บทที่ 126 วิศวกรใหญ่เฉียนคนนี้มีปัญหา

กลางดึกสงัด สปอตไลต์บนไซต์งานก่อสร้างสาดส่องจนท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างไสว ขบวนรถขนส่งวัสดุก่อสร้างลอตแรกแล่นเข้าสู่ไซต์งาน

เหล่าคนงานร้องตะโกนให้จังหวะกันอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาช่วยกันขนปูนซีเมนต์ลงจากรถทีละกระสอบ แล้วส่งเข้าเครื่องผสมปูนขนาดใหญ่ เสียงเครื่องจักรคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ

น้ำปูนคอนกรีตสีเทาหม่นไหลทะลักไปตามท่อขนาดใหญ่ เทพรวดลงสู่หลุมฐานรากขนาดยักษ์ที่ลึกถึงสิบห้าเมตร เริ่มต้นการเทหล่อแท่นรับน้ำหนักชั้นที่สามซึ่งเป็นส่วนแกนกลางสำคัญที่สุด

เฉียนลี่ซิ่งยืนอยู่บนเนินดินสูงริมขอบหลุมฐานราก จ้องมองน้ำปูนที่ยังคงมีไอร้อนลอยกรุ่นค่อยๆ เติมเต็มก้นหลุมอย่างต่อเนื่อง สายลมหนาวพัดโชยมา เขาจึงกระชับเสื้อโค้ททหารที่สวมอยู่ให้แน่นขึ้น

เขาล้วงเอาบุหรี่ตราต้าเฉียนเหมินออกมาจากกระเป๋า ดึงออกมามวนหนึ่งแล้วคาบไว้ในปาก มือที่กำลังจุดไม้ขีดไฟสั่นเทาเล็กน้อย เปลวไฟสว่างวาบขึ้น