บทที่ 52 การวิ่งตามไม่ทันต่างหากที่น่ากลัว

ภายในห้องเงียบไปพักใหญ่

มีเพียงแสงไฟจากโรงหล่อทรายที่อยู่ไกลออกไปนอกหน้าต่าง สะท้อนสว่างวาบสลับมืดมิดลงบนกระจก

เสิ่นรั่วฉิงลุกขึ้นยืน เดินไปที่ชั้นหนังสือแบบง่ายๆ ที่ก่อขึ้นจากก้อนอิฐตรงมุมห้อง แล้วดึงเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากชั้นล่างสุด

ปกกระดาษคราฟต์ มุมกระดาษม้วนงอไปหมดแล้ว

มันคือ 'บันทึกการพัฒนาอุตสาหกรรมสี่สิบปีของประเทศจีน' ที่หลี่เฉาเอามาให้คราวก่อน

"ผู้อำนวยการซู" น้ำเสียงของเสิ่นรั่วฉิงราบเรียบ "คุณรู้ไหมคะว่าเมื่อสี่สิบปีก่อน พวกเขากำลังวิ่งตามใครอยู่?"

ซูฮุ่ยหลานยังไม่ทันตั้งตัว

เธอยังคงจมอยู่กับอารมณ์ของตัวเอง ขอบตาแดงช้ำ จมูกยังคงเปรี้ยวจี๊ด

"อะไรนะคะ?"

เสิ่นรั่วฉิงเปิดเอกสารออก วางลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปให้

"ปี 1949 ประเทศจีนในโลกของพวกเขา มีปริมาณการผลิตเหล็กกล้าทั่วประเทศหนึ่งแสนห้าหมื่นแปดพันตัน ในปีเดียวกันนั้น อเมริกามีปริมาณการผลิตเหล็กกล้าเจ็ดสิบล้านตัน"

ปลายนิ้วของเธอชี้ไปที่ตัวเลขแถวนั้น

"คุณลองคำนวณดูสิคะ ว่ามันห่างชั้นกันกี่เท่า?"

ซูฮุ่ยหลานก้มลงมองตัวเลขนั้น

ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีเสียงลอดออกมา

"สี่ร้อยสี่สิบเท่าค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงพูดแทนให้

ซูฮุ่ยหลานเงยหน้าขึ้นมามอง

"สี่ร้อยสี่สิบเท่า" เสิ่นรั่วฉิงย้ำอีกครั้ง "แค่เศษเสี้ยวของพวกเขายังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

"ในตอนนั้น พวกเขาไม่มีปัญญาแม้แต่จะกำหนดมาตรฐานของนอตสักตัว ไม้ขีดไฟเรียกว่าไฟฝรั่ง ตะปูเรียกว่าตะปูฝรั่ง ทั่วทั้งประเทศหาตารางการผลิตอุตสาหกรรมหนักที่เป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้เลยสักสายเดียว"

ลูกกระเดือกของซูฮุ่ยหลานขยับกลืนน้ำลาย

"แล้วยังไงต่อคะ?" เสิ่นรั่วฉิงพลิกไปหน้าถัดไป "ยี่สิบปี พวกเขาใช้เวลายี่สิบปี สร้างระเบิดปรมาณูได้สำเร็จ"

"อีกยี่สิบปีต่อมา ปริมาณการผลิตเหล็กกล้าของพวกเขาแซงหน้าผลรวมของทุกประเทศทั่วโลกรวมกัน"

"อีกยี่สิบปีต่อมา" เสิ่นรั่วฉิงปิดเอกสาร มองหน้าซูฮุ่ยหลาน "พวกเขาก็สร้างใบพัดแบบที่คุณเห็นในวันนี้ออกมาได้ค่ะ"

ไหล่ของซูฮุ่ยหลานหยุดสั่นแล้ว

"ผู้อำนวยการซู ความห่างชั้นที่คุณเห็นในวันนี้ ถึงสี่ร้อยสี่สิบเท่าไหมคะ?"

