บทที่ 99 ไม่ยอมถอยให้แม้แต่ข้อเดียว!

หลี่เฉาเดินผ่านประตูมิติ ตบใบเบิกของที่ประทับตราสีแดงสองใบลงบนโต๊ะทำงานของจ้าวหงจวิน

"อิฐอลูมินาทรงกลมกลวงสองตัน จะส่งถึงโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งก่อนบ่ายสามโมงวันนี้" หลี่เฉาลากเก้าอี้ออกมานั่ง "เครื่องจักรกลซีเอ็นซีสามแกน โหลดขึ้นรถบรรทุกส่งไปที่โรงงานเครื่องจักรกลหนักหนิงชวนแล้วครับ"

จ้าวหงจวินหยิบใบเบิกขึ้นมาดู

"ไอ้อิฐทรงกลมกลวงนี่ มันจะสู้กับอิฐแมกนีเซียคาร์บอนคุณภาพสูงของซากุระได้เหรอ?" จ้าวหงจวินถาม

"นี่เขาเรียกว่าบดขยี้ครับ" หลี่เฉารินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง "ทนความร้อนได้สูงกว่าสี่ร้อยองศา อายุการใช้งานยาวนานกว่าสามเท่า ศาสตราจารย์เฉินเตรียมสูตรผสมกับแบบแปลนเตาเผามาให้เสร็จสรรพ อีกครึ่งเดือน โรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งก็ผลิตใช้เองได้แล้วครับ"

จ้าวหงจวินตบโต๊ะดังปัง "ดี! สะใจโว้ย!"

หลี่เฉาดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง

"แล้วทางผู้อำนวยการซูล่ะครับ?"

"ซูฮุ่ยหลานดีใจจนแทบจะรื้อตู้โทรศัพท์ทิ้งเลยน่ะสิ" จ้าวหงจวินชี้ไปที่โทรศัพท์บนโต๊ะ "ความแม่นยำของไอ้เครื่องซีเอ็นซีนั่น มันล้ำหน้ากว่าไอ้เศษเหล็กที่ศุลกากรกักไว้ตั้งสองยุค โครงการของโรงงานเครื่องจักรกลหนักไม่เพียงแต่จะไม่หยุดชะงักเท่านั้น แต่ยังจะเสร็จก่อนกำหนดอีกต่างหาก"

หลี่เฉาวางแก้วน้ำลง

"แนวหลังมั่นคงแล้วล่ะครับ แล้วทางกระทรวงการต่างประเทศมีข่าวคราวอะไรไหม?"

จ้าวหงจวินเก็บใบเบิก แล้วหยิบหมวกทหารขึ้นมา

"กำลังจะไปหาคุณพอดีเลย ปักกิ่งส่งสาส์นทางการทูตไปได้สองวันแล้ว ในที่สุดเมื่อกี้พวกมันก็ทนไม่ไหว ยอมเปิดปากแล้วล่ะ"

"พวกมันว่ายังไงครับ?"

"ยอมเปิดการเจรจาเบื้องต้น มัตสึดะ คาซึฮิโกะเป็นตัวแทนล่วงหน้า มารออยู่ที่เรือนรับรองการต่างประเทศของมณฑลแล้ว กระทรวงการต่างประเทศส่งรองอธิบดีเหอเจี้ยนกั๋วมาเป็นหัวหน้าคณะเจรจา ไปเถอะ ไปเจอพวกมันกันหน่อย"

...

ห้องรับรองชั้นสอง เรือนรับรองการต่างประเทศระดับมณฑล

เหอเจี้ยนกั๋วในวัยห้าสิบต้นๆ สวมชุดจงซานสีเทาเข้มสุดเนี้ยบ

เขาล้วงบุหรี่ต้าเฉียนเหมินออกมาจากกระเป๋าเอกสาร เคาะออกมาสองมวนอย่างชำนาญ แล้วยื่นส่งให้หลี่เฉาและจ้าวหงจวินด้วยสองมือ

"ท่านนายพลจ้าว ทูตหลี่ ครั้งนี้ที่สามารถบีบให้พวกมันมานั่งบนโต๊ะเจรจาได้ พวกคุณสร้างผลงานชิ้นโบแดงเลยล่ะ" เหอเจี้ยนกั๋วจุดบุหรี่ "แต่เรื่องหลังจากนี้ ต้องมีชั้นเชิงหน่อย งานการทูตก็คือศิลปะแห่งการประนีประนอมซึ่งกันและกันนั่นแหละครับ"

หลี่เฉาไม่รับบุหรี่

"ท่านรองอธิบดีเหอ พวกมันตั้งเงื่อนไขมาเหรอครับ?"

