บทที่ 237 ศัตรูถูกหลอกให้หลงทาง

"ผู้หมวด!" เขาพยายามกดเสียงให้เบาที่สุด "อุปกรณ์ยังคงเตือนอยู่เลยครับ!" "อย่าเพิ่งขยับ!" หานเจิงหันหน้ามา น้ำฝนไหลหยดลงมาจากโหนกคิ้ว "ดูสถานะก่อน อย่าเพิ่งดูไฟแดง" หวังเอ้อร์จู้กัดฟัน ก้มลงมองหน้าจอ

ส่วนหน้ารับสัญญาณความถี่วิทยุทำงานหนักเกินไป อัตราส่วนสัญญาณต่อสัญญาณรบกวนลดลง ช่องทางการเชื่อมต่อขัดข้อง

แต่ไม่มีข้อความแจ้งเตือนว่าอุปกรณ์เสียหาย โหนดหลุด หรือแหล่งจ่ายไฟผิดปกติ อิฐดำยังรอดอยู่ แค่ถูกกดดันไว้ชั่วคราวเท่านั้น

ศูนย์บัญชาการแนวหน้า โหนด 03 บนหน้าจอหลักสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แถบสัญญาณสีเขียวที่เดิมทียังค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปได้ ตอนนี้ร่วงหล่นลงมาจนสุด [แจ้งเตือนแพ็กเกตข้อมูลสูญหาย] ตัวอักษรสีแดงสี่ตัวกินพื้นที่ไปครึ่งหน้าจอ ผู้บัญชาการหลิวใช้สองมือตะปบขอบโต๊ะ สายตาจับจ้องไปที่โหนดที่กำลังกะพริบอยู่นั้นเขม็ง นั่นคือหานเจิง และเป็นหน่วยทะลวงฟันที่บุกเข้าไปลึกที่สุดด้วย ผู้บังคับกองร้อยสื่อสารจ้องมองข้อมูลเรียลไทม์ เหงื่อบนหน้าผากปะปนกับความร้อนอบอ้าวภายในอุโมงค์ "โหนด 03 ข้อมูลสูญหายอย่างต่อเนื่อง!" "ข้อความฉบับสุดท้ายยังส่งไม่ถึง!" "ส่งซ้ำกี่ครั้งแล้ว?" เฉินเฟยถาม "กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ครับ" "ยังจะทนได้อีกนานแค่ไหน?" ทหารสื่อสารรีบมองหน้าปัดอุปกรณ์ "อุณหภูมิส่วนหน้ายังปกติ แต่อัตราส่วนสัญญาณต่อสัญญาณรบกวนยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง เมื่อพิจารณาจากระดับการรบกวนในปัจจุบัน หน้าต่างข้อความสั้นอาจจะทนได้อีกไม่นานครับ"

ผู้บัญชาการหลิวไม่ได้พูดอะไร วิทยุสื่อสารไทป์ 81 ที่ไหม้เกรียมทั้งสิบสองเครื่องที่มุมกำแพง ราวกับซากศพอันเงียบงันสิบสองร่าง คอยเตือนทุกคนให้รู้ว่า กำลังส่งของศัตรูนั้นรุนแรงแค่ไหน สิ่งที่เขากังวลมากที่สุด กำลังค่อยๆ กลายเป็นความจริง อิฐดำฉลาดกว่าวิทยุสื่อสารรุ่นเก่าจริงๆ มันสามารถกระโดดความถี่ บีบอัดข้อมูล และเปลี่ยนเส้นทางได้ แต่ถ้าศัตรูใช้วิธีเพิ่มเสียงรบกวนพื้นฐานของสัญญาณในพื้นที่ทั้งหมด แล้วระดมยิงกดดันทั้งอุปกรณ์และทหาร สิ่งที่เรียกว่าโปรโตคอลอัจฉริยะ จะยังมีประโยชน์เหลืออยู่อีกสักแค่ไหน? ถ้าอุปกรณ์ถูกเผาทำลาย ทหารแนวหน้าก็จะเหลือแค่สองขาเท่านั้น ทว่ากองร้อยลาดตระเวนที่ติดอยู่ในที่ราบสูงหมายเลขเจ็ด ยันมาหกชั่วโมงแล้ว นิ้วของผู้บัญชาการหลิวกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