บทที่ 68 หลินมู่หยางเสียงผู้หญิง?

วันรุ่งขึ้น เสี่ยวขุยยังคงง่วนอยู่กับเรื่องถุงหอม ส่วนหลินมู่หยางก็เดินเข้าไปในโรงเรือน เพื่อดูการเจริญเติบโตของถั่วเหลือง

เหตุการณ์ที่ต้าจวี๋ทำถั่วงอกกลายพันธุ์โดยไม่ได้ตั้งใจก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว

ถั่วงอกหลายสิบต้นที่หลินมู่หยางจงใจเก็บไว้ ถูกปลูกลงกระถางวางไว้ตรงมุมโรงเรือน

และตอนนี้ถั่วงอกพวกนั้นก็โตเป็นต้นถั่วเหลือง ออกฝักเต็มไปหมด ฝักอวบอ้วนตุ่ย ข้างในมีเมล็ดถั่วเหลืองสีเหลืองอ่อนซ่อนอยู่

"สุกแล้วแฮะ" หลินมู่หยางสำรวจการเจริญเติบโตของมันอย่างละเอียด แล้วก็สรุปได้ว่า: "สุกแล้วจริงๆ"

เขาเด็ดฝักออกมาเบาๆ แกะเปลือกออก เมล็ดถั่วเหลืองสีเหลืองอ่อนสองสามเม็ดก็กลิ้งมาอยู่บนฝ่ามือ:

"เมล็ดรุ่นลูกของถั่วงอก ลักษณะการกลายพันธุ์อาจจะยังอยู่ น่าจะลองทดสอบดูได้เลย"

หลินมู่หยางเงยหน้าขึ้นมองหลิวซวี่ตง หลิวซวี่ตงก็ทำท่าเหมือนเจอศัตรูตัวฉกาจ ถอยหลังกรูด มองเขาอย่างระแวดระวัง: "คุณจะทำอะไรอ่ะ?"

หลินมู่หยางยังคงหน้าตาย: "จะทดสอบดูน่ะ ว่าลักษณะการกลายพันธุ์มันถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้เสถียรไหม"

หลิวซวี่ตงได้ยินดังนั้น ก็หวนนึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายที่โดนถั่วงอกครอบงำ

เขาถอยหลังไปอีกก้าว: "คุณทดสอบไปเถอะ ผมไม่ลองเด็ดขาด"

หลินมู่หยางไม่สนใจ หยิบเมล็ดถั่วเหลืองเม็ดนึงใส่ปาก รสชาติก็เหมือนถั่วเหลืองปกติ เขายืนรออยู่ห้านาที ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ

เขากินเข้าไปอีกเม็ด ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ปริมาณน้อยไป" เขาหยิบมาอีกกำเล็กๆ ประมาณสิบกว่าเม็ด แล้วโยนเข้าปากรวดเดียว

สิบวินาทีต่อมา หน้าเขาก็ค่อยๆ แดงขึ้น

แล้วเขาก็อ้าปากพูด: "ดูเหมือน... จะออกฤทธิ์แล้วล่ะ"

หลิวซวี่ตงยืนอึ้งตาค้าง เพราะเสียงของหลินมู่หยางมันไม่เหมือนเดิม

เสียงที่เปล่งออกมาเมื่อกี้ ไม่ใช่เสียงปกติของหลินมู่หยาง แต่มันเป็นเสียงที่นุ่มนวล อ่อนหวาน เหมือนเสียงผู้หญิงไม่มีผิด

เสียงใสแจ๋ว กังวานใส เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยทีเดียว

หลิวซวี่ตงทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ: "อาจารย์หลิน เสียงคุณ... ทำไมเปลี่ยนไปล่ะครับ?"

หลินมู่หยางเองก็ชะงักไป เอามือจับลำคอ: "ถั่วเหลืองนี่... เปลี่ยนเสียงคนได้ด้วยเหรอ"

เสียงนี้ ถ้าหลับตาฟัง ต้องบอกว่าเป็นเสียงผู้หญิงร้อยเปอร์เซ็นต์

หลิวซวี่ตงอยากจะวิ่งหนี แต่ขามันไม่ยอมขยับ ความอยากรู้อยากเห็นมันมีมากกว่า

เขาหยิบถั่วเหลืองมาสิบกว่าเม็ด ลังเลอยู่ศูนย์จุดห้าวินาที แล้วก็ยัดเข้าปากรวดเดียว