เหอเจี้ยนกั๋วพยักหน้า หยิบกระดาษออกมาหนึ่งแผ่นจากกระเป๋าเอกสาร

"นี่คือบันทึกข้อตกลงที่มัตสึดะ คาซึฮิโกะเพิ่งยื่นมา พวกมันยอมเจรจา แต่มีเงื่อนไขเบื้องต้นสามข้อ"

เหอเจี้ยนกั๋วชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว

"ข้อแรก กระบวนการเจรจาต้องเป็นความลับตลอดสาย ห้ามเปิดเผยต่อสาธารณะ"

"ข้อที่สอง ฝ่ายจีนต้องถอนคำเชิญสื่อมวลชนต่างชาติให้ออกจากพื้นที่ตรวจสอบ"

"ข้อที่สาม ขอบเขตการทำความสะอาดและชดเชยค่าเสียหาย จำกัดเฉพาะพื้นที่ลานหินหนิงชวนที่ค้นพบแล้วเท่านั้น"

หลี่เฉาฟังจบก็แค่นหัวเราะสั้นๆ

จ้าวหงจวินตบที่พักแขนโซฟาดังปัง

"ตดหมาเอ๊ย! นี่เรียกว่าเจรจาเหรอ? นี่มันเอาที่คาดหัวรัดขมับมาสวมให้พวกเราชัดๆ!"

เหอเจี้ยนกั๋วรีบโบกมือ

"ท่านนายพลจ้าว คุณอย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ ตั้งราคาสูงไว้ก่อน แล้วค่อยต่อรองกันทีหลัง ความหมายของผมคือ เรายอมรับข้อแรกของพวกมันไปก่อนก็ได้ครับ"

หลี่เฉาเงยหน้าขึ้น

"ยอมรับว่าจะไม่เปิดเผยเหรอครับ?"

"ใช่ครับ" เหอเจี้ยนกั๋วพูดด้วยความหวังดี "ทูตหลี่ครับ พวกคุณสร้างเรื่องใหญ่โตเกินไป ตอนนี้คนทั้งโลกกำลังจับตามองอยู่ ประเทศซากุระเองก็ต้องรักษาหน้าเหมือนกัน ถ้าบีบพวกเขากันเกินไป พวกเขาอาจจะคว่ำโต๊ะไม่ยอมคุยด้วยก็ได้นะครับ พวกเราถอยสักก้าว ให้พวกเขาพอมีทางลง ยอมรับข้อแรกลงไป เพื่อแลกกับการให้พวกเขายกเลิกข้อที่สองกับข้อที่สาม ขอแค่ได้มานั่งคุยเรื่องค่าชดเชยที่เป็นรูปธรรมได้ เรื่องหน้าตาเอาไว้ทีหลังก็ได้ครับ"

หลี่เฉามองดูเหอเจี้ยนกั๋ว

รองอธิบดีท่านนี้เป็นพวกมีแนวคิดทางการทูตแบบยุค 80 ทั่วๆ ไป

จนชิน อ่อนแอชิน

คิดอยู่เสมอว่าแค่รีดไถเงินทองของมีค่าจากคนพวกนั้นมาได้บ้างก็ถือว่าชนะแล้ว

หลี่เฉายังไม่รีบโต้แย้ง เขาหันไปมองจ้าวหงจวิน

"ท่านนายพลจ้าว ก่อนผมมา ผอ.โจวฝากข้อความมาด้วยครับ"

จ้าวหงจวินนั่งยืดตัวตรง

"ผอ.โจวว่ายังไง?"

