บทที่ 98 ก่อนเจรจาก็ต้องคว่ำโต๊ะซะก่อน

หลี่เฉาเดินผ่านแสงสีฟ้า มุ่งหน้าไปยังพื้นที่สำนักงานส่วนกลางของฐานทัพใต้ดิน

เขาผลักประตูห้องทำงานของโจวเจิ้งกั๋วเข้าไป

โจวเจิ้งกั๋วกำลังก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่

เฉินเสวียหมิงนั่งอยู่บนโซฟาด้านข้าง ในมือถือรายงานประเมินทางเทคโนโลยีอยู่ฉบับหนึ่ง

"อนุมัติใบสั่งของให้หน่อยครับ" หลี่เฉาลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโจวเจิ้งกั๋วออกมา แล้วทิ้งตัวลงนั่งทันที

โจวเจิ้งกั๋วเงยหน้าขึ้น "ฝั่งนู้นหน้ามืดแล้วล่ะสิ?"

"กระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมลงมือขั้นเด็ดขาดแล้วครับ" หลี่เฉาตบกระดาษโทรเลขลงบนโต๊ะ "ตัดการส่งมอบทั้งหมด อิฐทนไฟคุณภาพสูงกับหัววัดอุณหภูมิแกนหลักของโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งถูกระงับ ส่วนเครื่องคว้านรูความแม่นยำสูงที่โรงงานเครื่องจักรกลหนักหนิงชวนสั่งซื้อไว้ ก็โดนกักอยู่ที่ศุลกากรหน้าตาเฉยเลย"

โจวเจิ้งกั๋วไม่ได้มองกระดาษโทรเลขใบนั้นเลยสักนิด

เขาหันไปมองเฉินเสวียหมิง

"คุณเฉิน" โจวเจิ้งกั๋วเอ่ยขึ้น "ในเมื่อพวกนั้นเอาเทคโนโลยีมาบีบคอเรา ฝั่งเรามีของอะไรในสต็อกที่พอจะเอาไปใช้แก้ขัดได้บ้างไหม?"

เฉินเสวียหมิงขยับแว่นตาบนสันจมูก ลุกขึ้นเดินมาที่หน้าโต๊ะทำงาน

"อิฐทนไฟคุณภาพสูงที่ประเทศซากุระในยุค 80 ภาคภูมิใจนักหนา ก็แค่อิฐแมกนีเซียคาร์บอนความบริสุทธิ์สูงเท่านั้นเอง" น้ำเสียงของเฉินเสวียหมิงราบเรียบไร้อารมณ์สุดๆ "ของพรรค์นี้ ในแผนผังวัสดุศาสตร์ยุคปัจจุบันของเรา มันจัดเป็นผลิตภัณฑ์ระดับเริ่มต้นที่แทบจะโดนคัดทิ้งอยู่แล้ว"

เฉินเสวียหมิงชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

"ผมเตรียมแผนรับมือไว้ให้สองแผน แผนแรก ส่งอิฐอลูมินาทรงกลมกลวงที่ผลิตด้วยเทคโนโลยีปัจจุบันไปให้สองตัน ทนความร้อนได้สูงกว่าอิฐแมกนีเซียคาร์บอนของพวกนั้นถึงสี่ร้อยองศา แถมอายุการใช้งานยังยาวนานกว่าถึงสามเท่า แผนที่สอง เอาสูตรผสมกับแบบแปลนกระบวนการเผาข้ามมิติไปด้วย โรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งฝั่งนู้นเขามีเตาหลอมสูงพร้อมใช้งานอยู่แล้ว แค่ดัดแปลงสายการผลิตนิดหน่อย ไม่เกินครึ่งเดือนก็ผลิตใช้เองได้สบายๆ"

หลี่เฉาพยักหน้ารับ "แล้วเรื่องหัววัดอุณหภูมิล่ะครับ?"

