บทที่ 96 ขุดเจอทุกลูกไม่พลาดเป้า

"เรื่องของหลักการงั้นเหรอ" ในที่สุดหลี่เฉาก็เอ่ยปาก

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

"กงสุลมัตสึดะ พวกเราเคยส่งสาส์นทางการทูตไปที่สถานกงสุลของพวกคุณ เพื่อขอให้พวกคุณมาตรวจสอบ แต่พวกคุณก็ตอบกลับมาแค่ว่า: ปฏิเสธการสืบสวน"

หลี่เฉาก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว

"วันนี้คนของสหประชาชาติมาแล้ว คุณกลับรีบแจ้นมาเรียกร้องให้ระงับการขุด คุณบอกว่าเป็นปัญหาเรื่องกระบวนการ ถ้างั้นผมขอเปลี่ยนคำถามใหม่ก็แล้วกัน"

หลี่เฉาหยุดเดิน ยืนประจันหน้ากับมัตสึดะ คาซึฮิโกะ

"ถ้าหากวันนี้ขุดเปิดหน้าดินแล้ว พบว่าใต้ดินไม่มีอะไรอยู่เลย คุณสามารถเรียกร้องให้สำนักงานกิจการลดอาวุธแห่งสหประชาชาติเอาผิดพวกเราฐานสร้างหลักฐานเท็จได้ตรงนี้เลย ผมยินดีลาออกเพื่อแสดงความรับผิดชอบ และเข้ารับการพิจารณาคดีจากศาลระหว่างประเทศ ส่วนรัฐบาลประเทศผมก็จะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการสืบสวนและค่าเสียหายทางชื่อเสียงทั้งหมด"

หลี่เฉาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมัตสึดะ คาซึฮิโกะ

"เงื่อนไขนี้ มากพอหรือยังล่ะครับ?"

มัตสึดะ คาซึฮิโกะกำแฟ้มเอกสารไว้แน่นโดยไม่ยอมพูดอะไร

แน่นอนว่าเขาไม่กล้ารับคำท้า

เพราะเขารู้ดีว่าทันทีที่เริ่มขุด สิ่งที่อยู่ใต้ลานหินผืนนั้น มันมากพอที่จะตอกตรึงประเทศซากุระทั้งประเทศไว้บนเสาแห่งความอัปยศทางประวัติศาสตร์ได้เลย

หลี่เฉาหันหลังกลับ ก้าวยาวๆ เดินไปที่ทางออกเต็นท์ เผชิญหน้ากับลานหินที่ถูกครอบไว้ด้วยเต็นท์ความดันลบปิดทึบขนาดมหึมา

ทหารในชุดป้องกันสารเคมีปิดมิดชิดร้อยนายยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ

หลี่เฉายกมือขวาขึ้น

"กรมป้องกันอาวุธเคมี!"

"ครับผม!" เสียงทหารหนึ่งร้อยนายตะโกนตอบรับดังกึกก้องพร้อมเพรียงกัน

มือของหลี่เฉาสับลงอย่างแรง

"ขุดได้"

ทหารป้องกันอาวุธเคมีเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ทหารหนึ่งร้อยนายถูกแบ่งออกเป็นสิบหมู่

หมวดขุดเจาะซึ่งเป็นกำลังหลัก สวมชุดป้องกันแรงดันบวกแบบปิดทึบทั้งหมด

พลั่วทหารสับลงบนชั้นดินเยือกแข็ง

ภายในเต็นท์ความดันลบ เครื่องดูดอากาศกำลังสูงส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ

กลิ่นฉุนของน้ำยาชำระล้างด่างกระจายไปทั่วอากาศ

หลี่เฉายืนอยู่ในโซนเฝ้าระวังรอบนอก

เขาจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์ขาวดำ

ปีเตอร์ แอนเดอร์สันและมารี ดูปอง สวมหน้ากากกันก๊าซพิษ ยืนอยู่หลังกระจกกันกระสุนสองชั้น

มัตสึดะ คาซึฮิโกะยืนอยู่ห่างออกไปสามเมตร

เขาจ้องเขม็งไปที่หลุมนั้น

ผู้ติดตามที่อยู่ข้างๆ เขา เอาแต่เอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อไม่หยุด