"ผอ.โจวบอกว่า จะยอมถอยให้แม้แต่ข้อเดียวก็ไม่ได้ครับ"

เหอเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วแน่น

"ทูตหลี่ครับ ผู้อำนวยการโจวไม่ได้อยู่แนวหน้า เขาไม่เข้าใจความซับซ้อนของการเจรจาทางการทูตหรอกนะครับ ถ้าปฏิเสธไปทั้งหมด การเจรจามันก็จะล่มเอานะครับ!"

หลี่เฉาลุกขึ้น ยืนประจันหน้ากับเหอเจี้ยนกั๋ว

"ท่านรองอธิบดีเหอ นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องหน้าตาครับ แต่มันเป็นปัญหาเรื่องไพ่ตายต่างหาก"

หลี่เฉาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"ข้อแรก ไม่เปิดเผย ทำไมพวกมันถึงกลัวการเปิดเผย? เพราะพวกมันรู้ตัวว่าผิดไงล่ะครับ! ทันทีที่เป็นการเจรจาแบบปิด ไม่มีสปอตไลต์จากสื่อมวลชนต่างชาติ ไม่มีแรงกดดันจากกระแสสังคม พวกมันก็จะมานั่งดึงเช็งต่อปากต่อคำกับพวกเราบนโต๊ะเจรจา วันนี้อ้างเรื่องตรวจสอบเอกสาร พรุ่งนี้อ้างเรื่องพิสูจน์ความเป็นพิษ ลากยาวไปสักสามปีห้าปี ถ่วงเวลาจนคนทั้งโลกลืมเรื่องนี้ไปหมด แล้วพวกมันค่อยโยนเศษเงินมาให้เราสักสองสามแดงเพื่อปัดสวะให้พ้นตัว"

เหอเจี้ยนกั๋วอึ้งไปเล็กน้อย

หลี่เฉาชูนิ้วที่สองขึ้นมา

"ข้อที่สอง ถอนคำเชิญสื่อมวลชน สื่อมวลชนคือพยานของพวกเรา การถอนสื่อออกไปก็เท่ากับทำลายเกราะป้องกันของตัวเอง ถึงตอนนั้นพวกมันแว้งกัด หาว่าพวกเรามีชนักติดหลัง เราจะไปหาความยุติธรรมจากใครได้ครับ?"

หลี่เฉาชูนิ้วที่สาม

"ข้อที่สาม จำกัดเฉพาะพื้นที่ที่ค้นพบแล้ว นี่แหละคือไม้ตายที่แท้จริงของพวกมัน ลานหินหนิงชวนเพิ่งเจอแค่สามพันลูก แล้วทั่วประเทศล่ะมีเท่าไหร่? สี่แสนลูก! ถ้าตอบตกลงข้อนี้ ระเบิดที่เหลืออีกสามแสนเก้าหมื่นเจ็ดพันลูก ก็จะกลายเป็นหนี้สูญของพวกเราเองทั้งหมด! พวกมันยอมจ่ายเงินก้อนเล็กๆ เพื่อซื้อขาดอาชญากรรมทางประวัติศาสตร์ ต่อไปในอนาคตถ้าเราขุดเจอระเบิดก๊าซพิษที่อื่นอีก พวกมันก็สามารถเอาสัญญาฉบับนี้มาอ้างได้ว่า เคลียร์กันจบไปตั้งนานแล้วไงล่ะครับ!"

ห้องรับรองตกอยู่ในความเงียบ

เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของเหอเจี้ยนกั๋ว

เขาล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อ

"นี่... นี่เป็นแค่เงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับการเจรจานะครับ พวกเราสามารถค่อยๆ คุยกันบนโต๊ะได้..."

"ถ้าไปนั่งร่วมโต๊ะกับพวกมัน ก็ต้องทำตามกฎของพวกมัน" หลี่เฉาขัดจังหวะ "ท่านรองอธิบดีเหอ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วครับ ตอนนี้ในมือเรามีหลักฐานมัดตัวดิ้นไม่หลุด แถมยังมีสหประชาชาติหนุนหลังอยู่ ตอนนี้พวกมันต่างหากที่ต้องมาอ้อนวอนขอเจรจากับเรา ไม่ใช่เราไปอ้อนวอนพวกมันครับ"

จ้าวหงจวินลุกขึ้นยืน เขาสวมหมวกทหารกลับคืนบนหัว

"ท่านรองอธิบดีเหอ" จ้าวหงจวินน้ำเสียงหนักแน่น "ที่คุณหลี่พูด คุณเข้าใจหรือยังครับ?"