"เทคโนโลยีเทอร์โมคัปเปิลแพลตินัม-โรเดียม" เฉินเสวียหมิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว "หัววัดในยุค 80 มีค่าความคลาดเคลื่อนอยู่ที่บวกลบห้าองศา ผมจะเอาเทอร์โมคัปเปิลขนาดจิ๋วชนิดใช้แล้วทิ้งตามมาตรฐานปี 2000 ไปให้ ค่าความคลาดเคลื่อนถูกควบคุมให้อยู่ในระดับไม่เกินบวกลบศูนย์จุดห้าองศา แล้วก็เอาแบบแปลนเทคโนโลยีไปพร้อมกันเลย"

หลี่เฉาหันไปหาโจวเจิ้งกั๋ว "แต่เครื่องคว้านรูของโรงงานเครื่องจักรกลหนักโดนกักไว้นะครับ ทางซูฮุ่ยหลานกำลังร้อนใจรอเครื่องจักรไปเปิดงานอยู่เลย"

"เครื่องคว้านรูความแม่นยำสูงยุค 80 มันก็แค่พึ่งพาการขบกันอย่างแม่นยำของฟันเฟืองจักรกลกับสัมผัสชำนาญของคนงานเท่านั้นแหละ" เฉินเสวียหมิงแค่นเสียงเย็นชา "พวกเราไม่เล่นของแบบนั้นหรอก ในโกดังหมายเลขหนึ่งของทีมวิศวกรมีเครื่องจักรกลซีเอ็นซีสามแกน (3-axis CNC machining center) ที่ปลดระวางแล้วอยู่เครื่องนึง ถึงจะเป็นของเก่าเมื่อสิบปีก่อนที่ฝั่งเราโละทิ้งแล้วก็เถอะ แต่ถ้าเอาไปใช้ในยุค 1985 ล่ะก็ มันคือเทคโนโลยีที่ล้ำหน้ากว่าหลายขุมเลย ความแม่นยำของมันบดขยี้ไอ้เศษเหล็กที่พวกมันกักไว้ที่ด่านศุลกากรได้สบายๆ"

โจวเจิ้งกั๋วหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นชื่อลงบนใบเบิกของที่หลี่เฉายื่นให้อย่างรวดเร็ว

"ไปเบิกของซะ" โจวเจิ้งกั๋วเลื่อนใบเบิกคืนให้หลี่เฉา

หลี่เฉารับมา กำลังจะลุกขึ้น

"ของน่ะฉันให้ไปแล้ว" โจวเจิ้งกั๋วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "แล้วกระแสสังคมระหว่างประเทศของฝั่งนู้น ตอนนี้ลุกโชนไปถึงไหนแล้วล่ะ?"

หลี่เฉารูดซิปกระเป๋าผ้าใบสีดำที่พกติดตัวมา ภายในมีหนังสือพิมพ์ภาษาต่างประเทศที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบหกฉบับ และตลับเทปบันทึกเสียงอีกสองม้วน

"กระแสสังคมระหว่างประเทศฝั่งนู้น ลุกเป็นไฟแล้วล่ะครับ" หลี่เฉาลากเก้าอี้กลับมานั่ง

โจวเจิ้งกั๋วหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับบนสุดขึ้นมาคลี่ออก

พาดหัวข่าวตัวอักษรภาษาอังกฤษขนาดใหญ่คาดพาดผ่านหน้าแรก

"รอยเตอร์ส" หลี่เฉาชี้ไปที่หัวหนังสือพิมพ์ "วันรุ่งขึ้นหลังงานแถลงข่าวจบ ก็ลงหน้าหนึ่งเลย พาดหัวว่า: 'ยาพิษที่ซ่อนเร้น มรดกสารเคมีที่ยังไม่ได้ชำระล้างของญี่ปุ่นในจีน'"

โจวเจิ้งกั๋วไม่พูดอะไร พลิกไปดูหน้าที่สอง ทั้งหน้าตีพิมพ์คำกล่าวยืนยันของปีเตอร์ แอนเดอร์สันในที่เกิดเหตุแบบเต็มๆ พร้อมกับรูปถ่ายขาวดำของรอยสลักอักษรกองทัพคันโตบนระเบิดก๊าซพิษที่ขุดขึ้นมา

"เอเอฟพี" หลี่เฉาดึงหนังสือพิมพ์ฉบับที่สองออกมาตบลงบนโต๊ะ "พาดหัวดุเดือดกว่าอีก 'ระเบิดมรณะสี่แสนลูก ใครจะรับผิดชอบ?' แถมยังอ้างอิงสนธิสัญญาระหว่างประเทศสองฉบับที่ผมงัดออกมาโชว์ในงาน แล้วก็ระบุชื่อตรงๆ เลยว่าประเทศซากุระละเมิดพิธีสารเจนีวาปี 1925"

