บทที่ 100 ตัวตลกสองทาง พรุ่งนี้จะฉีกไพ่ตายของพวกแกให้ขาด

ล็อบบี้ชั้นหนึ่งเรือนรับรองการต่างประเทศระดับมณฑล

วาตานาเบะ ชินอิจิ เดินอยู่หน้าสุด

เขาสวมชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้ม ในมือถือกระเป๋าเอกสารสีดำ

ฐานะประธานภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกของยามาโตะสตีล ทำให้เวลาเขาเดินมักจะวางท่าทีของผู้มีอำนาจเหนือกว่าอย่างเคยชิน

ทานากะ อิจิโร่ เดินตามหลังเขาไปครึ่งก้าว

"ท่านประธานวาตานาเบะ พวกคนประเทศมังกรจัดให้เราอยู่ชั้นสามครับ" ทานากะ อิจิโร่ ลดเสียงเบาลง "สภาพห้องค่อนข้างซอมซ่อเลยล่ะครับ"

วาตานาเบะ ชินอิจิ ไม่ได้ต่อบทสนทนา

สายตาของเขามองข้ามน้ำพุกลางล็อบบี้ไปยังประตูหมุน

ประตูหมุนถูกผลักออก

ทูตพิเศษจากกระทรวงการต่างประเทศของประเทศซากุระ ยามาโมโตะ ทาโร่ เดินเข้ามา

มัตสึดะ คาซึฮิโกะ เดินตามอยู่ข้างๆ ยามาโมโตะ สีหน้าของเขาซีดเซียว ถุงใต้ตาบวมเป่ง

คนสองกลุ่มเดินสวนทางเข้ามาใกล้กัน

เมื่อระยะห่างไม่ถึงสามเมตร มัตสึดะ คาซึฮิโกะ ก็เงยหน้าขึ้นและเห็น ทานากะ อิจิโร่

ริมฝีปากของมัตสึดะขยับเล็กน้อย กำลังจะเปล่งเสียงทักทาย

แต่วาตานาเบะ ชินอิจิ กลับไม่หยุดฝีเท้า เขาเดินตรงผ่านยามาโมโตะ ทาโร่ และมัตสึดะ คาซึฮิโกะ ไปโดยไม่แม้แต่จะหันหน้ามอง

ยามาโมโตะ ทาโร่ ก็ไม่ได้หันมองด้านข้างเช่นกัน เขาพามัตสึดะเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ

ทานากะ อิจิโร่ กลืนคำพูดที่จ่ออยู่ที่ริมฝีปากลงคอไป

เขารีบก้าวเท้าตามวาตานาเบะ ชินอิจิ เข้าไปในลิฟต์

ประตูลิฟต์ปิดลง

ภายในลิฟต์มีเพียงพวกเขาสองคน

"ท่านประธานครับ" ทานากะ อิจิโร่ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "กงสุลมัตสึดะอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ทำไมพวกเราถึงไม่ทักทายล่ะครับ? กระทรวงการต่างประเทศก็มาเพราะเรื่องอาวุธเคมีเหมือนกันนะครับ"

วาตานาเบะ ชินอิจิ มองดูตัวเลขชั้นบนประตูลิฟต์

"ทานากะ คุณนี่โง่เกินไปแล้ว ที่นี่คือถิ่นของประเทศมังกร ในเรือนรับรองแห่งนี้ มีสายตาอย่างน้อยสิบสิบคู่ที่กำลังจับตาดูพวกเราอยู่"

ทานากะ อิจิโร่ ก้มหน้าลง "ครับ"

"ยามาโตะสตีลเป็นองค์กรธุรกิจ กระทรวงการต่างประเทศคือรัฐบาล พวกเรามาเพื่อเจรจาความร่วมมือทางธุรกิจ ส่วนพวกเขามาเพื่อเจรจาปัญหาประวัติศาสตร์ที่ตกค้าง" วาตานาเบะ ชินอิจิ หันมามองทานากะ อิจิโร่ "ถ้าหากพวกเราทักทายกันกลางล็อบบี้ของเรือนรับรองแห่งนี้ คนประเทศมังกรจะคิดยังไง? พวกเขาก็จะคิดว่าพวกเราฮั้วกันมาแล้วน่ะสิ เราให้พวกเขาเห็นแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ การแยกการเมืองออกจากธุรกิจ คือกฎพื้นฐานบนโต๊ะเจรจา การแสร้งทำเป็นไม่เกี่ยวข้องกันเท่านั้น ถึงจะทำให้ไพ่ในมือของเราเล่นงานพวกมันได้ผลเป็นสองเท่า"

ลิฟต์หยุดที่ชั้นสาม

วาตานาเบะ ชินอิจิ เดินเข้าไปในห้องของตัวเอง ทานากะ อิจิโร่ เดินตามเข้าไปแล้วปิดประตูสนิท

วาตานาเบะ ชินอิจิ นั่งลงบนโซฟา วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะรับแขก

"ทางโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งมณฑลฉินจง ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?"

