา หั่นมะเขือเทศยักษ์แบ่งเป็นชิ้นๆ

"ทุกคนมาลองชิมกันดูสิ ปลูกเองกับมือ รสชาติไม่เหมือนที่อื่นแน่นอน"

พอได้ยิน ทุกคนก็วางมือจากงาน เดินเข้ามารวมวง

หลิวซวี่ตงหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กัดกินคำโต:

"อร่อยสุดๆ ไปเลย ขออีกชิ้น!"

เขาหยิบอีกชิ้น ยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

"ขออีกชิ้น!" ชิ้นที่สาม ชิ้นที่สี่ตามมาติดๆ

อู่เทาเดินเข้ามา ขมวดคิ้ว: "แกกินไปกี่ชิ้นแล้วเนี่ย?"

หลิวซวี่ตงปากยังเคี้ยวอยู่ ตอบอู้อี้: "สี่ชิ้นมั้งครับ"

อู่เทากำลังจะเข้าไปห้าม แต่โดนหลินมู่หยางขวางไว้: "ปล่อยเขากินไปเถอะ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้ากินมะเขือเทศแฮปปี้เยอะเกินไปจะเป็นยังไง จะได้เอาไปเตือนลูกค้าด้วย"

"สมเป็นพี่ชายหน้าตายจริงๆ"

"ต้าหลิว : กูอีกแล้วเหรอ?"

"วันนี้ก็รับบทหนูทดลองอีกตามเคย"

อู่เทาได้ยินดังนั้น ก็หยุดมือ คนอื่นๆ ก็จ้องหลิวซวี่ตงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พอกินชิ้นที่สี่หมด เขาก็เหมือนคนโดนฉีดยากระตุ้น

สะบัดแขนสองที ตะโกนลั่น: "ลุยงานเว้ย!"

พูดจบก็ยกตะกร้ามะเขือเทศวิ่งไปที่รถบรรทุก ความเร็วเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า

เด็กใหม่คนนึงมองด้วยความทึ่ง กระซิบเบาๆ: "วันนี้พี่หลิวโคตรฟิตเลยว่ะ"

อีกคนตอบ: "กินมะเขือเทศแฮปปี้ไปตั้งสี่ชิ้น ไม่ฟิตก็แปลกแล้ว"

หลิวซวี่ตงยกตะกร้าแล้วตะกร้าเล่า ความเร็วไม่ตกเลยแม้แต่นิดเดียว

แถมยิ่งทำยิ่งแรงเยอะ

เวลาผ่านไป จากตอนแรกที่คนมุงดูด้วยความสงสัย ก็เปลี่ยนเป็นความทึ่ง

เขาไม่พัก ไม่กินน้ำ ไม่เช็ดเหงื่อ เหมือนเครื่องจักรที่ไม่มีวันหยุด ทำงานหามรุ่งหามค่ำ

เสี่ยวขุยแพนกล้องไปที่เขา คอมเมนต์มีแต่คำอุทาน:

"ต้าหลิวนี่มันถึกเกินไปแล้วมั้ง?"

"โอ้โห แบกไปเกือบห้าสิบตะกร้าแล้วนะ"

"จะเป็นอะไรไหมเนี่ย?"

หลินมู่หยางยืนดูอยู่ข้างๆ พอหลิวซวี่ตงแบกตะกร้าที่ห้าสิบเสร็จ ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก:

"ไปพักก่อนไป"

แต่หลิวซวี่ตงไม่มีทีท่าว่าจะหยุด: "ไม่เหนื่อยครับ!"

เขายังคงแบกต่อไป ตะกร้าที่ห้าสิบเอ็ด ห้าสิบสอง...

ความเร็วเริ่มตกลง ฝีเท้าเริ่มหนักขึ้น แต่รอยยิ้มบนหน้าก็ยังอยู่

ตะกร้าที่ห้าสิบสาม เขายกขึ้นมาได้ เดินไปได้สองก้าว ขาก็อ่อนยวบ ตะกร้าร่วงลงพื้น มะเขือเทศกลิ้งกระจายเต็มพื้น

เขาเซไปเซมา เอามือท้าวเข่า หอบแฮกๆ: "ผม... ผมไม่เป็นไร... แค่รู้สึก..."