เหอเจี้ยนกั๋วมีสีหน้าลำบากใจ

"ท่านนายพลจ้าว กระทรวงมีคำสั่งมาว่า ต้องทำให้การเจรจาเกิดขึ้นให้ได้..."

"แม่ทัพอยู่แนวหน้า คำสั่งกษัตริย์ก็อาจไม่รับฟัง (สุภาษิต: เมื่อสถานการณ์หน้างานฉุกเฉิน ผู้ปฏิบัติงานอาจต้องตัดสินใจแก้ปัญหาเฉพาะหน้าโดยไม่รอคำสั่งจากเบื้องบน)" จ้าวหงจวินก้าวยาวๆ ไปที่ประตู "ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันจ้าวหงจวินจะรับผิดชอบเอง วันนี้เงื่อนไขสามข้อนี้ ห้ามตกลงแม้แต่คำเดียว"

ประตูถูกผลักเปิดออก

มัตสึดะ คาซึฮิโกะเดินนำผู้ติดตามสองคนเข้ามา

เขาเปลี่ยนมาสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม

เขาพยายามทำตัวให้ดูนิ่งสงบที่สุด แต่แนวกรามที่เกร็งแน่นกลับทรยศความกังวลในใจ

เขาเดินมาหยุดที่หน้าโซฟา แต่ยังไม่ยอมนั่ง

"ท่านรองอธิบดีเหอ ท่านนายพลจ้าว" มัตสึดะ คาซึฮิโกะโค้งตัวเล็กน้อย "เงื่อนไขเบื้องต้นสามข้อที่ทางเราเสนอไป ทางคุณพิจารณาว่าอย่างไรบ้างครับ? คณะรัฐมนตรียังรอคำตอบจากผมอยู่นะครับ"

เหอเจี้ยนกั๋วมองจ้าวหงจวิน สลับกับมองหลี่เฉา เขากัดฟัน ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยกตำแหน่งประธานให้หลี่เฉา

หลี่เฉาก้าวไปข้างหน้า

"กงสุลมัตสึดะ" หลี่เฉาล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง "เงื่อนไขสามข้อนี้ พวกเราพิจารณาแล้วครับ"

ดวงตาของมัตสึดะ คาซึฮิโกะเป็นประกาย

"ถ้างั้น ทางคุณก็ตกลงยอมรับข้อตกลงรักษาความลับแล้วใช่ไหมครับ?"

"พวกเราไม่ยอมรับเลยแม้แต่ข้อเดียว" น้ำเสียงของหลี่เฉาราบเรียบ

รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของมัตสึดะ คาซึฮิโกะค่อยๆ หายไป

"คุณหลี่ การที่คนหนุ่มมีเลือดร้อนน่ะเป็นเรื่องดีนะ แต่ความอวดดีไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำมันจะนำภัยมาสู่ประเทศของคุณนะ! หากคุณไม่ยอมรับเงื่อนไขเบื้องต้นทั้งสามข้อนี้ รัฐบาลของเราจะปฏิเสธการส่งคณะผู้แทนอย่างเป็นทางการมาร่วมเจรจา! ผลที่ตามมา คุณรับไหวจริงๆ หรือ?"

"ก็เอาสิ" หลี่เฉาพยักหน้า

มัตสึดะ คาซึฮิโกะอึ้งไปเลย

เขาไม่คิดว่าหลี่เฉาจะรับปากได้เด็ดขาดขนาดนี้

หลี่เฉาหันไปหาจ้าวหงจวิน

"ท่านนายพลจ้าว ในเมื่อกงสุลมัตสึดะไม่อยากเจรจา ถ้างั้นพวกเราก็ขุดกันต่อไปแล้วกัน แจ้งกรมป้องกันอาวุธเคมีให้ขยายพื้นที่ขุดค้นออกไปอีก อ้อ แล้วก็โทรไปหาคุณแอนเดอร์สันด้วย ขอให้อยู่ต่ออีกสักสองสามวัน พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์พรุ่งนี้เช้า ผมคิดเอาไว้แล้วล่ะ"