สิบวินาทีต่อมา ลูกกระเดือกเขาก็ขยับขึ้นลง อ้าปากถาม: "เสียงผมเปลี่ยนไหมครับ?" เสียงแหลมปรี๊ด เหมือนเด็กผู้หญิงกำลังพูด

เขาตกใจตัวเอง เอามือปิดปาก ตาเบิกกว้างยิ่งกว่าไข่ห่าน

หลินมู่หยาง: "ออกฤทธิ์ชัดเจน ส่วนระยะเวลาคงต้องรอดูอาการไปก่อน"

หลิวซวี่ตงเริ่มร้อนรน: "แล้วจะทำยังไงดีล่ะครับ? เดี๋ยวผมต้องไปแบกของอีก! สภาพนี้ผมจะไปเจอหน้าใครได้เนี่ย!"

เสียงเขาแหลมปรี๊ดขึ้นไปอีก เหมือนแมวโดนเหยียบหาง

อู่เทาเดินผ่านประตู ได้ยินเสียงผู้หญิงคุยกันสองคน ก็เลยชะโงกหน้าเข้ามาดู

หลินมู่หยางหน้าตายสนิท ส่วนหลิวซวี่ตงทำหน้าเหมือนโลกจะแตก

อู่เทามองซ้ายมองขวา ไม่เห็นมีผู้หญิงสักคน เงียบไปสามวินาที: "พวกนายทำบ้าอะไรกันเนี่ย? เมื่อกี้ฉันเหมือนได้ยินเสียงผู้หญิง?"

"หัวหน้า ผมเปลี่ยนเสียงกลับไม่ได้แล้วอ่า!"

เสียงงุ้งงิ้งๆ เหมือนเด็กผู้หญิงกำลังอ้อน

อู่เทาทำหน้าเซ็งสุดขีด: "ของที่อาจารย์หลินปลูก แกก็ยังกล้ากินสุ่มสี่สุ่มห้าเนอะ? งั้นวันนี้แกไม่ต้องแบกของละ ไปจัดของในโกดังแทนละกัน ตรงนั้นคนน้อย"

หลิวซวี่ตงได้ยินดังนั้น ก็วิ่งแจ้นไปโกดังทันที

หลินมู่หยางตรวจดูต้นไม้อื่นๆ ในโรงเรือนอีกรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็กลับไปจดบันทึกที่ห้องแล็บ

ในห้องแล็บ เสี่ยวขุยกำลังไลฟ์สดไปทำถุงหอมไป รอบๆ ตัวมีแบบร่างสองสามแผ่นวางอยู่

ถึงถุงหอมที่เธอทำจะดูแอ็บสแตรกไปหน่อยก็เถอะ

แต่บรรยากาศในไลฟ์สดกลับคึกคักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทุกคนอยากได้กันทั้งนั้น

เสี่ยวขุยเห็นหลินมู่หยางเดินเข้ามา ก็ชูถุงหอมที่เพิ่งทำเสร็จให้ดูทันที: "พี่ ดูถุงหอมที่หนูทำสิ สวยไหมคะ?"

หลินมู่หยางปรายตามอง โคตรขี้เหร่ รูปร่างพิลึกพิลั่น

พอมองดูดีๆ รูปร่างแบบนี้... เขาเงยหน้ามองเจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่าง

อย่าเรียกว่าเหมือนเลย เรียกว่าไม่เกี่ยวข้องกันเลยจะดีกว่า

แต่เพื่อไม่ให้เป็นการทำลายความมั่นใจของน้องสาว หลินมู่หยางก็เลยจำใจพยักหน้า บอกว่าสวย

นึกไม่ถึงว่าเสี่ยวขุยจะหยิบอีกอันที่แอ็บสแตรกกว่าเดิมขึ้นมาอีก: "พี่ ว่าอันที่หนูทำเป็นรูปเจ้าพี่นิ้วกลาง กับอันที่เป็นรูปต้าจวี๋ อันไหนสวยกว่ากันอ่ะ?"

หลินมู่หยาง: ตรงไหนที่ดูออกว่าเป็นต้าจวี๋วะเนี่ย?

เขาพยักหน้าเหมือนเดิม ไม่ได้พูดอะไร

เสี่ยวขุยเริ่มรู้สึกผิดสังเกต วางถุงหอมในมือลง แล้วชะโงกหน้าเข้าไปใกล้: "พี่ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? ไม่สบายตรงไหนไหม?"