โจวเจิ้งกั๋วเปิดอ่านจนจบ สายตาเลื่อนไปที่ฉบับที่สาม

"เอพี" หลี่เฉาเคาะกระดาษแผ่นนั้น "พวกนั้นไปขุดคุ้ยเบื้องหลังที่มัตสึดะ คาซึฮิโกะพยายามใช้ความช่วยเหลือทางเทคนิคมาข่มขู่เราให้ถอนทีมสืบสวนออกไป พาดหัวว่า: 'ใช้เทคโนโลยีปกปิดอาชญากรรม: การตกลงทางการทูตที่สกปรก'"

ถังเข่อซินผลักประตูเข้ามา

เธอมาเอาใบรายการสิ่งของ พอเห็นหนังสือพิมพ์บนโต๊ะ ก็เปลี่ยนทิศทางเดินมาทางนี้ทันที

"นี่คือหนังสือพิมพ์ฉบับออริจินัลจากโลกคู่ขนานเหรอคะ?" ถังเข่อซินหยิบของเอเอฟพีขึ้นมาอ่านผ่านๆ อย่างรวดเร็ว

"จิ๊กมาจากห้องเอกสารของสำนักงานกิจการต่างประเทศที่เมืองหลวงของมณฑลน่ะ" หลี่เฉาบอก "ท่านนายพลจ้าวสั่งคนให้รวบรวมหนังสือพิมพ์ต่างประเทศไว้ทั้งหมดเลย"

ถังเข่อซินวางหนังสือพิมพ์ลง สายตาคมกริบ

"หลี่เฉา ทิศทางการนำเสนอข่าวของสำนักข่าวที่คุณพูดมา ล้วนเป็นประโยชน์ต่อพวกเราทั้งนั้นเลยนี่ ไม่มีใครแก้ต่างให้ประเทศซากุระเลยเหรอ?"

"มีสิ" หลี่เฉาหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับที่สี่ออกมา "สำนักข่าวเกียวโดของประเทศซากุระเองก็ออกบทความตอบโต้มา บอกว่า 'ฝ่ายจีนมีเจตนาโฆษณาชวนเชื่อเกินจริง' แต่ก็โดนบทความติดตามผลของรอยเตอร์สที่ออกในวันเดียวกันตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้ ปีเตอร์ แอนเดอร์สันให้สัมภาษณ์ด้วยตัวเองเลยนะ ยืนยันหนักแน่นว่าวัตถุพยานที่ขุดขึ้นมาตรงกับข้อมูลในเอกสารประวัติศาสตร์ทุกประการ"

โจวเจิ้งกั๋วจัดเรียงหนังสือพิมพ์ให้เป็นระเบียบ สายตาจับจ้องไปที่ตลับเทปสองม้วนนั้น "นี่คืออะไร?"

"งานแถลงข่าวตามปกติของโฆษกคณะรัฐมนตรีซากุระเมื่อสองชั่วโมงก่อนครับ" หลี่เฉาดันตลับเทปไปให้ "ท่านนายพลจ้าวให้คนอัดเสียงมาจากสถานีเฝ้าระวังวิทยุกระจายเสียงต่างประเทศของทางมณฑลครับ"

โจวเจิ้งกั๋วกดปุ่มเพลย์บนเครื่องเล่นเทปคาสเซตต์รุ่นเก่าบนโต๊ะ

ตลับเทปหมุนติ้ว เริ่มแรกมีเสียงซ่ารบกวนดังขึ้น ก่อนจะมีเสียงผู้ชายแปลภาษาจีนพร้อมสำเนียงญี่ปุ่นที่แข็งกระด้างดังออกมา

"เกี่ยวกับปัญหาที่เรียกว่าอาวุธเคมีตกค้างที่พบในอำเภอหนิงชวน ประเทศมังกรนั้น... รัฐบาลของเราให้ความสนใจเป็นอย่างยิ่ง สำหรับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง เรากำลังดำเนินการตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนที่ผลการตรวจสอบขั้นสุดท้ายจะออกมา ทางเราขอปฏิเสธที่จะยอมรับข้อกล่าวหาฝ่ายเดียว และการปั่นกระแสข่าวที่เกินจริงใดๆ ทั้งสิ้น"

เสียงนักข่าวตั้งคำถามจี้ติดๆ ดังมาจากเทป ตามด้วยเสียงโฆษกที่ตอบตะกุกตะกัก ซ้ำไปซ้ำมาแต่คำว่า "กำลังตรวจสอบ"