หลี่เฉาหันกลับมามองมัตสึดะ คาซึฮิโกะ

"ตั้งชื่อว่า 'ญี่ปุ่นปฏิเสธความรับผิดชอบเรื่องอาวุธเคมี ลานหินหนิงชวนขุดพบระเบิดก๊าซพิษอีกห้าพันลูก' ก็แล้วกัน"

ใบหน้าของมัตสึดะ คาซึฮิโกะเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำปานตับหมูในทันที

"พวก... พวกคุณนี่มันแบล็กเมล์ชัดๆ!" มัตสึดะ คาซึฮิโกะชี้หน้าหลี่เฉา "พวกคุณไม่มีความจริงใจเลยสักนิด!"

"ความจริงใจน่ะ เขามีไว้ให้คน" จ้าวหงจวินแค่นเสียงเย็นชา "แต่สำหรับพวกอันธพาล เรามีแต่ปืนลูกซอง"

จ้าวหงจวินชี้ไปที่ประตู

"ประตูอยู่ตรงนั้น ไม่ส่งนะ"

หน้าอกของมัตสึดะ คาซึฮิโกะกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขาเบิกตากว้าง พยายามค้นหาร่องรอยของการขู่ฟ่อจากใบหน้าของหลี่เฉาและจ้าวหงจวิน

แต่เขากลับไม่พบอะไรเลย

"พวกคุณจะต้องเสียใจ" มัตสึดะ คาซึฮิโกะกัดฟันกรอด ทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค แล้วพาผู้ติดตามหันหลังเดินจ้ำอ้าวออกไป

ประตูถูกปิดดัง "ปัง"

เหอเจี้ยนกั๋วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา

"จบกัน" เหอเจี้ยนกั๋วถอนหายใจเฮือกใหญ่ "คราวนี้พังไม่เป็นท่าเลย ผมจะกลับไปรายงานกระทรวงยังไงเนี่ย"

หลี่เฉาเดินเข้าไปรินน้ำให้เหอเจี้ยนกั๋วแก้วหนึ่ง

"ท่านรองอธิบดีเหอ อย่าเพิ่งใจร้อน ดื่มน้ำก่อนครับ" หลี่เฉากลับไปนั่งที่เดิม "ผมพนันเลยว่า ไม่เกินครึ่งวัน พวกมันจะคลานกลับมาหาเราเอง"

เหอเจี้ยนกั๋วถือแก้วน้ำ มือยังสั่นอยู่เลย

"ทูตหลี่ การทูตไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับ มัตสึดะเป็นตัวแทนของคณะรัฐมนตรี..."

"เขายังเป็นตัวแทนคณะรัฐมนตรีไม่ได้หรอกครับ" หลี่เฉาขัดจังหวะ "เขาเป็นได้แค่ตัวแทนการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของพวกหัวรั้นในกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมเท่านั้นแหละครับ พวกมันอยากใช้ท่าทีแข็งกร้าวแบบนี้เพื่อหยั่งเชิงดูเส้นตายของเรา ขอแค่เราถอยแม้แต่ก้าวเดียว พวกมันก็จะยิ่งได้ใจ"

หลี่เฉาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

"ตอนนี้บ่ายสองโมง พวกเราจะรออยู่ที่นี่แหละ"

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า

บรรยากาศในห้องรับรองอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เหอเจี้ยนกั๋วเดินวนไปวนมาในห้อง เสียงรองเท้าหนังกระทบพรมดังทึบๆ

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ต้องหยุดเดิน

"ทูตหลี่ครับ" เหอเจี้ยนกั๋วซับเหงื่อบนหน้าผาก "แล้วถ้าเกิดพวกมันไม่ยอมคุยแล้วจริงๆ จะทำยังไงครับ? พวกเราเล่นปิดทางตัวเองซะมิดเลยนะ"

หลี่เฉาพลิกหน้าหนังสือพิมพ์

"ท่านรองอธิบดีเหอ คุณเห็นแค่ตอนพวกมันทุบโต๊ะ แต่ไม่เห็นตอนขาพวกมันสั่นอยู่ใต้เก้าอี้ไงครับ"

