บทที่ 97 หนี้แค้นสามสิบปี จะไม่ยอมลดราวาศอกให้แม้แต่วันเดียว

"รายงาน! อุโมงค์หมายเลขสี่ทำความสะอาดเสร็จสิ้นแล้วครับ! พบตัวระเบิดแบบเดียวกันหกสิบแปดลูกครับ!"

"รายงาน! อุโมงค์หมายเลขห้าขุดทะลุแล้วครับ! พบหนึ่งร้อยสิบห้าลูกครับ!"

เสียงรายงานจากวิทยุสื่อสารดังก้องสะท้อนไปทั่วท้องฟ้าเหนือลานหินอย่างต่อเนื่อง

ตู้เหล็กหล่อสำหรับกำจัดอาวุธเคมีถูกเข็นออกมาจากเต็นท์ความดันลบมากขึ้นเรื่อยๆ

ลานโล่งถูกเติมเต็มด้วยตู้เหล็กที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบถึงสามแถวยาวในเวลาอันรวดเร็ว

มัตสึดะ คาซึฮิโกะนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวนั้น

ขาทั้งสองข้างของเขาหนีบเข้าหากันแน่น

สองมือขย้ำกางเกงสูทตรงหัวเข่าจนเกิดรอยยับย่นลึก

เขาไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองตู้เหล็กที่ถูกเข็นออกมาเหล่านั้นเลย

จ้าวหงจวินยืนอยู่ข้างๆ เขา

"กงสุลมัตสึดะ" จ้าวหงจวินก้มหน้าลงมองพลางเอ่ยขึ้น "นี่เพิ่งจะขุดไปได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบเองนะ"

มัตสึดะ คาซึฮิโกะหลับตาปี๋

"ไปกันเถอะ" หลี่เฉาเดินเข้ามา ปรายตามองมัตสึดะ คาซึฮิโกะแวบหนึ่ง "เวทีแถลงข่าวตั้งเสร็จแล้ว คุณแอนเดอร์สันกับคนอื่นๆ ไปถึงที่นั่นกันแล้ว"

หน้าหมู่บ้านหน่วยผลิตแนวหน้า

พื้นที่แถลงข่าวชั่วคราวถูกจัดเตรียมไว้กลางแจ้ง

กระป๋องเก็บตัวอย่างกันระเบิดที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากหลุมและติดป้ายหัวกะโหลกสีแดงจำนวนสิบใบ พร้อมด้วยตู้กำจัดอาวุธเคมีที่บรรจุระเบิดต้นแบบอีกสามใบ ถูกนำมาจัดวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

นักข่าวจากสื่อระดับนานาชาติทั้งสิบสองสำนักตั้งกล้องและไมโครโฟนเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว

ปีเตอร์ แอนเดอร์สัน และมารี ดูปอง นั่งประจำที่ฝั่งขวาของโต๊ะแถลงข่าว

เสิ่นรั่วฉิงถือแฟ้มเอกสารปึกหนา เดินเข้าไปหาปีเตอร์

"คุณแอนเดอร์สันคะ" เสิ่นรั่วฉิงยื่นแฟ้มเอกสารให้ "นี่คือรายงานทางเทคนิคฉบับสมบูรณ์ที่ออกโดยสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศมังกร ร่วมกับกรมป้องกันอาวุธเคมีของกองทัพค่ะ ประกอบด้วยผลวิเคราะห์มวลสารของดิน การเปรียบเทียบลอตการผลิตของตัวระเบิด และผลตรวจชิ้นเนื้อทางพิษวิทยาของผู้บาดเจ็บค่ะ"

ปีเตอร์รับมา เปิดพลิกดูสองสามหน้า

เลนส์กล้องทุกตัวจับจ้องไปที่เขา

นักข่าวสำนักข่าวรอยเตอร์สตั้งคำถามเสียงดัง "คุณแอนเดอร์สันครับ ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวนพิเศษจากสำนักงานกิจการลดอาวุธแห่งสหประชาชาติ คุณมีการประเมินเบื้องต้นเกี่ยวกับวัตถุพยานที่ขุดพบในที่เกิดเหตุอย่างไรบ้างครับ?"

