บทที่ 51 ผู้อำนวยการโรงงานซูฮุ่ยหลานพาคนงานร้อยคนมารับมอบอุปกรณ์ บรรยากาศคึกคักราวกับฉลองปีใหม่

หลังจากเฉียนลี่ซิงพูดจบ เขาก็กอดพิมพ์เขียวชุดนั้นไว้แนบอกราวกับเป็นของล้ำค่าเท่าชีวิต

จ้าวหงจวินหันหลังกลับ โบกมือขวาอย่างหนักแน่น

"พลทหารสื่อสาร!"

"รับทราบครับ!"

"รีบไปแจ้งโรงงานเครื่องจักรกลหนักที่หนึ่งแห่งอำเภอหนิงชวน ให้กองทัพหญิงเหล็กของซูฮุ่ยหลานรับหน้าที่แทะกระดูกชิ้นโตนี้ไปซะ!"

หลี่เฉาซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง ยกมือขึ้นปรามเบาๆ

"ท่านนายพลจ้าว ผู้อาวุโสเฉียน พวกเราไม่สามารถนำเครื่องจักรทั้งชุดข้ามมาได้ครับ" หลี่เฉาดึงพิมพ์เขียวกลับมาตรงกลางโต๊ะ "พวกเราต้องแบ่งการทำงานออกเป็นสามขั้นตอนครับ"

คนในห้องหลายคนต่างชะโงกหน้าเข้ามา

"ทูตหลี่ คุณจัดการมาเลย" จ้าวหงจวินลากเก้าอี้มานั่งลง

"เนื่องจากข้อจำกัดในการขนย้ายสิ่งของผ่านประตู พวกเราจึงทำได้แค่แยกส่วนมันออกมาครับ" หลี่เฉาใช้ปลายนิ้วชี้ไปที่หน้าโครงสร้างแยกส่วนบนพิมพ์เขียว "ผมแบ่งชิ้นส่วนทั้งหมดออกเป็นสามประเภท พวกคุณต้องอธิบายให้ผู้อำนวยการซูเข้าใจอย่างชัดเจนนะครับ"

เฉียนลี่ซิงรีบหยิบปากกาหมึกซึมออกมา ดึงปลอกปากกาออกเพื่อเตรียมจดบันทึก

"ประเภทซี คือชิ้นส่วนขนาดใหญ่ที่มีน้ำหนักมากเป็นพิเศษ อย่างเช่น เสื้อสูบ ถังพักไอน้ำ ฐานเครื่องจักร และโครงนอกของเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ของพวกนี้ไม่สามารถผ่านประตูกำหนดมาได้ พวกเราจะให้แค่พิมพ์เขียว ทางฝั่งผู้อำนวยการซูจะต้องรับผิดชอบในการหล่อทรายและขึ้นรูปหยาบครับ"

เฉียนลี่ซิงชะงัก ปลายปากกาหยุดนิ่ง

"ทูตหลี่ครับ ชิ้นส่วนหล่อของโรงงานเรา ความแม่นยำมันไปไม่ถึงมาตรฐานตามพิมพ์เขียวของพวกคุณหรอกนะครับ"

"ไม่ต้องมุ่งเน้นที่ความแม่นยำแบบสมบูรณ์แบบหรอกครับ" หลี่เฉาเคาะโต๊ะ "ขอแค่ทำรูปทรงพื้นฐานออกมาให้ได้ก็พอ รอจนกว่าการปรับสภาพพื้นฐานของอุปกรณ์เสร็จสิ้น และชิ้นส่วนขนาดใหญ่ของทางนี้เข้าที่แล้ว พวกเราก็จะนำชิ้นส่วนประเภทเอมาประกอบต่อครับ"

"ประเภทเอเหรอครับ?"

"ชิ้นส่วนที่มีความแม่นยำสูงของแท้ครับ" หลี่เฉาสบสายตาผ่านแว่นสายตายาวของเฉียนลี่ซิงโดยตรง "ใบพัดเดี่ยว แผ่นกั้น แบริ่ง แกนของเครื่องควบคุมความเร็ว ขดลวดทองแดงของเครื่องกำเนิดไฟฟ้า หรือแม้แต่ปะเก็นซีลและเครื่องมือวัดเฉพาะทาง ชิ้นส่วนของแท้แบบครบชุดพวกนี้ พวกเราจะนำมามอบให้พวกคุณทั้งหมดเลยครับ"

จ้าวหงจวินฟังแล้วก็เข้าใจทันที

"ใช้หัวใบมีดอันประณีตของพวกคุณ มาจับคู่กับด้ามขวานที่ถูกตีมาแบบหยาบๆ ของพวกเราอย่างนั้นสินะ?"