"เตาหลอมสูงยังคงทำงานอยู่ครับ" ทานากะ อิจิโร่ ยืนอยู่ด้านข้าง "พวกเราได้ตัดการจัดหาอิฐแมกนีเซียคาร์บอนคุณภาพสูงและหัววัดอุณหภูมิทั้งหมดแล้ว แต่สายลับรายงานว่าพวกเขาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดงานเลยครับ"

ทานากะ อิจิโร่ หยุดไปครู่หนึ่ง "ท่านประธานครับ มีเรื่องหนึ่งที่ผมไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้คนประเทศมังกรแก้ปัญหาเรื่องเทคโนโลยีเหล็กกล้าพิเศษได้แล้วไม่ใช่เหรอครับ? ในเมื่อช่องทางลึกลับนั่นสามารถให้สูตรผสมมาได้ แล้วจะหาอิฐทนไฟกับหัววัดอุณหภูมิมาให้พวกเขาไม่ได้เชียวเหรอครับ? พวกเราตัดการส่งของให้พวกเขาในตอนนี้ จะบีบพวกเขาได้จริงๆ หรือครับ?"

วาตานาเบะ ชินอิจิ แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบแล้ววางลง

"ทานากะ คุณมองเห็นแต่เทคโนโลยี แต่ไม่เข้าใจอุตสาหกรรม" วาตานาเบะ ชินอิจิ พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "สูตรเหล็กกล้าพิเศษ อาจจะซื้อแบบแปลนเทคโนโลยีผ่านช่องทางลักลอบนำเข้าจากยุโรปหรือคนโซเวียตมาก็ได้ แต่นั่นมันก็เป็นแค่กระดาษแผ่นเดียว ลักลอบขนเข้ามาน่ะมันง่าย"

"แต่อิฐทนไฟกับหัววัดอุณหภูมิเทอร์โมคัปเปิลคืออะไรล่ะ?" วาตานาเบะ ชินอิจิ ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว "พวกนั้นคือวัสดุสิ้นเปลืองทางอุตสาหกรรม เตาหลอมสูงทำงานหนึ่งวัน ต้องผลาญอิฐแมกนีเซียคาร์บอนคุณภาพสูงไปเป็นตันๆ การถลุงเหล็กแต่ละครั้ง ต้องเผาผลาญหัววัดอุณหภูมิไปเป็นร้อยเป็นพันตัว ยังมีเครื่องคว้านรูความแม่นยำสูงที่โรงงานเครื่องจักรกลหนักกำลังต้องการด่วนอีก นั่นมันเครื่องจักรกลอุตสาหกรรมหนักน้ำหนักหลายตันเลยนะ"

วาตานาเบะ ชินอิจิ มองหน้าทานากะ อิจิโร่ "บนโลกนี้มีช่องทางลักลอบไหน ที่สามารถฝ่าฝืนคำสั่งห้ามนำเข้าของพวกเราและพันธมิตรชาติตะวันตก ลักลอบขนอิฐทนไฟวันละหลายตันมาให้คนประเทศมังกรได้? สามารถขนเครื่องคว้านรูความแม่นยำสูงหนักหลายตันเข้ามาในมณฑลฉินจงโดยไม่ให้ใครรู้ใครเห็นได้?"

ทานากะ อิจิโร่ นึกขึ้นได้ "ท่านหมายความว่า ต่อให้พวกเขาซื้อสูตรเหล็กกล้าพิเศษมาได้ ก็ไม่สามารถซื้อห่วงโซ่อุตสาหกรรมทั้งระบบที่ใช้รักษาสายการผลิตเอาไว้ได้ใช่ไหมครับ!"

"ถูกต้อง" วาตานาเบะ ชินอิจิ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "อุตสาหกรรมมันต้องมีระบบระเบียบ ถ้าไม่มีอิฐแมกนีเซียคาร์บอนของพวกเรา พวกเขาก็ทำได้แค่ใช้อิฐดินเหนียวคุณภาพต่ำในประเทศฝืนทนไป อิฐพวกนั้นทนอยู่ในเตาหลอมสูงได้ไม่ถึงสามวันก็ละลายแล้ว เตาหลอมก็จะทะลุพัง แล้วเตาหลอมสูงทั้งเตาก็จะพังทลายลง ที่พวกเขาไม่ยอมหยุดงานในตอนนี้ ก็แค่ทำเป็นเก่งเพื่อรักษาหน้าตาก่อนการเจรจาเท่านั้นแหละ"

วาตานาเบะ ชินอิจิ วางถ้วยชาลง กดเสียงต่ำ "พรุ่งนี้เช้า ฉันจะไปที่โรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งด้วยตัวเอง จะไปรอดูเตาหลอมสูงของพวกนั้นดับเครื่องไปต่อหน้าต่อตา พอเตาหลอมสูงดับลงเมื่อไหร่ ตอนบ่ายบนโต๊ะเจรจาเรื่องอาวุธเคมี กระทรวงการต่างประเทศก็สามารถเอาความช่วยเหลือทางเทคนิคมาเป็นไพ่ต่อรอง บีบให้พวกนั้นถอนข้อกล่าวหาเรื่องอาวุธเคมีทั้งหมดกลับไปได้"

...