ปีเตอร์ปิดแฟ้มเอกสารลง

เขาปรับไมโครโฟนบนโต๊ะเล็กน้อย

"จากการสำรวจพื้นที่จริงและการตรวจสอบเปรียบเทียบตัวอย่างเบื้องต้น" ปีเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผมขอเป็นตัวแทนของคณะสืบสวนพิเศษยืนยันว่า ทรงกระบอกโลหะที่ฝังอยู่ใต้ดินบริเวณดังกล่าว เป็นอาวุธเคมีที่หลงเหลือจากช่วงสงครามโลกครั้งที่สองอย่างแน่นอนครับ"

แสงแฟลชสว่างวาบไปทั่วบริเวณ

"ห่วงโซ่พยานหลักฐานมีความสมบูรณ์" ปีเตอร์กล่าวต่อ "ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการทอดทิ้งอาวุธเคมีนั้นชัดเจน รอยจารึกบนตัวระเบิดตรงกับข้อมูลในเอกสารประวัติศาสตร์ที่ฝ่ายจีนมอบให้อย่างสมบูรณ์ การตรวจพบสารย่อยสลายของก๊าซมัสตาร์ดกำมะถันความเข้มข้นสูงในดิน เป็นหลักฐานยืนยันว่ากำลังเกิดการรั่วไหลจริงครับ"

มารี ดูปอง ดึงไมโครโฟนเข้าไปหาตัว

"ในมุมมองของหลักมนุษยธรรม" มารีมีสีหน้าเคร่งเครียด "พลเรือนในพื้นที่ได้รับความเสียหายทางร่างกายอย่างรุนแรงไปแล้ว นี่ถือเป็นภัยคุกคามด้านความปลอดภัยที่เลวร้ายอย่างยิ่ง พวกเราขอเรียกร้องให้ผู้มีส่วนรับผิดชอบที่เกี่ยวข้อง รีบดำเนินการเพื่อกำจัดความเสี่ยงที่ซ่อนอยู่นี้โดยทันทีค่ะ"

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในกลุ่มนักข่าว

คำชี้ขาดอย่างเป็นทางการออกมาแล้ว

นี่คือหลักฐานมัดตัวดิ้นไม่หลุด

มัตสึดะ คาซึฮิโกะเพิ่งจะเดินมาถึงขอบพื้นที่แถลงข่าว

เมื่อได้ยินคำแถลงสองประโยคนี้ ร่างของเขาก็ซวนเซอย่างแรง

หลี่เฉายืนอยู่ฝั่งซ้ายของโต๊ะแถลงข่าว

เขายกวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูดอะไรบางอย่าง

ฝูงชนแหวกทางออก

ผู้เฒ่าจางถอดหมวกผ้าสักหลาดเก่าๆ บนหัวออก ค่อยๆ เดินขึ้นมาบนเวทีทีละก้าวๆ

ที่เท้าของเขาสวมรองเท้าผ้าสีดำที่สะอาดสะอ้าน

เขาไม่ได้มองไปที่เลนส์กล้องเหล่านั้น

เขามองลงไปที่มัตสึดะ คาซึฮิโกะที่อยู่ด้านล่างเวที

"ฉันชื่อจางฝูซุ่น" ผู้เฒ่าจางพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เป็นเลขาธิการหมู่บ้านของหน่วยผลิตแนวหน้านี้"

นักข่าวต่างชาติรีบสวมหูฟังแปลภาษาแบบเรียลไทม์ทันที

"ปี 58 เกิดภัยแล้งครั้งใหญ่" ผู้เฒ่าจางใช้สองมือที่หยาบกร้านบีบปีกหมวกผ้าสักหลาดไว้แน่น "ทางหน่วยผลิตจัดให้ไปขุดคลองส่งน้ำ ครอบครัวเฒ่าซุนสามคน ไปขุดบ่อน้ำตรงลานหินนั่น"

ผู้เฒ่าจางหยุดเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง

"ขุดไปเจอน้ำสีดำ วันรุ่งขึ้น ทั้งสามคนก็มีตุ่มน้ำขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองผุดขึ้นมาเต็มตัว"

"หมู่บ้านเราไม่มียาดีๆ หรอก ก็เลยเอาสมุนไพรมาต้มน้ำล้าง แต่ยิ่งล้างมันก็ยิ่งเน่าเร็วขึ้น"

ผู้เฒ่าจางยกมือขึ้น ชี้ไปที่ลำคอของตัวเอง

"สามวัน ชายฉกรรจ์สามคน คอเน่าเปื่อยจนเป็นรูโบ๋ ขาดใจตายอย่างทรมานอยู่บนเตียงเตา"

นักข่าวที่อยู่ด้านล่างเวทีหยุดจดบันทึก

สถานที่เกิดเหตุมีเพียงเสียงกดชัตเตอร์ดังรัวๆ

"คนทั้งหมู่บ้านเรานึกว่าไปลบหลู่ท่านเทพารักษ์แม่น้ำ นึกว่าเป็นภัยธรรมชาติ" ขอบตาผู้เฒ่าจางแดงก่ำ "ลานหินนั่น พวกเราทิ้งร้างมาเกือบสามสิบปี ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปใกล้เลย"

ผู้เฒ่าจางหันหน้าไป ชี้ไปที่กระป๋องเหล็กที่อยู่ด้านหลัง

"จนถึงวันนี้ ฉันถึงเพิ่งได้รู้ ว่ามันไม่ใช่ภัยธรรมชาติ แต่เป็นบาปกรรมที่พวกแกก่อเอาไว้ต่างหาก"

ผู้เฒ่าจางกระแทกหมวกผ้าสักหลาดเก่าๆ ลงบนโต๊ะอย่างแรง

"ตอนที่พวกแกจะไป พวกแกเอายาพิษมาฝังไว้ใต้ดินในแปลงนาของพวกเรา!"

"พวกแกทำให้คนของเราต้องตายอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่!"

นักข่าวชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งยกมือขึ้น

"คุณจางครับ ตอนนั้นพวกคุณไม่ได้เรียกร้องค่าเสียหายจากรัฐบาลท้องถิ่นหรือครับ?"

ผู้เฒ่าจางจ้องหน้าคนถาม

"พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนทำ แล้วจะไปเรียกร้องเอากับใครล่ะ!" ผู้เฒ่าจางตะโกนสุดเสียง "แต่วันนี้รู้แล้ว! อยู่ตรงนี้นี่ไง!"

เขาชี้มือตรงดิ่งไปที่มัตสึดะ คาซึฮิโกะ

เลนส์กล้องทุกตัวหันขวับ เล็งเป้าไปที่มัตสึดะ คาซึฮิโกะในพริบตา

มัตสึดะ คาซึฮิโกะถูกแสงแฟลชสาดเข้าตาจนลืมตาแทบไม่ขึ้น

เขาฝืนปั้นหน้า ยิ้มแหยงๆ แบบนักการเมืองที่พยายามแสดงความเสียใจและควบคุมอารมณ์

"คุณจางครับ ผมรู้สึกเห็นใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเพื่อนของคุณอย่างสุดซึ้งครับ" มัตสึดะ คาซึฮิโกะพูดใส่ไมโครโฟน "แต่ที่นี่คือสถานที่สืบสวนระดับนานาชาตินะครับ ไม่ใช่วงเล่านิทาน! ปี 1958 เหรอ? นั่นมันสามสิบปีที่แล้วนะ! ขอถามหน่อยว่าคุณมีบันทึกการวินิจฉัยจากโรงพยาบาลในตอนนั้นไหมครับ? มีผลชันสูตรทางพิษวิทยาจากนิติเวชไหมครับ? ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง!"

เขาหันไปมองปีเตอร์อีกครั้ง

"คุณแอนเดอร์สัน! รัฐบาลซากุระไม่อาจยอมรับข้อกล่าวหาที่อ้างอิงจากเพียงความทรงจำส่วนบุคคล และปราศจากหลักฐานทางการแพทย์สมัยใหม่มารองรับแบบนี้ได้เด็ดขาด! นี่คือการใช้โศกนาฏกรรมทางประวัติศาสตร์มาเป็นเครื่องมือในการแบล็กเมล์ทางการเมือง! ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐานทางกฎหมายที่ชัดเจน พวกคุณจะมาโยนบาปนี้ใส่หัวพวกเราไม่ได้นะครับ!"

หลี่เฉาก้าวยาวๆ เดินไปที่กลางโต๊ะแถลงข่าว

เขาหยิบไมโครโฟนขึ้นมา

"จะเอากฎระเบียบใช่ไหม" น้ำเสียงของหลี่เฉาเย็นเยียบถึงกระดูก

เขาล้วงเอาซองเอกสารสีแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

แกะปมด้ายที่พันปิดปากซองไว้

ดึงเอกสารสำเนาออกมาสองฉบับ

หลี่เฉาชูเอกสารฉบับแรกขึ้น แสดงให้กล้องทุกตัวเห็น

"ปี 1925 'พิธีสารเจนีวา'"

หลี่เฉามองไปที่มัตสึดะ คาซึฮิโกะ

"ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าห้ามใช้ก๊าซที่ทำให้ขาดอากาศหายใจและก๊าซพิษในสงคราม รัฐบาลของพวกคุณ ก็เซ็นชื่อลงนามในนี้ด้วย"

มัตสึดะ คาซึฮิโกะขบกรามแน่น ไม่ยอมพูดอะไร

หลี่เฉาชูเอกสารฉบับที่สองขึ้น

"ปี 1968 ที่ประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติรับรอง 'อนุสัญญาว่าด้วยการไม่บังคับใช้อายุความในอาชญากรรมสงครามและอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ'"

หลี่เฉาถือเอกสารเดินลงจากเวที

เขาเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้ามัตสึดะ คาซึฮิโกะ

"อนุสัญญาฉบับนี้ยืนยันว่า อาชญากรรมสงคราม ไม่มีอายุความ"

"เซ็นพิธีสารไปแล้ว แต่พวกคุณก็ยังฝ่าฝืน ฝังระเบิดก๊าซพิษไว้ แล้วพวกคุณก็ปิดบังซ่อนเร้นมันไว้"

หลี่เฉาก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว มัตสึดะ คาซึฮิโกะก็ผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ

"องค์การสหประชาชาติระบุไว้ว่าอาชญากรรมสงครามไม่มีอายุความ"

"คุณมัตสึดะ" น้ำเสียงของหลี่เฉาราบเรียบ แต่ทุกถ้อยคำหนักอึ้งดั่งขุนเขา "ของที่ขุดขึ้นมาจากใต้ดิน มันจะโกหกได้เหรอครับ?"

มัตสึดะ คาซึฮิโกะก้มลงมองเอกสารบนพื้น

"จุดที่ระบุไว้ในเอกสาร เราขุดตรงไหนก็เจอตรงนั้น รอยจารึกอักษรญี่ปุ่นบนตัวระเบิด พวกเราเป็นคนสลักขึ้นมาเองงั้นเหรอ?"

หลี่เฉาชี้ไปที่ตู้กำจัดอาวุธเคมีด้านหลัง

"พวกคุณคิดว่าเวลาจะช่วยกลบฝังความผิดได้ พวกคุณคิดว่าการถ่วงเวลาจะช่วยให้รอดพ้นจากการชดใช้ความผิดได้"

หลี่เฉาหันหลังกลับ เผชิญหน้ากับสื่อมวลชนนานาชาติทั้งหมด

"วันนี้ พวกเราขอพูดด้วยข้อเท็จจริงและกฎระเบียบ"

"ใครเป็นคนก่อกรรมทำเข็ญ คนนั้นก็ต้องชดใช้ให้หมด"

เสียงของหลี่เฉาดังกึกก้องผ่านเครื่องขยายเสียง

"หนึ่งปีไม่ชดใช้ ก็จะตามทวงหนึ่งปี"

"สิบปีไม่ชดใช้ ก็จะตามทวงสิบปี"

"หนี้ก้อนนี้ จะไม่ยอมลดราวาศอกให้แม้แต่วันเดียว!"

เสียงตบมือดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

ไม่ใช่นักข่าวที่กำลังตบมือ

แต่เป็นทหารหน่วยรักษาความปลอดภัยภายในกว่าร้อยนายที่ยืนเฝ้ายามอยู่รอบนอก และเป็นชาวบ้านของหน่วยผลิตแนวหน้า

ปีเตอร์ลุกขึ้นยืน

เขาหันหน้าเข้าหากล้องถ่ายรูป แล้วกล่าวคำชี้ขาดในที่สุด

"จากพยานวัตถุและหลักฐานทางกฎหมายในที่เกิดเหตุ" ปีเตอร์ประกาศ "สำนักงานกิจการลดอาวุธแห่งสหประชาชาติจะเริ่มกระบวนการสืบสวนอย่างเต็มรูปแบบเกี่ยวกับการทิ้งอาวุธเคมีในประเทศมังกรอย่างเป็นทางการ รายงานที่เกี่ยวข้องจะถูกยื่นเสนอให้ที่ประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติพิจารณาภายในหนึ่งสัปดาห์"

ใบหน้าของมัตสึดะ คาซึฮิโกะซีดเผือดไร้สีเลือด

เขารู้ดีว่าพ่ายแพ้อย่างยับเยินแล้ว

"กลับ..." มัตสึดะ คาซึฮิโกะหันหลังเดินกลับไปที่รถเก๋ง

นักข่าวสิบกว่าคนกรูเข้าไปล้อมหน้าล้อมหลังเขาทันที

"คุณมัตสึดะ! ขอถามหน่อยครับว่ารัฐบาลของคุณมีแผนจะมอบแผนที่การฝังกลบทั่วประเทศเมื่อไหร่ครับ?"

"คุณมัตสึดะ! รัฐบาลของคุณจะเริ่มกระบวนการชดเชยระดับชาติให้แก่พลเรือนที่ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตจากอาวุธเคมีที่ถูกทิ้งไว้เหล่านี้หรือไม่ครับ?"

"การที่คุณเคยออกมาปฏิเสธก่อนหน้านี้ ถือเป็นการหลอกลวงทางการทูตหรือเปล่าครับ?"

ไมโครโฟนแทบจะทิ่มหน้ามัตสึดะ คาซึฮิโกะอยู่แล้ว

เขาไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว

เขาก้มหน้าก้มตา ฝ่าวงล้อมของนักข่าวเข้าไปในรถอย่างทุลักทุเล ภายใต้การคุ้มกันอย่างสุดชีวิตของผู้ติดตาม

ประตูรถปิดลง

รถเก๋งสีดำแล่นหนีเตลิดเปิดเปิงไปท่ามกลางเสียงกดชัตเตอร์รัวๆ

ผู้คนเริ่มทยอยแยกย้ายกันไป

นักข่าวเริ่มหันไปสัมภาษณ์ปีเตอร์และมารีเพื่อติดตามรายละเอียดเพิ่มเติม

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น หลี่เฉายืนอยู่ข้างเวทีแถลงข่าว จุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่ง

จ้าวหงจวินก้าวยาวๆ เข้ามาหา

"สะใจชะมัด" จ้าวหงจวินหยิบซองบุหรี่จากมือหลี่เฉามา ดึงออกมวนหนึ่งแล้วจุดไฟสูบเอง

"สะใจแล้วเหรอครับ?" หลี่เฉาพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง

"ทางปักกิ่งส่งโทรเลขมาแล้ว" จ้าวหงจวินลดเสียงต่ำลง "เบื้องบนพอใจมาก กระทรวงการต่างประเทศได้แจ้งสถานการณ์จริงในพื้นที่ให้สถานทูตของประเทศต่างๆ ทราบแล้ว ไฟกองนี้ ลุกโชนขึ้นมาแล้วล่ะ"

"นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นแหละครับ" หลี่เฉาเคาะขี้เถ้าบุหรี่ "หลังจากนี้ ก็ต้องบีบให้พวกมันมานั่งบนโต๊ะเจรจา คายค่าใช้จ่ายในการเก็บกวาดและค่าชดเชยออกมาให้หมด"

จ้าวหงจวินสูบบุหรี่ไปอึกหนึ่ง

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน

"มีสถานการณ์ใหม่เข้ามา" จ้าวหงจวินล้วงกระดาษโทรเลขพับครึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ตทหาร "เพิ่งได้รับมาเมื่อกี้เอง"

หลี่เฉารับกระดาษโทรเลขมา

"ทานากะ อิจิโร่เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว" น้ำเสียงของจ้าวหงจวินเคร่งเครียด

หลี่เฉาคลี่กระดาษโทรเลขออก

"กระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมแห่งประเทศซากุระ ร่วมกับ ยามาโตะ สตีล ออกประกาศอย่างเป็นทางการ" จ้าวหงจวินทวนเนื้อหาในโทรเลข "ระงับสัญญายกระดับเทคโนโลยีลอตต่อไปกับโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งมณฑลฉินจงอย่างเบ็ดเสร็จ ตัดการส่งมอบอิฐทนไฟคุณภาพสูงและหัววัดอุณหภูมิแกนหลักที่จำเป็นสำหรับการถลุงเหล็กพิเศษทั้งหมด"

"ขณะเดียวกัน ก็ร่วมมือกับโรงงานเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ของชาติตะวันตกหลายแห่ง ระงับการส่งออกอุปกรณ์อุตสาหกรรมหนักมายังมณฑลฉินจงอย่างเบ็ดเสร็จ เครื่องคว้านรู (Boring Machine) ความแม่นยำสูงที่โรงงานเครื่องจักรกลหนักหนิงชวนสั่งซื้อไว้ ถูกกักไว้ที่ด่านศุลกากรหน้าตาเฉยเลย ทำเอาซูฮุ่ยหลานเต้นผางเลยล่ะ"

จ้าวหงจวินมองหน้าหลี่เฉา

"พวกมันกะจะบีบเราให้ตายเลยล่ะ เตาหลอมสูงของโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งถึงจะปรับปรุงสำเร็จแล้ว แต่ถ้าขาดอิฐทนไฟกับหัววัดอุณหภูมิไป ก็คงเดินเครื่องต่อได้ไม่ถึงเดือนหรอก"

"แล้วเครื่องคว้านรูนั่นก็เป็นกุญแจสำคัญในการยกระดับของโรงงานเครื่องจักรกลหนักด้วย ถ้าไม่มีเครื่องคว้านรู โครงการใหญ่ระดับมณฑลหลายโครงการที่พวกเขารับงานมาก็ต้องหยุดชะงักหมด"

หลี่เฉามองดูตัวหนังสือบนกระดาษโทรเลข

เขาพับกระดาษโทรเลข แล้วยัดกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของจ้าวหงจวิน

"กดดันมาทั้งสองทางเลยนะ" หลี่เฉาขยี้ก้นบุหรี่ดับ "ทานากะ อิจิโร่กะจะใช้ความเป็นความตายของโรงงานเหล็กกล้า มาบีบให้เรายอมอ่อนข้อในโต๊ะเจรจาเรื่องอาวุธเคมี"

"ไอ้พวกลูกหลานเต่าเอ๊ย" จ้าวหงจวินสบถ

หลี่เฉาหันไปมองทางประตูมิติแวบหนึ่ง

"ผอ.โจวคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วล่ะครับ" หลี่เฉาหันหลังเดินไปทางด้านหลังเต็นท์ "ไอ้พวกนี้มันไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาอยู่แล้ว ไปเถอะ กลับฐานกัน"

จ้าวหงจวินเดินตามไป "ทางคุณมีวิธีรับมือเหรอ?"

หลี่เฉาไม่หันกลับมา

"พวกมันเอาเศษเหล็กสับปะรังเคของยุคแปดสิบมาบีบคอเรา งั้นเราก็จะเอาของจริงจากปี 2024 ไปตัดมือพวกมันให้ขาดเลย"