"ใช่ครับ" หลี่เฉาพยักหน้า "ท่อ เหล็กฉาก น็อตและสลักเกลียวพวกนี้จะถูกจัดอยู่ในประเภทบี ซึ่งจะแยกประเภทการจัดวางไว้ พอถึงขั้นตอนการประกอบในตอนท้าย ค่อยใช้เครื่องมือวัดและแผ่นชิมปรับระดับที่เรานำมาด้วย ไปแก้ไขความคลาดเคลื่อนในการตัดแต่งชิ้นส่วนหล่อของพวกคุณ เพื่อหาศูนย์กลางร่วมของกังหันให้เจอ สุดท้ายก็ติดตั้งท่อและระบบไฟฟ้าในพื้นที่ ทดสอบแรงดันและทำความสะอาด ปรับตั้งค่าพารามิเตอร์ป้องกันให้เรียบร้อย แล้วค่อยจุดระเบิดเชื่อมต่อกับโครงข่ายไฟฟ้าครับ"

เฉียนลี่ซิงวาดวงกลมหนาๆ ลงบนกระดาษอย่างแรง

"นี่มันยืมแม่ไก่ออกไข่นี่นา! พวกเรามีหน้าที่สร้างโครงร่าง ส่วนพวกคุณเป็นคนใส่หัวใจให้ แบบนี้สำเร็จได้แน่!"

"เตรียมรับของได้เลยครับ" หลี่เฉาเก็บเอกสาร

รุ่งเช้าวันต่อมา

ประตูใหญ่ของโรงงานเครื่องจักรกลหนักที่หนึ่งแห่งอำเภอหนิงชวนเปิดกว้าง

ซูฮุ่ยหลานสวมชุดทำงาน ยืนอยู่ท่ามกลางลานกว้างของโรงงาน

ด้านหลังของเธอมีคนงานหัวกะทิที่ถูกคัดเลือกมาอย่างดีร้อยคนถ้วนยืนเรียงแถวอยู่

ทุกคนต่างยืนเงียบกริบไร้สุ้มเสียง

เสียงคำรามของเครื่องยนต์รถบรรทุกดังแว่วมาจากที่ไกลๆ

รถบรรทุกจี่ยฟ่างคันใหญ่ที่ติดป้ายทะเบียนทหารสามคันแล่นเข้ามาในบริเวณโรงงาน ก่อนจะจอดสนิทอยู่ที่หน้าประตูโรงปฏิบัติงาน

กู้หมิงกระโดดลงมาจากเบาะผู้โดยสารด้านหน้าของรถคันแรก แล้วดึงกระดานกั้นท้ายรถบรรทุกออก

"สหายจากหนิงชวนจ้งกง มาตรวจสอบและรับมอบสินค้าได้เลยครับ"

คนงานนับร้อยไม่อาจกลั้นเสียงหอบหายใจในลำคอได้อีกต่อไป

คนงานหนุ่มหลายคนเขย่งเท้าชะโงกหน้ามองเข้าไปในท้ายรถ

หลี่เฉาถือรายการสิ่งของเดินลงมาจากรถ แล้วยื่นให้กับซูฮุ่ยหลาน

"ผู้อำนวยการซู ชิ้นส่วนประเภทเอและประเภทบีลอตแรกครับ มาตามแผนงานเมื่อวานเลยครับ"

ขณะที่ซูฮุ่ยหลานรับรายการมา เธอก็มองเห็นสิ่งของที่อยู่ในรถบรรทุกได้อย่างชัดเจน

ลังไม้ที่แข็งแรงทนทานและถูกทาด้วยสีกันสนิมหลายใบถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้านนอกของทุกลังมีการใช้สีดำพิมพ์ตัวเลขรหัส น้ำหนัก และสัญลักษณ์เตือนเรื่องการเอียงไว้อย่างประณีต

ซูฮุ่ยหลานก้าวไปข้างหน้า ส่งสัญญาณให้ช่างอาวุโสหลายคนที่อยู่ข้างๆ

"เปิดดูลังหนึ่ง"