ซูฮุ่ยหลานอ้าปากค้าง

"ไม่ถึงค่ะ" น้ำเสียงของเธอแหบพร่า "ห่างไกลจากคำนั้นมาก"

"ใช่ค่ะ ห่างไกลจากคำนั้นมาก" เสิ่นรั่วฉิงกลับไปนั่งที่เก้าอี้ สองมือประสานกันวางไว้บนตัก "ความห่างชั้นระหว่างพวกเรากับพวกเขา อย่างมากที่สุดก็แค่สามสิบปี แต่สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญในตอนนั้น มันคือช่องว่างที่ห่างกันเป็นร้อยปีเชียวนะคะ"

"ในตอนนั้น พวกเขาไม่มีแม้กระทั่งเครื่องกัดญี่ปุ่นมือสองแบบที่โรงงานของคุณมีเลยด้วยซ้ำ"

สายตาของเสิ่นรั่วฉิงจับจ้องไปที่ใบหน้าของซูฮุ่ยหลานอย่างไม่ลดละ

"สิ่งเดียวที่พวกเขามีมากกว่าคุณ ก็คือพวกเขาไม่เคยคิดคำว่า 'ตามไม่ทัน' อยู่ในหัวเลยแม้แต่วินาทีเดียว"

ภายในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง

"แถมอีกอย่างนะคะ" เสิ่นรั่วฉิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "ในตอนนั้นพวกเขาต้องคลำทางเดินในความมืดมิด แล้วพวกเราล่ะคะ?"

เธอเชิดคางขึ้น พยักพเยิดไปทางปึกพิมพ์เขียวบนโต๊ะ

"พวกเรามีแผนที่อยู่ในมือ มีพิกัดจุดหมายปลายทาง มีคนคอยบอกว่าทางไหนเดินไปได้ ทางไหนเป็นทางตัน"

"สิ่งที่พวกเขาต้องใช้เวลายี่สิบปีเพื่อลองผิดลองถูก พวกเราอาจจะใช้เวลาแค่สองปีก็เข้าใจมันได้อย่างถ่องแท้แล้ว"

"เงื่อนไขเพียงข้อเดียวก็คือ"

เสิ่นรั่วฉิงหยุดเว้นจังหวะ

"คุณต้องยืนหยัดให้ได้ค่ะ"

ซูฮุ่ยหลานวางแก้วน้ำลง

ตอนที่วางลงบนโต๊ะ ก้นแก้วกระทบโต๊ะส่งเสียงดังกังวานใส

"วิศวกรเสิ่น"

"คะ"

ซูฮุ่ยหลานลุกขึ้นยืน

เธอใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าตัวเองอย่างแรง

ปลายแขนเสื้อของชุดทำงานเดิมทีก็เปื้อนคราบน้ำมันและฝุ่นอยู่แล้ว พอเช็ดปุ๊บ บนใบหน้าก็เกิดเป็นรอยดำสลับขาวทันที

แต่หลังของเธอกลับยืดตรงขึ้น

"ใบพัดที่คุณพูดถึงเมื่อกี้" น้ำเสียงของซูฮุ่ยหลานยังคงแหบแห้งเล็กน้อย แต่มั่นคงขึ้นมากแล้ว "ขั้นตอนไหนของการกลึงผิวโค้งที่ยากที่สุดคะ?"

เสิ่นรั่วฉิงเลิกคิ้วขึ้น

"คุณถามทำไมคะ?"

"ฉันต้องรู้ค่ะ" ซูฮุ่ยหลานจ้องหน้าเธอ "ฉันต้องรู้ว่าเป้าหมายของฉันอยู่ตรงไหน ถึงจะสามารถออกแรงผลักดันไปในทิศทางนั้นได้ จะเอาแต่ประกอบอย่างเดียวไม่ได้ ต้องเรียนรู้วิธีสร้างมันขึ้นมาเองให้ได้ คุณบอกเองนี่คะว่าเราจะคอยร้องขอเครื่องจักรจากพวกเขาตลอดไปไม่ได้"

เสิ่นรั่วฉิงมองหน้าซูฮุ่ยหลาน

สามวินาที

จากนั้นเธอก็ยิ้มออกมา

เป็นรอยยิ้มที่สั้นมากๆ จนแทบจะมองไม่เห็น

"นั่งลงสิคะ" เธอหยิบกระดาษเปล่าแผ่นใหม่ออกมา "เดี๋ยวฉันอธิบายให้ฟังค่ะ"

นอกประตู

ในเงามืดสุดทางเดิน หลี่เฉายืนพิงกำแพงอยู่

เขาตั้งใจจะเอาเอกสารเพิ่มเติมมาให้ พอเดินมาถึงหน้าประตูก็บังเอิญได้ยินเสิ่นรั่วฉิงพูดคำว่า "สี่ร้อยสี่สิบเท่า" พอดี ก็เลยไม่ได้เข้าไป

เขาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

จากในห้องมีเสียงเสิ่นรั่วฉิงอธิบายหลักการกลึง และเสียงซูฮุ่ยหลานซักถามรายละเอียดอย่างต่อเนื่อง

บทสนทนาของผู้หญิงสองคนเริ่มเร็วขึ้น ถี่ขึ้น สลับกับเสียงดินสอขีดเขียนลงบนกระดาษดังครืดคราด

หลี่เฉาสอดเอกสารเพิ่มเติมนั้นเข้าไปทางร่องประตู

เขาไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะเปลวไฟที่เพิ่งถูกจุดขึ้นมาใหม่ในห้องนั้น แต่ลดเสียงฝีเท้าแล้วเดินออกจากลานบ้านไปเงียบๆ

เก้าโมงเช้าวันรุ่งขึ้น

โรงงานเครื่องจักรกลหนักที่หนึ่งแห่งอำเภอหนิงชวน ห้องทำงานในโรงปฏิบัติงาน

ซูฮุ่ยหลานยืนอยู่หน้ากระดานดำ

เธอเปลี่ยนชุดทำงานชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้าน รวบผมด้วยหนังยางสีดำจนตึงเปรี๊ยะ ล้างหน้าจนสะอาดหมดจด ขอบตายังมีรอยแดงจากเมื่อคืน แต่แววตานั้นแตกต่างจากเมื่อวานราวกับเป็นคนละคน

ด้านล่างมีคนนั่งอยู่ยี่สิบสามคน ล้วนเป็นบุคลากรหลักทางเทคนิคของโรงงาน ทั้งหัวหน้าช่างกลึง ช่างฟิต ช่างหล่อ ช่างอบชุบความร้อน ทุกคนถูกเธอลากลงมาจากเตียงตั้งแต่เช้าตรู่

ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไร

เพราะรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวซูฮุ่ยหลานตอนนี้ น่ากลัวกว่าเมื่อก่อนซะอีก

"ทุกคนคะ" ซูฮุ่ยหลานเอ่ยปาก "เมื่อวานชิ้นส่วนลอตแรกมาถึงแล้ว พวกคุณก็เห็นกันหมดแล้วใช่ไหมคะ? รู้สึกยังไงบ้าง?"

ด้านล่างเงียบไปหลายวินาที

ช่างจาง หัวหน้าช่างกลึงอาวุโสเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน "ผู้อำนวยการครับ ความแม่นยำในการกลึงขนาดนั้น... พวกเราไปไม่ถึงจริงๆ ครับ"

"ฉันรู้ว่าไปไม่ถึง" ซูฮุ่ยหลานพยักหน้า "ที่เรียกพวกคุณมาวันนี้ ไม่ได้จะให้มายอมแพ้นะ"

เธอหันกลับไปเขียนตัวหนังสือสองสามตัวบนกระดานดำ

"กลุ่มรับมือปัญหาและเรียนรู้เทคโนโลยีใหม่"

สายตาทั้งยี่สิบสามคู่จับจ้องไปที่กระดานดำพร้อมกัน

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเป็นคนนำทีมเอง" ซูฮุ่ยหลานตบชอล์กลงบนโพเดียมเสียงดังปัง "วิศวกรเสิ่นจะจัดเตรียมเอกสารแจกแจงเทคโนโลยีแบบครบชุดมาให้พวกเรา เริ่มตั้งแต่ด้านวัสดุศาสตร์ไปจนถึงกระบวนการกลึง ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปทีละก้าว"

ช่างจางขมวดคิ้ว "ผู้อำนวยการครับ พวกเรายังต้องเร่งผลิตงานอยู่นะครับ ภารกิจหล่อชิ้นส่วนประเภทซีคิวแน่นเอี๊ยดไปหมดเลย จะเอาเวลาที่ไหนไป..."

"กลางวันทำงาน กลางคืนเรียน" ซูฮุ่ยหลานแทรกขึ้น "ฉันจะเป็นคนแรกที่เริ่มเรียน ถ้าไม่เข้าใจก็ไม่ต้องนอน"

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นจากด้านล่าง

ช่างหล่อหนุ่มคนหนึ่งยกมือขึ้น "ผู้อำนวยการครับ ผิวโค้งของใบพัดชิ้นนั้น ผมกลับไปนอนคิดมาทั้งคืนเลย ถ้าเกิดเราลดระยะป้อนมีด (Feed rate) ลงครึ่งหนึ่ง แล้วแบ่งการเดินมีดออกเป็นหกครั้ง มันจะพอเข้าใกล้ความแม่นยำระดับนั้นได้บ้างไหมครับ?"