"คุณแอนเดอร์สัน" มัตสึดะ คาซึฮิโกะยังคงดิ้นรนเฮือกสุดท้าย "คุณจะด่วนสรุปว่ามีของอยู่ใต้ดิน เพียงเพราะรูปวาดใบเดียวของพวกเขาไม่ได้นะครับ"

มัตสึดะ คาซึฮิโกะชี้ไปที่แผนผังโครงร่างสามมิติบนโต๊ะของเสิ่นรั่วฉิง

"อุปกรณ์สำรวจของประเทศมังกรนั้นล้าหลังเอามากๆ รูปคลื่นที่หยาบขนาดนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเกิดจากการรบกวนของสนามแม่เหล็กที่ยุ่งเหยิงใต้ดิน"

ปีเตอร์มองดูแบบแปลน

เขาหันไปมองเสิ่นรั่วฉิง

"นักวิจัยเสิ่น อุปกรณ์สำรวจที่ทางพวกคุณนำมาใช้นี้ มีหลักการทำงานอย่างไรครับ?"

เสิ่นรั่วฉิงไม่มีอาการประหม่าเลยสักนิด

เธอหยิบดินสอขึ้นมา ชี้ไปที่จุดสูงสุดของรูปคลื่นบนแบบแปลน

"การเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ต่ำค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นี่เป็นรุ่นปรับปรุงล่าสุดจากสถาบันวิทยาศาสตร์ของเรา แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูหยาบกระด้าง แต่เราได้เพิ่มกำลังส่งให้สูงขึ้น เรายอมสละความสะดวกในการพกพาของอุปกรณ์ แลกกับความสามารถในการเจาะทะลุผิวดินลงไปลึกถึงห้าเมตรค่ะ"

ปีเตอร์พยักหน้า

"เป็นแนวทางเทคโนโลยีที่สร้างสรรค์มากครับ" ปีเตอร์ให้ความเห็น "สอดคล้องกับลักษณะอุตสาหกรรมในยุคปัจจุบันของพวกคุณดี"

มัตสึดะ คาซึฮิโกะขบกรามแน่น

"ผมไม่เชื่อหรอก!" มัตสึดะ คาซึฮิโกะตะโกนเสียงดัง "นี่ต้องเป็นข้อมูลปลอมแน่ๆ! พวกเขากำลังพยายามแบล็กเมล์เพื่อเรียกรับอุปกรณ์จากกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรม!"

หลี่เฉาเดินเข้ามา

เขามองไปที่มัตสึดะ คาซึฮิโกะ

"กงสุลมัตสึดะ วิทยาศาสตร์เขาไม่เชื่อคำโต้แย้งข้างๆ คูๆ หรอกนะ" หลี่เฉาชี้ไปที่เต็นท์ความดันลบด้านหน้า "ปลอมหรือไม่ ขุดเปิดดูเดี๋ยวก็รู้"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

"กึก"

พลั่วทหารกระทบเข้ากับของแข็ง

เสียงทึบๆ

"หยุด!" ผู้หมวดที่คุมทีมยกมือขวาขึ้น

ทหารป้องกันอาวุธเคมีสองนายรีบวางพลั่วลงทันที

พวกเขาเปลี่ยนมาใช้แปรงขนนุ่มและแท่งสำรวจที่ทำจากไม้

ดินถูกปัดออกทีละนิด

เผยให้เห็นทรงกระบอกโลหะสีน้ำตาลเทาทั้งท่อน

ความยาวประมาณหนึ่งเมตรยี่สิบเซนติเมตร

เส้นผ่านศูนย์กลางสามสิบเซนติเมตร

ครีบหางถูกสนิมกัดกินจนหักไปแล้ว

แต่แถบสีแดงตรงกลางลำตัวระเบิดยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ผู้หมวดหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา

"เป้าหมายหมายเลขหนึ่งถูกขุดขึ้นมาแล้ว" เสียงผู้หมวดดังกังวาน "ตัวระเบิดอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่พบการรั่วไหล ขออนุญาตชำระล้างและบรรจุลงถังเก็บครับ"