โจวเจิ้งกั๋วกดปุ่มหยุด

"เปลี่ยนท่าทีแล้ว" โจวเจิ้งกั๋วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

หลี่เฉาพยักหน้า "โทรเลขตอบกลับของมัตสึดะ คาซึฮิโกะที่ส่งให้ท่านนายพลจ้าวเมื่อไม่กี่วันก่อน ยังใช้คำว่า 'ไม่มีมูลความจริง' อยู่เลย แต่วันนี้เปลี่ยนมาใช้คำว่า 'กำลังตรวจสอบ' ซะแล้ว"

ถังเข่อซินยืนกอดอกวิเคราะห์อยู่ข้างๆ "จากการปฏิเสธเสียงแข็ง ถอยร่นมาเป็นกำลังตรวจสอบ นี่ถือเป็นการล่าถอยทางการทูตครั้งใหญ่เลยนะคะ แสดงว่าพวกระดับสูงของพวกมันก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่า การเอาแต่ปฏิเสธหัวชนฝาว่า 'ไม่มีอยู่จริง' ต่อไป ท่ามกลางกระแสสังคมระหว่างประเทศแบบนี้ มันฟังไม่ขึ้นอีกต่อไปแล้ว"

"ไม่ใช่แค่นั้นนะครับ" หลี่เฉาล้วงกระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมือแผ่นหนึ่งออกมาจากช่องลับของกระเป๋าผ้าใบ "เมื่อคืนท่านนายพลจ้าวไปประชุมกับหน่วยข่าวกรองของเขตทหาร พวกเขาได้ข่าวสายในจากทางสถานทูตมาว่า ภายในกระทรวงการต่างประเทศของซากุระเริ่มเกิดความแตกแยกกันแล้วครับ"

โจวเจิ้งกั๋วรับกระดาษโน้ตมาดูผ่านๆ สองสามครั้ง

"สายเหยี่ยวก็คือพวกกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมนั่นแหละครับ" หลี่เฉาทวนคำพูดที่จ้าวหงจวินบอกเขาแบบเป๊ะๆ ทุกคำ "พวกมันสนับสนุนให้แข็งกร้าวถึงที่สุด ใช้การปิดล้อมทางเทคโนโลยีมาบีบให้เรายอมถอย พวกมันกลัวว่าถ้ายอมรับเมื่อไหร่ หลังจากนี้ก็จะมีแต่บ่อลึกไร้ก้นของการเรียกร้องค่าชดเชยมหาศาลตามมา"

"แล้วสายพิราบล่ะ?" โจวเจิ้งกั๋วถาม

"คนกลุ่มหนึ่งในกระทรวงการต่างประเทศเสนอให้ 'ให้ความร่วมมือแบบมีขอบเขต' ครับ" หลี่เฉานั่งไขว่ห้าง "แผนของพวกนั้นคือ ยอมรับเหตุการณ์ระดับท้องถิ่นที่ลานหินหนิงชวน จ่ายเงินก้อนเล็กๆ เพื่อปิดปากเรา แล้วทำให้เรื่องนี้เป็นเพียงอุบัติเหตุครั้งเดียวจบ รีบห้ามเลือดเพื่อรักษาข้อตกลงการค้าระหว่างประเทศหลายฉบับในช่วงครึ่งปีหลังไว้"

ถังเข่อซินหัวเราะเยาะ "ระเบิดหลายพันลูกเรียกว่าอุบัติเหตุครั้งเดียวจบเหรอ? พวกมันช่างกล้าคิดเนอะ"

"พวกมันก็แค่หวังจะใช้เงินก้อนเล็กๆ ซื้อความสงบไงล่ะครับ" หลี่เฉามองไปที่โจวเจิ้งกั๋ว "ลดขนาดบัญชีแค้นรวมสี่แสนลูก ให้เหลือแค่บัญชีแค้นเล็กๆ เฉพาะพื้นที่หนิงชวน"

โจวเจิ้งกั๋วลุกขึ้นยืน เดินไปที่แผนที่บนผนัง

เขาหันหลังให้ทุกคน ยืนเงียบไปสิบกว่าวินาที

"ถึงเวลาอันสมควรแล้วล่ะ" โจวเจิ้งกั๋วหันกลับมา น้ำเสียงเย็นชาแข็งกร้าว

"ผอ.โจวหมายความว่าไงคะ?" ถังเข่อซินถาม

"พวกมันกำลังแตกคอกันเอง สายพิราบเริ่มหาทางลงแล้ว กระแสสังคมระหว่างประเทศก็กำลังบีบพวกมันอยู่ เกาหลีใต้ก็กำลังก่อหวอด" โจวเจิ้งกั๋วหันไปมองหลี่เฉา "สถานการณ์ทางฝั่งเกาหลีใต้เป็นยังไงบ้างล่ะ?"