ชะแลงถูกสอดเข้าไปที่ขอบแผ่นไม้

กรวบ

แผ่นไม้ถูกงัดเปิดออก กระดาษน้ำมันกันชื้นแผ่นหนาถูกฉีกออก

สิ่งที่เผยให้เห็นอยู่ด้านใน คือใบพัดเดี่ยวของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่ส่องประกายเงางามแบบโลหะสีเทาอมฟ้า

ช่างอาวุโสหลายคนถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

"โอ้พระเจ้าช่วย..." หัวหน้าช่างกลึงวัยหกสิบกว่าปีคนหนึ่งมือสั่นเทา จนเกือบจะทำชะแลงหลุดมือร่วงลงพื้น

เขาขยับเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงขั้นยื่นนิ้วออกไปลูบสัมผัสความโค้งมนตรงขอบใบพัดนั้น

ไม่มีรอยตำหนิจากการลบมุมแม้แต่นิดเดียว ค่าความเผื่อในการตัดเฉือนนั้นแม่นยำเสียจนตาเปล่าไม่อาจจับสังเกตได้

"รอยตัดนี่... ต่อให้เครื่องกัดของญี่ปุ่นรุ่นเก่าที่เรามีอยู่ต้องทำงานจนพังไปเลย ก็ยังกัดให้เรียบเนียนขนาดนี้ไม่ได้หรอก" หัวหน้าช่างอาวุโสส่ายหัวไปมา

ฝูงชนฮือฮาขึ้นมาทันที

เด็กฝึกงานหนุ่มหลายคนหน้าแดงก่ำ จ้องมองโลหะชิ้นนั้นตาไม่กะพริบ มือก็ทำท่าทางเลียนแบบอยู่กลางอากาศ แต่กลับไม่กล้าเอื้อมมือไปแตะต้องมันเลย

ซูฮุ่ยหลานยืนอยู่ตรงขอบฝูงชนที่กำลังส่งเสียงโห่ร้องยินดี โดยไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

เธอถือสมุดพกเล่มเล็ก ก้มหน้าก้มตาขีดเครื่องหมายถูกลงไปอย่างเอาเป็นเอาตาย

หลี่เฉาขยับเข้าไปใกล้สองก้าว และมองเห็นตัวเลขแถวหนึ่งบนแผ่นป้ายโลหะของใบพัดเดี่ยวชิ้นนั้น: ผลิตปี 1969

เขารีบเตือนทันที "ผู้อำนวยการซู ลังไม้พวกนี้เป็นประเภทเอนะครับ ระวังอย่าให้กระแทกเด็ดขาด ส่วนชิ้นส่วนประเภทซีที่มีแค่พิมพ์เขียวนั้น วันนี้ต้องเริ่มเปิดเตาหลอมและจัดการเรื่องการหล่อทรายเลยนะครับ"

ซูฮุ่ยหลานเงยหน้าขึ้นมองหลี่เฉา

"ทูตหลี่ ฝั่งของพวกคุณเรียกของพวกนี้ว่า สินค้าตกรุ่นที่ถูกปลดระวางแล้ว ใช่ไหมคะ?"

"ใช่ครับ ยุคปัจจุบันไม่มีใครใช้ของแบบนี้กันแล้วล่ะครับ" หลี่เฉาตอบอย่างตรงไปตรงมา

ซูฮุ่ยหลานก้มลงมองรายการสิ่งของในมือ มือที่ถือปากกาอยู่สั่นระริก

"ขนาดเป็นของตกรุ่น ความสามารถของโรงงานเราทั้งหมดยังไม่อาจเอื้อมถึงได้เลย"

เธอปิดสมุดพกลง

"เข้าใจแล้ว ขนของลงได้"

เหล่าคนงานเริ่มขนย้าย เสียงโห่ร้องยินดีดังกระหึ่มขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

ซูฮุ่ยหลานหันหลังเดินกลับไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงงานด้วยความรวดเร็ว

จนกระทั่งตกดึก บริเวณโรงงานก็ยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ แสงไฟจากโรงหล่อทรายสาดส่องไปทั่วครึ่งท้องฟ้า

ทว่าซูฮุ่ยหลานกลับไม่ได้อยู่ในโรงปฏิบัติงาน

เธอเดินทางมายังฐานทัพ และเคาะประตูห้องทดลองของเสิ่นรั่วฉิง

เสิ่นรั่วฉิงเพิ่งจะวางกระดาษทดในมือลง พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็นเธอก็ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมาให้

"ผู้อำนวยการซู ลอตแรกมาถึงแล้วนี่คะ ทำไมคุณถึงไม่ไปคุมที่โรงงานล่ะคะ?"