หลี่เฉากดปุ่มพูดสนทนา

"อนุญาต ฉีดน้ำยาชำระล้างด่างได้เลย"

ทหารป้องกันอาวุธเคมีสองนายถือถังพ่นน้ำยาเดินเข้าไป

ฟองสีขาวฟูฟ่องครอบคลุมตัวระเบิดในพริบตา

จากนั้น ชายฉกรรจ์สามคนก็ร่วมแรงกันยกมันขึ้นมา

ตัวระเบิดถูกนำไปใส่ไว้ในตู้ปฏิบัติการกำจัดอาวุธเคมีแบบพกพาสำหรับทหารราบที่อยู่ข้างๆ

เปลือกนอกของตู้ใบนี้คือเหล็กหล่อขึ้นรูปทรายอันหนักอึ้ง

ฝาปิดที่หนาเตอะถูกล็อกปิดตาย

"ส่งมา" หลี่เฉาออกคำสั่ง

รถเข็นลำเลียงตู้ออกจากเขตความดันลบ

รถเข็นมาหยุดอยู่หน้าเต็นท์จัดแสดง

กล้องถ่ายรูปสิบสองตัวพุ่งเข้ามาจ่อทันที

แสงแฟลชสว่างวาบราวกับเวลากลางวัน

หลี่เฉาเดินไปที่ตู้

เขาสวมถุงมือยางหนาเตอะ

เขาหมุนเปิดแผ่นปิดช่องหน้าต่างสังเกตการณ์ออก

"คุณแอนเดอร์สัน เชิญดูครับ" หลี่เฉาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ปีเตอร์เดินเข้าไป

เขาล้วงแว่นขยายออกมา ส่องเข้าไปในช่องหน้าต่างสังเกตการณ์

วงกลมสีแดงบนตัวระเบิดช่างทิ่มแทงสายตาเหลือเกิน

ใต้ขอบวงกลมสีแดง มีตัวเลขปั๊มจมลางๆ ปรากฏอยู่แถวหนึ่ง

เสิ่นรั่วฉิงเปิดแฟ้มเอกสารเก่าบนโต๊ะ

"โรงงานผลิตก๊าซพิษที่หก กองทัพคันโต ลอตผลิตปี 1943" เสิ่นรั่วฉิงอ่านบันทึกในเอกสาร "ตัวอักษรนำหน้าหมายเลขควรจะเป็น โช-18"

ปีเตอร์ใช้แว่นขยายค่อยๆ แกะรอยทีละนิด

"โช... สิบแปด... เจ็ดสี่สอง"

เขายืดตัวขึ้น

หันไปมองเสิ่นรั่วฉิง

"ตรงกันเป๊ะเลยครับ" ปีเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ แต่แฝงไปด้วยความน่าเชื่อถือ "ความตรงกันระหว่างเอกสารกับวัตถุจริงเกินความคาดหมายของผมไปมากเลย"

นักข่าวสำนักข่าวรอยเตอร์สชูเครื่องบันทึกเสียงขึ้น

"คุณแอนเดอร์สัน นี่เป็นการยืนยันได้แล้วใช่ไหมครับว่าเป็นอาวุธเคมี?"

"ยังต้องทำการทดสอบด้วยกระดาษทดสอบสารพิษก่อนครับ" ปีเตอร์หันไปมองมารี ดูปอง

มารีถือกระเป๋าตรวจสอบอะลูมิเนียมเดินเข้ามา

เธอดึงแท่งสำรวจออกมาจากช่องเก็บตัวอย่างที่ปิดสนิทของตู้

ที่ปลายแท่งสำรวจมีของเหลวข้นลักษณะคล้ายน้ำมันสีเหลืองคล้ำติดอยู่เล็กน้อย

มารีหยดของเหลวนั้นลงในหลอดทดลอง

เธอเติมน้ำยาหยดทดสอบเฉพาะทางลงไป

สิบวินาที

ของเหลวในหลอดทดลองเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม

มารีเงยหน้าขึ้น มองกล้องถ่ายรูป

"ก๊าซมัสตาร์ดกำมะถันความเข้มข้นสูงค่ะ" มารีชูหลอดทดลองขึ้น "หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า ก๊าซมัสตาร์ด ผลเป็นบวกค่ะ"