"มีขบวนประท้วงตามท้องถนนครั้งใหญ่ในกรุงโซลครับ" หลี่เฉาตอบ "องค์กรภาคประชาชนของเกาหลีใต้ไปล้อมสถานทูตซากุระประจำกรุงโซล เรียกร้องให้ซากุระเปิดเผยข้อมูลว่าในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองได้ทิ้งอาวุธประเภทเดียวกันนี้ไว้บนคาบสมุทรเกาหลีด้วยหรือไม่ ส่วนทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พวกฟิลิปปินส์กับมาเลเซียก็เริ่มขยับตัวเหมือนกันครับ"

"คนล้มข้ามได้ กำแพงล้มคนรุมผลัก (สุภาษิต: เมื่อถึงคราวตกต่ำ ผู้คนก็พากันซ้ำเติม)" โจวเจิ้งกั๋วเอามือไพล่หลัง "หนี้บาปที่พวกมันก่อไว้ในเอเชียในอดีตมันเยอะเกินไป พอแผลที่หนิงชวนถูกเปิดออก เจ้าหนี้ทุกคนก็อยากจะแห่มาทวงหนี้กันทั้งนั้นแหละ"

โจวเจิ้งกั๋วเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน สองมือยันพื้นโต๊ะ

"ฝากข้อความถึงจ้าวหงจวินด้วย" โจวเจิ้งกั๋วมองจ้องหลี่เฉา "ให้กระทรวงการต่างประเทศของโลกคู่ขนาน ส่งสาส์นทางการทูตถึงรัฐบาลซากุระอย่างเป็นทางการ เสนอเงื่อนไขสามข้อ"

หลี่เฉายืดตัวนั่งตรง

"ข้อแรก" โจวเจิ้งกั๋วชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "เรียกร้องให้ฝ่ายญี่ปุ่นส่งมอบแผนที่พิกัดที่แม่นยำของจุดฝังอาวุธเคมีทั้งหมดในอาณาเขตประเทศมังกรทันที"

"ข้อที่สอง เรียกร้องให้ฝ่ายญี่ปุ่นรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการขุดค้น การชำระล้าง และการทำลายอาวุธเคมีที่ถูกทิ้งไว้ทั้งหมดเต็มจำนวน"

"ข้อที่สาม สำหรับจางต้าจ้วงและผู้ที่ได้รับผลกระทบในปัจจุบัน รวมถึงพลเรือนประเทศมังกรที่ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตจากการรั่วไหลของระเบิดก๊าซพิษตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ให้เปิดกระบวนการชดเชยพิเศษระดับชาติ"

โจวเจิ้งกั๋งลดมือลง "โยนเงื่อนไขสามข้อนี้ใส่หน้าพวกมัน ถ้าไม่ตกลง การขุดที่ลานหินก็จะไม่หยุด คนของสหประชาชาติก็จะไม่กลับ จำนวนระเบิดก๊าซพิษที่ขุดขึ้นมาได้ในแต่ละวัน จะไปขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทั่วโลกทุกเช้าตรงเวลา"

หลี่เฉาทบทวนเงื่อนไขทั้งสามข้อในหัว

"ถ้าเสนอเงื่อนไขสามข้อนี้ออกไป พวกสายเหยี่ยวในกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมคงโกรธจนแทบจะกระโดดตึกตายแน่ๆ" หลี่เฉาพูดขึ้น

"ก็ต้องการจะบีบให้พวกมันกระโดดตึกนั่นแหละ" น้ำเสียงของโจวเจิ้งกั๋วไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย "ยิ่งพวกสายเหยี่ยวกระโดดเต้นเป็นเจ้าเข้ามากเท่าไหร่ สายพิราบก็ยิ่งมีข้ออ้างในการกดหัวพวกมันลงได้มากเท่านั้น พอพวกสายพิราบได้เปรียบ พวกมันก็จะต้องมานั่งเจรจากับเราบนโต๊ะจนได้นั่นแหละ"