บทที่ 141 ใครเป็นนักล่า ใครเป็นเหยื่อ

ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทางหลวงจังหวัดหมายเลข 213 ทอดยาวลึกเข้าไปในดินแดนอันรกร้างว่างเปล่าของภาคตะวันตกเฉียงเหนือ อีวาน เปตรอฟ ไม่ได้เปิดไฟหน้า

เขาเข้าเกียร์ขับเคลื่อนสี่ล้อความเร็วต่ำ สวมแว่นมองกลางคืนแบบพกพา ภายใต้ทัศนวิสัยสีเขียว รอยล้อรถบรรทุกหนักบนพื้นถนนปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

เขาเหยียบคันเร่ง ควบคุมความเร็วไว้ที่สี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ความเร็วระดับนี้จะช่วยลดฝุ่นทรายที่ล้อรถพัดขึ้นมาให้เหลือน้อยที่สุด สิบสองนาทีผ่านไป ที่หลักกิโลเมตรที่ 104 รอยล้อรถก็แยกออกจากไหล่ทางลาดยาง แล้วเลี้ยวหักมุมเข้าไปในทะเลทรายอันเวิ้งว้างทางด้านขวา

อีวานเหยียบเบรก เขาผลักประตูรถออกมาโดยไม่ส่งเสียงใดๆ เลยแม้แต่นิดเดียว ส่วนปลายของไฟฉายยุทธวิธีถูกครอบด้วยฟิลเตอร์อินฟราเรด เขานั่งยองๆ ลงกับพื้น กวาดลำแสงไปตามผิวหน้าดิน

รอยล้อรถยังใหม่มาก ก้อนดินที่ขอบรอยยังไม่ถูกลมพัดจนราบเรียบ ทิศทางพุ่งตรงเข้าสู่ส่วนลึกของเทือกเขาฉีเหลียน