บทที่ 212 ปลอดภัยตลอดกาล

ลุงเฉินไม่ได้ร้องไห้โฮออกมา เพียงแต่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเงียบๆ คนชราสองสามคนที่อยู่ด้านหลังก็คอยซับน้ำตาตามไปด้วย

พวกเขาสูญเสียบ้าน สูญเสียครอบครัว แต่พื้นดินที่อบอุ่นและแข็งแกร่งนี้ มอบความกล้าหาญให้พวกเขาหยัดยืนขึ้นมามีชีวิตอยู่บนซากปรักหักพังนี้ได้อีกครั้ง

หลี่เฉายืนอยู่ไม่ไกล เฝ้ามองภาพนั้น

เขารู้ดีว่า ในวินาทีนี้ ความหมายของโครงการซวงเฉียวได้เติมเต็มจนสมบูรณ์แล้ว

พลังการประมวลผล สูตรเคมี และระบบอุตสาหกรรมในยุคปัจจุบัน ได้เดินทางข้ามห้วงมิติเวลา มาบรรจบกันที่ฝ่ามืออันสั่นเทาของชายชราคนหนึ่ง กลายมาเป็นรากฐานอันมั่นคงที่แผ่นดินไหวไม่อาจสั่นคลอน