ซูฮุ่ยหลานมองไปที่เขา

"คุณชื่ออะไร?"

"ซุนต้าจู้ครับ อยู่กะสองแผนกหล่อ"

"ซุนต้าจู้" ซูฮุ่ยหลานเดินไปตรงหน้าเขา "เมื่อคืนคุณก็ไม่ได้นอนเหมือนกันเหรอ?"

ซุนต้าจู้เกาหัว "นอนไม่หลับครับ ของชิ้นนั้นมันสวยงามมาก ภาพมันวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเลย"

ซูฮุ่ยหลานตบไหล่เขาเบาๆ

"ดี คุณเป็นคนแรกที่สมัครเข้าร่วมนะ"

เธอกลับไปที่หน้ากระดานดำ กวาดสายตามองไปรอบๆ

"มีใครอีกไหม?"

เงียบไปสามวินาที

ช่างจางลุกขึ้นยืน "นับผมด้วยคนนึง"

ตามด้วยคนที่สอง คนที่สาม คนที่สี่

ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที คนทั้งยี่สิบสามคนก็ลุกขึ้นยืนจนหมด

ซูฮุ่ยหลานยืนอยู่หน้ากระดานดำ มองดูคนทั้งห้อง

เธอไม่ได้พูดจาปลุกใจอะไรที่สวยหรู เพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น

"ตกลงค่ะ คืนนี้หนึ่งทุ่มตรง เจอกันที่ห้องนี้ คาบเรียนแรก เดี๋ยวฉันจะไปเชิญวิศวกรเสิ่นมาบรรยายให้"

หลังเลิกประชุม ซูฮุ่ยหลานเดินออกจากโรงปฏิบัติงาน แสงแดดสาดส่องลงบนใบหน้าของเธอ

เธอเดินไปพบกับหลี่เฉาที่เพิ่งข้ามผ่านประตูมิติมาพอดีตรงบริเวณประตูใหญ่ของโรงงาน

หลี่เฉามองดูเธอแวบหนึ่ง

ผู้หญิงที่ยืนพิงกรอบประตูร้องไห้เมื่อคืนนี้หายไปแล้ว

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ หลังยืดตรงแน่วแน่ คางเชิดขึ้นเล็กน้อย ในแววตาซ่อนเปลวไฟอันสงบนิ่งแต่มั่นคงเอาไว้

"ผู้อำนวยการซู"

"ทูตหลี่" ซูฮุ่ยหลานพยักหน้าทักทาย "ความคืบหน้าในการหล่อชิ้นส่วนประเภทซีจะไม่ล่าช้าแน่นอนค่ะ แต่ฉันมีคำขอร้องอย่างนึง"

"ว่ามาเลยครับ"

"วิศวกรเสิ่นรับปากว่าจะมาสอนพวกเราค่ะ รบกวนคุณช่วยประสานงานกับทางฝั่งคุณ จัดเตรียมตำราเกี่ยวกับกระบวนการกลึงพื้นฐาน เพิ่มเข้าไปในรายการขนส่งลอตหน้าด้วยได้ไหมคะ?"

"ผมจะจำไว้ครับ"

"ยังมีอีกเรื่องนึง" ซูฮุ่ยหลานชะงักไปครู่หนึ่ง "เรื่องเมื่อคืนนี้..."

"เรื่องอะไรเหรอครับ?" หลี่เฉาตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่อง

ซูฮุ่ยหลานจ้องหน้าเขาอยู่สองวินาที พอแน่ใจว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงมัน ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ไม่มีอะไรค่ะ ฉันไปคุมเตาหลอมก่อนนะ"

เธอหันหลังเดินจ้ำอ้าวไปทางโรงหล่อทรายอย่างรวดเร็ว

หลี่เฉามองดูแผ่นหลังของเธอหายลับเข้าไปในส่วนลึกของโรงงาน ฝีเท้าของเธอเร็วกว่าเมื่อวานถึงสองเท่า

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

บ่ายวันนั้น หลี่เฉาข้ามมิติกลับมายังโลกปัจจุบัน

พอพ้นปากถ้ำมา วิทยุสื่อสารที่เอวก็ดังขึ้นทันที

"หลี่เฉา ฟางเจ๋อหย่วนตามหาคุณอยู่นะ อยู่ที่เต็นท์หมายเลขสาม เขาบอกว่าของสำหรับระยะที่สองเตรียมพร้อมหมดแล้ว"