หลี่เฉาโยนหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะ

"เกาหลีใต้ตอนนี้เดินขบวนกันเต็มถนน ไปล้อมสถานทูตพวกมันไว้แล้ว ประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อีกหลายประเทศก็เริ่มจะมาคิดบัญชีเก่าเหมือนกัน ถ้าพวกมันไม่ยอมเจรจา พรุ่งนี้รายงานสืบสวนของสหประชาชาติก็จะถูกส่งเข้าที่ประชุมสมัชชาใหญ่ ถึงตอนนั้นมันไม่ใช่แค่จ่ายเงินก็จบแล้วนะ ทั้งประชาคมโลกจะพากันโดดเดี่ยวพวกมัน"

หลี่เฉายกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

"ตอนนี้พวกมันกำลังเหมือนถูกย่างอยู่บนกองไฟ พวกมันน่ะกลัวโต๊ะตัวนี้ถูกคว่ำมากกว่าพวกเราซะอีก ที่มัตสึดะทำเป็นปากดีเมื่อกี้ ก็แค่เป่าปากตอนเดินผ่านป่าช้า เพื่อเรียกความกล้าให้ตัวเองเท่านั้นแหละครับ"

เหอเจี้ยนกั๋วฟังจบ ก็กลับไปนั่งที่โซฟาอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย

เวลา 17.45 น.

เสียงฝีเท้าวิ่งอย่างเร่งรีบดังมาจากระเบียงทางเดิน

ลู่หมิงหย่วนผลักประตูห้องรับรองเข้ามา ในมือกำกระดาษโทรเลขไว้แน่น

"ท่านผู้บัญชาการครับ!" ลู่หมิงหย่วนหอบแฮกๆ

จ้าวหงจวินลืมตาขึ้น

"อ่าน!"

ลู่หมิงหย่วนยืนตรง

"โทรเลขด่วนจากปักกิ่ง! เมื่อสิบนาทีก่อน สถานทูตซากุระประจำประเทศจีนโทรตรงถึงกระทรวงการต่างประเทศเลยครับ" ลู่หมิงหย่วนเสียงดังกังวาน "ฝ่ายญี่ปุ่นตกลงเริ่มการเจรจาแบบครอบคลุมเกี่ยวกับการทิ้งอาวุธเคมีอย่างไม่มีเงื่อนไขครับ!"

แก้วน้ำในมือเหอเจี้ยนกั๋วร่วง "เคร้ง" ลงบนโต๊ะ น้ำหกเลอะเทอะไปหมด

"ไม่มีเงื่อนไข?" เหอเจี้ยนกั๋วแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

"ใช่ครับ! ไม่มีเงื่อนไข!" ลู่หมิงหย่วนตื่นเต้นจนหน้าแดง "ฝ่ายญี่ปุ่นยังเสนออีกว่า เพื่อแสดงความจริงใจ พวกเขาจะส่งคณะผู้แทนระดับสูงที่นำโดยรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ บินมาถึงปักกิ่งในวันพรุ่งนี้ และขอให้ฝ่ายเราส่งตัวแทนระดับเดียวกันเข้าร่วมการเจรจาด้วยครับ!"

ห้องรับรองเงียบกริบไปสองวินาที

จากนั้น จ้าวหงจวินก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา

"ฮ่าๆๆๆ!" จ้าวหงจวินลุกขึ้นยืน ตบไหล่หลี่เฉาฉาดใหญ่ "ป๊อดแล้วสิ! ไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้มันป๊อดของจริงเลยว่ะ!"

เหอเจี้ยนกั๋วมองดูกระดาษโทรเลขใบนั้นอย่างเหม่อลอย เขาทำงานด้านการทูตมาค่อนชีวิต ไม่เคยเจอศึกที่สะใจขนาดนี้มาก่อนเลย

หลี่เฉาลุกขึ้นยืน จัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

"ท่านรองอธิบดีเหอ" หลี่เฉามองเหอเจี้ยนกั๋วที่ยังคงยืนอึ้งอยู่ "คณะผู้แทนระดับสูงจะมาถึงในวันพรุ่งนี้ พวกเราก็ควรเตรียมตัวขึ้นโต๊ะเจรจาได้แล้วล่ะครับ"