กองบัญชาการเขตทหารระดับมณฑล ห้องทำงานของจ้าวหงจวิน

จ้าวหงจวินตบรายงานข่าวกรองที่เขียนด้วยลายมือลงบนโต๊ะ

หลี่เฉานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในมือถือถ้วยชาเคลือบอีนาเมล

"คนสองกลุ่ม มาถึงภายในวันเดียวกันหมดเลย" จ้าวหงจวินลากเก้าอี้ออกมานั่ง "ทูตพิเศษจากกระทรวงการต่างประเทศ ยามาโมโตะ ทาโร่ นำทีมมาเจรจาเรื่องอาวุธเคมี ประธานภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกของยามาโตะสตีล วาตานาเบะ ชินอิจิ พา ทานากะ อิจิโร่ มา โดยใช้ชื่อบังหน้าว่าจะมาเจรจาเรื่องการฟื้นฟูการส่งมอบอะไหล่"

หลี่เฉาเป่าใบชาที่ลอยอยู่บนผิวน้ำในถ้วย "พักอยู่เรือนรับรองเดียวกันเหรอครับ?"

"เรือนรับรองการต่างประเทศนั่นแหละ ยามาโมโตะอยู่ชั้นสอง วาตานาเบะอยู่ชั้นสาม" จ้าวหงจวินหัวเราะเยาะ "ที่น่าสนใจก็คือ คนสองกลุ่มนี้บังเอิญเจอกันที่ล็อบบี้ แต่ไม่แม้แต่จะปริปากพูดอะไร แสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน"

หลี่เฉาดื่มน้ำอึกหนึ่ง วางถ้วยชาลง แล้วหยิบรายงานข่าวกรองบนโต๊ะขึ้นมาดูแวบหนึ่ง

"ก็แกล้งทำได้เหมือนดีนะครับ"

"เหมือนซะที่ไหนล่ะ" จ้าวหงจวินชี้ไปที่บรรทัดสุดท้ายของรายงาน "ทหารหน่วยลาดตระเวนของพวกเราทำงานเป็นพนักงานบริการอยู่ในเรือนรับรองนั่น เมื่อคืนตอนสี่ทุ่มตรง มัตสึดะ คาซึฮิโกะหลบเลี่ยงการใช้ทางเดินตรงระเบียง ลักลอบขึ้นบันไดหนีไฟไปที่ชั้นสาม แล้วก็ไปหมกตัวอยู่ในห้องของวาตานาเบะ ชินอิจิ ตั้งสี่สิบนาทีเต็ม"

หลี่เฉาโยนรายงานกลับลงบนโต๊ะ

"พวกมันกำลังปรึกษาหารือกันเรื่องการใช้การฟื้นฟูส่งมอบอะไหล่มาเป็นเหยื่อล่อ เพื่อแลกกับการให้พวกเรายอมถอยในเรื่องอาวุธเคมีสินะครับ"

จ้าวหงจวินล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ดีดลูกคิดรางแก้วได้ดังสนั่นเลยล่ะ ทางมณฑลให้ความสำคัญกับเหล็กกล้าพิเศษของโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งมาก ไอ้พวกหลานเต่าพวกนี้ก็เลยเดิมพันว่าพวกเราไม่กล้าเอาอนาคตอุตสาหกรรมหนักของทั้งมณฑลไปแลกกับคดีอาวุธเคมี"

จ้าวหงจวินจุดบุหรี่สูบไปหนึ่งคำ แล้วฉีกยิ้มกว้าง

"เสียดายที่พวกมันไม่รู้เรื่องเลย" จ้าวหงจวินชี้ไปที่นอกหน้าต่าง "เมื่อวานตอนบ่ายสาม อิฐอลูมินาทรงกลมกลวงกับเทอร์โมคัปเปิลขนาดจิ๋วสองตันที่คุณส่งไปให้ ผู้จัดการเว่ยพาคนไปจัดการติดตั้งเข้าไปในเตาหลอมสูงเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"

หลี่เฉาเอนหลังพิงพนักโซฟา "ผู้จัดการเว่ยว่ายังไงบ้างครับ?"

"ดีใจจนด่าสบถมาตามสายโทรศัพท์เลยล่ะสิ" จ้าวหงจวินพ่นควันบุหรี่ออกมา "แกบอกว่าเกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยใช้อิฐทนไฟที่ดีขนาดนี้มาก่อนเลย อุณหภูมิเตาคงที่ อัตราการถลุงเหล็กกล้าพิเศษออกมาสำเร็จก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเลยล่ะ"

"แล้วพรุ่งนี้จะจัดการยังไง?" จ้าวหงจวินถาม

"ก็ทำตามตารางเวลาของพวกมันเลยครับ" หลี่เฉาลุกขึ้นยืน "พรุ่งนี้สิบโมงเช้า ผมจะพาคนไปพบวาตานาเบะ ชินอิจิก่อน จะไปฉีกไพ่ตายของมันให้แหลกคามือเลย"