เงียบกริบไปทั้งลาน

มีเพียงเสียงลมพัดเต็นท์ดังพั่บๆ เท่านั้น

มัตสึดะ คาซึฮิโกะก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว

หลี่เฉาหันกลับมามองเขา

"กงสุลมัตสึดะ คุณเพิ่งจะพูดเองนะว่าใต้ดินนี้ไม่มีอะไรเลย คุณบอกว่าพวกเรากำลังสร้างหลักฐานเท็จ"

หลี่เฉาชี้ไปที่ตู้ใบนั้น

"รอยปั๊มจมบนนี้ น้ำยาสีม่วงเข้มหลอดนี้" หลี่เฉาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมัตสึดะ "คุณจะมาลองดมดูด้วยตัวเองไหมล่ะครับ จะได้รู้ว่าพวกเราสร้างหลักฐานเท็จหรือเปล่า?"

มัตสึดะ คาซึฮิโกะโต้แย้งเสียงดัง "ลูกปืนใหญ่ขึ้นสนิมแค่ลูกเดียวมันจะไปพิสูจน์อะไรได้! ใครจะไปรู้ล่ะว่านี่ใช่ของที่พวกคุณแอบไปขุดมาจากที่อื่น แล้วเอามาฝังไว้ที่นี่ล่วงหน้าเพื่อจัดฉากใส่ร้ายหรือเปล่าล่ะ!"

เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่นักข่าว

นี่มันแถสีข้างถลอกชัดๆ

หลี่เฉาไม่โกรธ

เขากลับหัวเราะออกมา

"แอบฝังไว้เองเหรอครับ?" หลี่เฉาพยักหน้า "กงสุลมัตสึดะ สมมติฐานของคุณนี่จินตนาการล้ำเลิศจริงๆ"

หลี่เฉาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา

"ผู้หมวด"

"ครับผม!"

"รายงานสถานการณ์ก้นหลุมมา"

เสียงหอบหายใจหนักๆ ของทหารป้องกันอาวุธเคมีดังมาจากลำโพง

"รายงาน! อุโมงค์หมายเลขหนึ่งทำความสะอาดเสร็จสิ้นแล้วครับ!" น้ำเสียงของผู้หมวดเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "พบตัวระเบิดแบบเดียวกัน... อีกสี่สิบเจ็ดลูกครับ! ทั้งหมดเรียงหัวต่อท้าย กองซ้อนทับกันอยู่ครับ!"

ใบหน้าของมัตสึดะ คาซึฮิโกะซีดเผือดลงในทันที

สี่สิบเจ็ดลูก

นี่เป็นเพียงแค่อุโมงค์ขนาดสามตารางเมตรเท่านั้นนะ

แต่จุดสีแดงบนเรดาร์เมื่อครู่นี้ มันทอดยาวต่อเนื่องกันไปถึงสี่สิบเมตรเลยนะ

หลี่เฉามองไปที่มัตสึดะ คาซึฮิโกะ

"กงสุลมัตสึดะ กองทัพประเทศมังกรยึดระเบิดก๊าซพิษมาได้สี่สิบเจ็ดลูก แต่ไม่รายงานให้เบื้องบนทราบ ไม่นำไปทำลายรวมกัน แต่กลับเอามาเรียงไว้เป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ใต้ลานหินรกร้างเนี่ยนะ?"

หลี่เฉารุกไล่อย่างไม่ลดละ

"คุณคิดว่าคนทั้งโลกโง่หรือไง?"

นักข่าวจากสำนักข่าวเอเอฟพีเอาไมโครโฟนจ่อไปที่หน้ามัตสึดะ คาซึฮิโกะโดยตรง

"คุณมัตสึดะ! ระเบิดก๊าซพิษสี่สิบเจ็ดลูก! คุณยังจะยืนกรานอีกหรือว่ากองทัพประเทศมังกรเป็นคนฝังเอง?"