หลินมู่หยางก็ส่ายหน้าเหมือนเดิม

เสี่ยวขุยยิ่งร้อนใจ: "ไม่เป็นไรก็พูดสิคะ"

หลินมู่หยางจนปัญญา เลยต้องอ้าปากพูด: "ฉันไม่เป็นไร"

เสียงนุ่มนวล ทุ้มต่ำ ไพเราะน่าฟังสุดๆ

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว พี่... หือ?"

เสี่ยวขุยเพิ่งจะรู้ตัว: "พรืด... ฮ่าๆๆ พี่ เป็นอะไรไปเนี่ย? ฮ่าๆๆ ทำไมเสียงพี่กลายเป็นผู้หญิงไปแล้วล่ะ? เมื่อกี้แอบบินไปเกาหลีมาเหรอ?"

คนในไลฟ์สดก็อึ้งไปตามๆ กัน:

"เมื่อกี้ฉันหูฝาดไปป่าวเนี่ย?"

"นี่... พี่ชายหน้าตายกลายเป็นพี่สาวหน้าตายไปแล้วเหรอ?"

"จากพี่ชายกลายเป็นพี่สาว? โคตรพีค"

"จะว่าไป เสียงนี้ก็เพราะดีนะ เอาเลยลูกพี่!"

"?????"

ไม่ใช่แค่พวกเขา ต้าจวี๋ที่กำลังนอนหลับอุตุอยู่ในที่นอนแมว ก็สะดุ้งตื่นเหมือนได้ยินเสียงสยองขวัญ ขนฟูฟ่อง จ้องมองเขาอย่างระแวดระวัง

ส่วนเจ้าพี่นิ้วกลางก็หันความสนใจจากต้าจวี๋มาที่เขา ใช้หนามที่เพิ่งงอกใหม่ชูนิ้วกลางใส่หลินมู่หยาง

เสี่ยวขุยชะโงกหน้าเข้าไปใกล้อีก แทบจะเอากล้องมือถือจ่อหน้าผากเขา ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น: "พี่ สรุปมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

หลินมู่หยางหมดคำจะพูด ได้แต่ตีหน้าตายเล่าเรื่องถั่วเหลืองในโรงเรือนให้ฟัง

"แล้วทำไมถั่วเหลืองถึงทำให้เสียงกลายเป็นผู้หญิงได้ล่ะคะ?"

หลินมู่หยางไม่ตอบคำถามเธอ แต่กลับถามกลับ: "ความรู้ชีววิทยาตอนม.ปลาย เธอยังจำได้ไหม?"

"?" เสี่ยวขุยไม่รู้ว่าเขาถามทำไม แต่ก็ตอบแต่โดยดี: "ลืมหมดแล้วค่ะ"

ก็เธอเป็นเด็กหลังห้องนี่นา

"งั้นเธอกลับไปทบทวนเรื่องการแยกตัวของลักษณะพันธุกรรม (Law of Segregation) ในวิชาชีวะม.ปลายดูสิ แล้วจะเข้าใจเอง"

พูดจบ เขาก็นั่งลงที่โต๊ะปฏิบัติการ จดบันทึกข้อมูลต่อไป

ส่วนในไลฟ์สดก็มีคนพิมพ์อธิบายเรื่องการแยกตัวของลักษณะพันธุกรรมขึ้นมาบนหน้าจอแล้ว

เสี่ยวขุยอ่านทวนหลายรอบ กว่าจะถึงบางอ้อ: "แปลว่า นอกจากจะเปลี่ยนเสียงแล้ว โอกาสที่จะสาวแตกก็ยังมีอยู่ใช่ไหมคะ?"

เธอหันไปมองหลินมู่หยาง: "งั้นพี่ก็โชคดีสุดๆ ไปเลยสิเนี่ย?"

"ฮ่าๆๆ สายตาผิดหวังของเสี่ยวขุยมันฟ้องทุกอย่าง"

"เธอคงอยากเห็นพี่ชายหน้าตายสาวแตกแหงๆ"

"อย่าว่าแต่เสี่ยวขุยเลย ฉันก็อยากเห็นเหมือนกัน"

"+1"

หลินมู่หยางยังคงหน้าตาย เมินคำพูดของเสี่ยวขุยไปซะ

ระหว่างที่พวกเขากำลังวุ่นวายอยู่ในห้องแล็บ ดินผสมปุ๋ยหมักตรงมุมกำแพงที่ซึมซับน้ำฝนจนชุ่ม ก็มีเห็ดดอกหนึ่งงอกขึ้นมา

หมวกเห็ดสีน้ำตาลอ่อนมีหยดน้ำเกาะพราว ยืนต้นโดดเดี่ยวอยู่ริมกำแพง กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็มองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