บทที่ 142 ยาใจให้วางใจ

รถออฟโรดดับเครื่องยนต์ลง ไออุ่นที่หลงเหลืออยู่จากเครื่องยนต์ค่อยๆ จางหายไปในสายลมเย็นเยียบของทะเลทราย อีวานผลักประตูรถออกมา รองเท้าบูททางยุทธวิธีเหยียบลงบนกรวดทรายที่ถูกลมกัดเซาะ

เขาไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมาเลย เขาลดแว่นมองกลางคืนแบบดิจิทัลรุ่นที่สี่ลง โลกเบื้องหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวขจีความละเอียดสูง และแหล่งกำเนิดความร้อนถูกแสดงทับซ้อนออกมาเป็นสีส้มแดง รอยล้อรถที่ลึกและชัดเจนสองรอยจากการถูกรถบรรทุกหนักบดทับ ทอดยาวตรงไปยังรอยแยกของภูเขาขนาดมหึมาที่อยู่เบื้องหน้า

เขายกข้อมือขึ้นดูหน้าจอทางยุทธวิธีที่ติดตั้งอยู่บนข้อมือ ซึ่งเป็นรุ่นที่ผ่านการดัดแปลงมาเป็นพิเศษ ภายในติดตั้งโมดูลสื่อสารเข้ารหัสและเครื่องลวงพิกัดระบบนำทางดาวเทียมเอาไว้ เวลาตีห้าสิบนาที ช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดก่อนรุ่งสาง

อีวานก้มตัวลง แล้วรุดหน้าไปตามเงาของรอยล้อรถอย่างรวดเร็ว ฝุ่นทรายกระทบกับเสื้อคลุมกันลมจนเกิดเสียงดังซ่า ซึ่งกลบเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ หลังจากลอบเร้นไปได้สองกิโลเมตร เขาก็หยุดฝีเท้าลง

เบื้องหน้าปรากฏรั้วลวดหนามสองชั้น มันเต็มไปด้วยสนิมเกรอะกรัง และมีแผ่นป้ายเหล็กสีเหลืองบนพื้นหลังสีแดงที่สีซีดจางแขวนอยู่ ห้ามเข้าใกล้ เขตจัดการทางทหาร