นักข่าวจากสำนักข่าวเอพีตั้งคำถามตามติดทันที

"การที่รัฐบาลของพวกคุณปฏิเสธมาตลอด เป็นการรวมหัวกันหลอกลวงหรือเปล่าครับ?"

"หลีกไปซะ!" ผู้ติดตามของมัตสึดะออกแรงผลักนักข่าวออกไป

เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผากของมัตสึดะ คาซึฮิโกะ

เขารู้ตัวแล้วว่าตัวเองพังพินาศแล้ว

เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่ พรุ่งนี้จะได้ขึ้นหน้าหนึ่งของสื่อทั่วโลก

พวกนักการเมืองในกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมจะทิ้งเขาให้กลายเป็นหมากที่หมดประโยชน์

เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

เขาต้องไปโทรศัพท์ข้ามประเทศที่สถานกงสุล

"พวกเรากลับ!" มัตสึดะ คาซึฮิโกะผลักคนที่ขวางหน้าออก

เขาหันหลังเดินไปที่แนวปิดล้อม

"หยุดเดี๋ยวนี้"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

จ้าวหงจวินก้าวยาวๆ เดินเข้ามา

ทหารกองหนุนติดอาวุธครบมือสองนาย ประทับปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56

พวกเขาเข้ามาขวางทางมัตสึดะ คาซึฮิโกะไว้โดยตรง

ดาบปลายปืนส่องประกายวาววับ

มัตสึดะ คาซึฮิโกะหยุดชะงัก

เขาหันกลับมา ตะโกนลั่นด้วยความขลาดเขลาที่พยายามทำเป็นเก่ง

"ท่านนายพลจ้าว! ผมเป็นเจ้าหน้าที่การทูตนะ! ผมได้รับเอกสิทธิ์คุ้มครองทางการทูต! คุณไม่มีสิทธิ์มากักขังหน่วงเหนี่ยวผม!"

จ้าวหงจวินเดินเข้าไปหาเขา

จ้าวหงจวินตัวสูงกว่ามัตสึดะหนึ่งช่วงศีรษะ

เขามองกดลงมาที่กงสุลผู้เหงื่อแตกพลั่ก

"คุณมัตสึดะ" จ้าวหงจวินจัดระเบียบเสื้อโค้ตทหารบนตัว "ใครบอกว่าผมจะกักขังคุณกันล่ะ?"

จ้าวหงจวินยื่นมือออกไป

เขาชี้ไปที่เต็นท์ความดันลบที่ยังคงลำเลียงตัวระเบิดออกมาอย่างต่อเนื่อง

"งิ้วเพิ่งจะเริ่มโรง ตัวเอกอย่างคุณจะหนีกลับไปได้ยังไงล่ะ?" เสียงของจ้าวหงจวินดังกึกก้อง

ดังจนคนฟังปวดแก้วหู

"เมื่อกี้คุณไม่ได้เอาแต่พร่ำร้องเรียกหาหลักฐานหรอกหรือไง?" จ้าวหงจวินแค่นเสียงเย็นชา "วันนี้ ฉันจะให้แกดูให้เต็มตาไปเลย"

จ้าวหงจวินชี้ไปที่ลานหินนั่น

"ใต้ดินนี้ฝังอะไรเอาไว้เท่าไหร่ แกก็ต้องยืนดูให้ฉันนับให้หมดครบถ้วนอยู่ที่นี่แหละ!"

จ้าวหงจวินหันไปมองทหารยามที่อยู่ข้างๆ

"เอาเก้าอี้มาให้มันนั่ง! ให้มันนั่งดูอยู่ตรงนี้นี่แหละ!" จ้าวหงจวินออกคำสั่ง "ถ้ามันคลาดสายตาไปแม้แต่แวบเดียว ฉันจะเอาเรื่องกับพวกนาย!"

"ครับผม!" ทหารยามสองนายตะโกนรับคำสั่งพร้อมกัน

เก้าอี้ไม้ถูกกระแทกเข้าที่ข้อพับเข่าของมัตสึดะ คาซึฮิโกะอย่างแรง

มัตสึดะ คาซึฮิโกะเข่าอ่อนฮวบ

เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทันที