บทที่ 67 ปาฏิหาริย์ใต้ดิน

หลิวซวี่ตงโดนหามกลับไปที่หอพัก หลินมู่หยางให้เสี่ยวขุยขึ้นป้ายตัวโตๆ ในไลฟ์สดเพื่อเตือนทุกคนว่า: ห้ามทานเกิน 500 กรัมต่อครั้ง

ถ้ากินไม่หมดในครั้งเดียว ให้ปั่นเป็นแยมมะเขือเทศแล้วแช่แข็งเก็บไว้

วันที่สองหลังจากมะเขือเทศแฮปปี้ล็อตสองขายหมดเกลี้ยง ทุกคนในสถาบันวิจัยก็มาวุ่นวายกันอยู่ที่โกดัง

อู่เทานำทีมแพ็กของ ส่วนหลิวซวี่ตงนำอีกทีมรับหน้าที่แปะใบปะหน้าพัสดุ

เขาแปะไปใบนึง ก็อ่านชื่อที่อยู่ไปใบนึง:

"จางเหว่ย หมู่บ้านสู่ตู... หลี่เหมิง ที่อยู่เดียวกัน... สองคนนี้ซื้อไปสองกล่องเลยเหรอ?"

เสี่ยวขุยชะโงกหน้ามาดู: "หนูจำพวกเขาได้ค่ะ คู่รักที่มาโดนหนามมะขวิดตำคราวที่แล้วไงคะ"

หลิวซวี่ตงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็เคยโดนหนามมะขวิดตำเหมือนกัน ก็เลยหุบปากเงียบ กลายร่างเป็นเครื่องแปะพัสดุไร้ความรู้สึกต่อไป

ในไลฟ์สดของเสี่ยวขุย คอมเมนต์ก็ยังคงคึกคัก:

"ต้าหลิวกำลังนึกถึงตอนที่ตัวเองหน้าแตกเพราะหนามมะขวิดชัวร์"

"ต้าหลิว : ความทรงจำอันเลวร้ายกลับมาทำร้ายฉันอีกแล้ว"

"อิจฉาคนที่กดทันจัง"

ตอนที่พัสดุไปส่งถึงบ้าน จางเหว่ยกำลังทำโอทีอยู่ที่บริษัท

หลี่เหมิงรับพัสดุมา แล้วก็ส่งข้อความหาจางเหว่ย: "มะเขือเทศแฮปปี้มาถึงแล้วนะ เลิกงานกี่โมงอ่ะ?"

จางเหว่ยเห็นข้อความ ก็เหลือบดูเวลาที่มุมขวาล่างของจอคอม: "อีกชั่วโมงนึง เธอเปิดกินก่อนเลย"

หลี่เหมิงตอบกลับทันควัน: "ฉันรอแก เรามากินด้วยกันนะ"

จางเหว่ยยิ้มกริ่ม มือก็เร่งพิมพ์งานยิกๆ

พอเขากลับมาถึงบ้าน หลี่เหมิงก็ล้างมะเขือเทศเตรียมไว้แล้ว ลูกนึงแช่ตู้เย็น อีกลูกนึงหั่นแบ่งเป็นชิ้นๆ

ข้างๆ มีตาชั่งดิจิทัลพร้อมถาด เครื่องปั่น แล้วก็ถาดทำน้ำแข็งซิลิโคนวางรออยู่

พอเห็นจางเหว่ยกลับมา เธอก็หยิบมีดปอกผลไม้มาหั่นมะเขือเทศทันที

ทันใดนั้น กลิ่นหอมหวานของมะเขือเทศรสผลไม้ก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

หลี่เหมิงหยิบมะเขือเทศชิ้นนึงที่ชั่งน้ำหนักเรียบร้อยแล้วส่งให้จางเหว่ย แล้วตัวเองก็หยิบมาชิ้นนึง กัดกินไปคำโต

เธอหลับตาพริ้ม ค่อยๆ ละเลียดรสชาติ จู่ๆ ความรู้สึกแฮปปี้ที่อธิบายไม่ถูกก็ทะลักล้นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เธออดไม่ได้ที่จะอุทาน: "อร่อยจัง รู้สึกว่าวันนี้มีความสุขสุดๆ ไปเลย"

ใบหน้าของจางเหว่ยก็เปื้อนยิ้มอย่างมีความสุขเช่นกัน: "ใช่แล้ว ไม่ได้รู้สึกมีความสุขแบบนี้มาตั้งนานแล้วเนอะ"

วินาทีนี้ หนุ่มสาวสองคนที่จากบ้านเกิดมาดิ้นรนต่อสู้ ได้ลืมความเครียดจากการทำงานและความวุ่นวายในชีวิตไปจนหมดสิ้น

เหลือเพียงความสุขอันเรียบง่าย

อีกด้านหนึ่ง พอพี่เฉินได้รับพัสดุ เธอก็รีบทำตามที่หลินมู่หยางบอก หั่นแบ่งมา 500 กรัม แล้วเอาที่เหลือไปปั่นเป็นแยมแช่แข็งไว้

เธอถือจานมะเขือเทศไปเคาะประตูห้องเสี่ยวเยว่เบาๆ สองที แล้วก็ผลักประตูเข้าไป

ผ้าม่านในห้องยังคงปิดสนิท ทำให้ห้องดูมืดสลัว

"เสี่ยวเยว่ นี่มะเขือเทศแฮปปี้คราวที่แล้วไง วันนี้แม่กดซื้อมาได้อีกแล้วนะ ลูกลองชิมดูสิ"

เสี่ยวเยว่ได้ยิน แววตาที่เคยหม่นหมองก็เปล่งประกายขึ้นมานิดนึง

เธอหยิบมะเขือเทศมากินคำนึง แววตาก็ค่อยๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมา

พอเธอกินมะเขือเทศในจานจนหมด แววตาที่เคยว่างเปล่าก็เริ่มสดใส ไม่เหม่อลอยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

คราวนี้ ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าพูดออกมา: "แม่คะ หนูอยากลงไปเดินเล่นข้างล่างจัง"

พี่เฉินได้ยินดังนั้น ก็ดีใจจนน้ำตาไหล เธอพยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้น พยักหน้ารัวๆ: "ได้สิลูก เดี๋ยวแม่ลงไปเป็นเพื่อนนะ"

เสี่ยวเยว่ใส่ชุดเดรสสีขาว มัดผมหางม้าลวกๆ

เพราะคลุกตัวอยู่ในห้องมืดๆ มานาน ผิวของเธอเลยดูขาวซีดแบบคนป่วย

สองแม่ลูกเดินเล่นในสวนของหมู่บ้านอยู่สิบนาที บนใบหน้าของเสี่ยวเยว่มีรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน ราวกับว่าเธอกำลังทำความรู้จักกับโลกใบนี้ใหม่อีกครั้ง

พอกลับมา พี่เฉินก็ส่งข้อความหลังไมค์ไปเล่าเรื่องวันนี้ให้เสี่ยวขุยฟัง พร้อมกับขอบคุณพวกเขา

เสี่ยวขุยอ่านไปขอบตาก็แดงไปอีกแล้ว

คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำ:

"สู้ๆ นะเสี่ยวเยว่"

"มะเขือเทศแฮปปี้ทำให้คนมีความสุขได้จริงๆ"

"เธอเริ่มเปิดใจรับโลกใบนี้อีกครั้งแล้ว เป็นเรื่องที่ดีมากเลย"

พี่เฉินส่งรูปมาอีกรูป เป็นรูปเสี่ยวเยว่นั่งยองๆ อยู่ริมแปลงดอกไม้ ปลายนิ้วแตะดอกกุหลาบเบาๆ

แสงแดดสาดส่องลงบนใบหน้าเธอ พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

เสี่ยวขุยเอารูปโชว์หน้ากล้องแป๊บเดียว ก็รีบเอาลง

"ชาวช่องทุกคนคะ หนูไม่ขยายให้ดูนะคะ แต่ว่าน้องเขากลับมามีชีวิตชีวาแล้วจริงๆ ค่ะ แปลว่าทุกอย่างกำลังไปในทิศทางที่ดีขึ้นนะคะ"

หลังจากเสี่ยวขุยเอาดอกไพรีทรัมไปให้สถาบันวิจัยการเกษตรตรวจอย่างละเอียด และยืนยันว่าการใช้ในปริมาณที่เหมาะสมไม่มีอันตรายต่อร่างกาย ปัญหาแรกก็คือการขยายพันธุ์

หลินมู่หยางเพาะพันธุ์ดอกไพรีทรัมในโรงเรือนเพิ่มเป็นสองร้อยกระถาง วางเรียงกันเป็นสามแถวอย่างเป็นระเบียบ

ถ้าคำนวณว่ากระถางนึงออกดอกประมาณ 30 ดอก สองร้อยกระถางก็จะได้ดอกไม้ตั้งหกพันดอก

ถ้าใส่ถุงหอมถุงละสองดอก ก็จะทำได้ตั้งสามพันถุง

เพื่อทำถุงหอม เสี่ยวขุยไปหาวิธีทำจากเน็ตมาเยอะแยะ แถมยังถามความเห็นจากแฟนคลับด้วย จนสุดท้ายก็เลือกใช้ผ้าขาวบางซ้อนกับผ้าฝ้าย

ด้านในใช้ผ้าขาวบางห่อดอกไม้แห้งไว้ ส่วนด้านนอกใช้ผ้าฝ้าย เพื่อกันไม่ให้เศษดอกไม้ร่วงออกมา แถมยังช่วยให้กลิ่นกระจายได้สม่ำเสมอด้วย

บนผ้าฝ้ายมีโลโก้สถาบันวิจัยมู่ขุย พิมพ์ชื่อ "ถุงหอมปลงโลก" เอาไว้ด้วย

เธอหยิบดอกไม้แห้งสองสามดอกใส่ลงในถุงเล็กๆ ที่เย็บเตรียมไว้ ปิดปากถุง แปะฉลากวิธีใช้: วางไว้ข้างหมอน ห่างไม่เกินหนึ่งเมตร ข้อห้าม: ห้ามใช้ตอนกลางวัน

หลิวซวี่ตงชะโงกหน้ามาถามด้วยความสงสัย: "ทำไมห้ามใช้ตอนกลางวันล่ะครับ?"

หลินมู่หยาง: "ใช้ตอนกลางวันแล้วมันจะไม่อยากทำงานน่ะสิ"

หลิวซวี่ตงนิ่งคิด: "งั้นขอผมอันนึงได้ไหมครับ? จะเอาไว้ใช้ตอนพักเที่ยง"

หลินมู่หยาง: "นายกะจะหลับตั้งแต่เที่ยงยันเย็นเลยใช่ไหม?"

หลิวซวี่ตงตกใจ: "ใส่แค่สองดอก ฤทธิ์มันยังแรงขนาดนี้เลยเหรอครับ?"

หลินมู่หยางพยักหน้า ปรายตามองต้าจวี๋ที่อยู่ข้างๆ

ต้าจวี๋เริ่มตาปรือ สัปหงกหงึกๆ เกือบจะร่วงจากเก้าอี้อยู่แล้ว

เจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่างก็ยังคงชูนิ้วกลางอยู่ แต่ดูเหี่ยวๆ ไม่มีแรงยังไงชอบกล

หลิวซวี่ตงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที: "ผมไม่เอาแล้วครับ สงสัยคงไม่ได้ใช้"

ทำถุงหอมเสร็จใบนึง เสี่ยวขุยก็ไลฟ์ทดสอบถุงหอมปลงโลกให้ดูเลย

เธอเอาถุงหอมวางไว้บนโต๊ะตรงหน้า แล้วเปลือกตาก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ

คนดูในไลฟ์ครึ่งล้าน นั่งดูเธอนอนหลับ

คอมเมนต์ก็ยังคงคึกคักเหมือนเดิม:

"ไลฟ์ที่น่าเบื่อที่สุด แต่ฉันก็ไม่อยากกดออก"

"เสี่ยวขุยหลับลึกมาก"

"ฤทธิ์ถุงหอมนี่มันแรงจริงๆ"

"ฉันเป็นโรควิตกกังวล อันนี้อยากได้จริงๆ นะ"

ยี่สิบนาทีต่อมา เสี่ยวขุยสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก งัวเงียพูดกับกล้องว่า:

"ชาวช่องทุกคนคะ... หนูฝันว่ากำลังไลฟ์สดอยู่... แล้วก็กำลังไลฟ์อยู่จริงๆ ด้วย..."

คอมเมนต์: "ฝันว่าไลฟ์สด ตื่นมาก็ยังไลฟ์สด ชีวิตเสี่ยวขุยไม่มีช่วงออฟไลน์เลยนะ"

เธอขยี้ตา พูดว่า: "มันได้ผลดีจริงๆ นะคะ ถึงหนูจะนอนไปแค่ยี่สิบนาที แต่รู้สึกเหมือนได้นอนมาทั้งคืนเลยค่ะ"

นัดแนะกับแฟนคลับว่าพรุ่งนี้จะสุ่มแจกถุงหอมที่เหลือ เธอก็ลงไลฟ์ไปนั่งทำถุงหอมต่อ

นอกหน้าต่าง เมฆดำก้อนใหญ่ค่อยๆ ลอยมาปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า

คืนนั้น ฝนเม็ดเป้งตกลงมากระทบพื้นดิน คลายความร้อนระอุให้แผ่นดินได้บ้าง

ส่วนที่มุมกำแพงที่ต้าจวี๋เคยเดินผ่าน น้ำยาเหนี่ยวนำที่หยดอยู่บนพื้นก็ค่อยๆ ซึมลงไปใต้ดินตามน้ำฝน

สิ่งมีชีวิตที่หลับใหลอยู่เบื้องล่าง ราวกับได้เห็นแสงสว่าง พากันเติบโตขึ้นอย่างสุดชีวิต