พูดยังไม่ทันจบ ก็ทรุดตัวนั่งแหมะลงกับพื้น แล้วค่อยๆ เอนหลังลงไปนอน

อู่เทาเดินเข้าไป นั่งยองๆ ตบหน้าเขาเบาๆ:

"หลิวซวี่ตง หลิวซวี่ตง"

หลิวซวี่ตงลืมตาอยู่ แต่แววตาเลื่อนลอย มุมปากยังฉีกยิ้ม ปากก็พึมพำ: "แฮปปี้จังเลย... พยุงผมที ผมยังแบกไหว..."

อู่เทาเงยหน้ามองหลินมู่หยาง: "เขาเป็นอะไรไป?"

หลินมู่หยางเดินเข้าไป จับชีพจร ถลกเปลือกตาดู

"มะเขือเทศแฮปปี้ไม่มีสารกระตุ้นก็จริง แต่มีสารฟลาโวนอยด์ กินเข้าไปเยอะๆ จะทำให้อารมณ์ดีดจัด

เขากินไปสี่ชิ้นใหญ่ๆ น่าจะเกินขนาดปกติไปสี่เท่า พลังงานล้นเหลือไม่มีที่ระบาย ก็เลยต้องไประบายออกกับการใช้แรงงาน ตอนนี้หมดสภาพแล้วล่ะ"

อู่เทา: "นานแค่ไหนถึงจะหาย?"

หลินมู่หยาง: "นอนพักตื่นนึงก็หายแล้ว"

อู่เทาลุกขึ้นยืน หันไปสั่งเด็กใหม่สองคน: "หามไป ไว้บนเตียงสนาม" เด็กใหม่คนนึงหามแขน อีกคนหามขา หามหลิวซวี่ตงออกไป

เขานอนแผ่อยู่บนเตียงสนาม ตาก็ยังลืมอยู่ มุมปากก็ยังยิ้ม ปากก็ยังพึมพำ: "เหนื่อยจัง... แต่แฮปปี้จัง... ผมจะแบกอีก..."

คอมเมนต์:

"วันนี้ต้าหลิวสร้างตำนานอีกแล้ว"

"แฮปปี้จนหมดสภาพ เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ"

"มะเขือเทศแฮปปี้กินเยอะไม่ได้ นี่คือจุดจบ"

"ขอบคุณต้าหลิวที่เอาตัวเข้าแลกเป็นวิทยาทาน"

ระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นอยู่กับการเก็บมะเขือเทศ ต้าจวี๋ก็แอบย่องเข้าไปในห้องแล็บตอนไหนก็ไม่รู้

มันยังแค้นเรื่องที่หลินมู่หยางเอาเครื่องตรวจวัดหนักๆ มาห้อยคอเมื่อคืน พอมาถึงห้องแล็บ ก็เลยกะจะพังข้าวของสักหน่อย

แต่น่าเสียดายที่หลินมู่หยางรู้ทัน เลยใช้น้ำยาเหนี่ยวนำจนหมดเกลี้ยงแล้ว

ขวดโหลเครื่องมืออะไรต่างๆ ก็เก็บกวาดเรียบร้อย

ต้าจวี๋เดินวนไปวนมา ไม่เห็นมีอะไรให้พัง มีแค่เจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่างที่ชูนิ้วกลางใส่มัน

ต้าจวี๋ชินแล้ว เลยเมินใส่ แล้วก็ไปฝนเล็บกับเสื้อกาวน์ของหลินมู่หยางสองสามที ก่อนจะเดินสะบัดก้นออกไป

สิ่งที่มันไม่รู้ก็คือ มีน้ำยาเหนี่ยวนำความเข้มข้นสูงหยดเล็กๆ ติดอยู่บนเสื้อกาวน์ และมันก็ติดอุ้งเท้ามันออกไปด้วย