ซูฮุ่ยหลานไม่ได้นั่งลง แต่กลับยืนพิงกรอบประตู

ชุดทำงานของเธอเต็มไปด้วยฝุ่น กล้ามเนื้อบนแก้มทั้งสองข้างแข็งเกร็ง

ภายในห้องมีเพียงหลอดไส้ขนาดหกสิบวัตต์เพียงดวงเดียว

"ฉันกลัวว่าตัวเองจะยืนไม่ไหวน่ะสิคะ" ซูฮุ่ยหลานเอ่ยปาก

เสิ่นรั่วฉิงรินน้ำเปล่าแก้วหนึ่งแล้วยื่นให้

"น้ำยังร้อนอยู่ วางทิ้งไว้สักพักก่อนนะคะ"

"วิศวกรเสิ่น คุณเป็นนักวิชาการ ต้องคลุกคลีกับตัวเลขที่น่ากลัวพวกนั้นอยู่ทุกวัน คุณไม่รู้สึกกลัวบ้างเลยเหรอคะ?" ซูฮุ่ยหลานไม่ได้รับแก้วน้ำมา

"กลัวอะไรเหรอคะ?"

ซูฮุ่ยหลานยกมือขึ้นลูบหน้า ดวงตาแดงก่ำจากการอดหลับอดนอน

"ชิ้นส่วนลอตแรกที่หลี่เฉาขนส่งมาในวันนี้ ล้วนแต่เป็นของเก่าที่ถูกปลดระวางมาไม่รู้กี่ปีแล้ว แต่ความแม่นยำของความโค้งบนใบพัดเพียงชิ้นเดียวนั้น ต่อให้ช่างจางซึ่งเป็นคนงานดีเด่นของโรงงานเรามาหลายปี ใช้เครื่องไม้เครื่องมือที่ดีที่สุดเท่าที่โรงงานเราจะมีได้ นั่งเจียรอยู่สักสองเดือน ก็ยังไม่อาจสร้างขอบที่ไร้ค่าความคลาดเคลื่อนแบบนั้นออกมาได้เลย"

เสิ่นรั่วฉิงวางแก้วน้ำไว้ตรงขอบโต๊ะ

"งั้นก็ต้องเรียนรู้ค่ะ เรียนรู้ตั้งแต่ระดับพื้นฐาน"

"เรียนรู้เหรอ? จะเอาอะไรไปเรียนรู้ล่ะคะ?" เสียงของซูฮุ่ยหลานดังขึ้น "ฉันรู้ว่าพวกเรามีความห่างชั้นกับทางฝั่งนู้น แต่ฉันก็ยังคิดมาตลอดว่าแค่กัดฟันสู้ ยอมทุ่มเทสุดชีวิต ยังไงก็คงพอจะตามทันได้บ้าง"

เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

"แต่วันนี้ พอฉันได้เห็นลังไม้ที่บรรทุกมาเต็มคันรถพวกนั้น จู่ๆ ฉันก็รู้สึกขึ้นมาว่า ของพวกนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราในตอนนี้จะสามารถสร้างขึ้นมาได้เลย"

เสิ่นรั่วฉิงมองดูคราบน้ำมันและเหงื่อที่ปะปนอยู่ในเส้นผมของเธอ

"ถ้าสร้างไม่ได้ก็จ้างเหมาช่วงสิคะ แผนการของหลี่เฉาก็ทำขึ้นมาเพื่อให้สอดคล้องกับเทคโนโลยีการผลิตของพวกคุณอยู่แล้ว"

"วิศวกรเสิ่น คุณไม่เคยเป็นผู้นำโรงงานอยู่หน้างานจริงหรอกนะคะ!" ซูฮุ่ยหลานขัดจังหวะเธอ หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมา

"ฉันไม่ได้กลัวการวิ่งตามหรอกนะ คนรุ่นพวกเราไม่มีอะไรมากไปกว่าความทรหดอดทนหรอกค่ะ ต่อให้ต้องเสียเลือดเสียเหงื่อก็ยังจะวิ่งตาม"

ซูฮุ่ยหลานชี้ไปยังบริเวณโรงงานภายใต้ความมืดมิดนอกหน้าต่าง

"ฉันกลัวแค่ว่า ความห่างชั้นนี้มันจะมากมายเสียจน..." เธอสะอื้นไห้ "แม้แต่ความคิดที่จะวิ่งตามยังไม่กล้าคิดเลยด้วยซ้ำ"