บทที่ 53 ดินก้อนเดียวจะทำให้ปากท้องมั่นคงได้งั้นเหรอ?

หลี่เฉาเลิกม่านกันลมของเต็นท์หมายเลขสาม แล้วก้าวยาวๆ เข้าไป

ฟางเจ๋อหย่วนกำลังฟุบหน้าขีดๆ เขียนๆ อยู่บนโต๊ะ พอได้ยินเสียงก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที

"ของสำหรับระยะที่สองเตรียมพร้อมหมดแล้ว" ฟางเจ๋อหย่วนชี้ไปที่ซองกระดาษคราฟต์สีเทาสองซอง และขวดแก้วปากกว้างที่ปิดผนึกอย่างดีอีกห้าขวดบนโต๊ะ "เอาข้ามไปเลย ฝั่งนู้นรอไม่ได้แม้แต่วันเดียวแล้ว"

หลี่เฉาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

ภายในขวดแก้วบรรจุเม็ดเล็กๆ สีเทาขาวอยู่ชั้นหนึ่ง

"นี่คืออะไรครับ?"

"ปากท้องไง" ฟางเจ๋อหย่วนดันแว่นตา "ตัวอย่างปุ๋ยเคมีสูตรผสมความเข้มข้นสูง พร้อมด้วยข้อมูลทางเทคนิคสำหรับการผลิตแอมโมเนียสังเคราะห์ในระดับอุตสาหกรรมแบบครบชุด เหมือนเดิม เอาไปแลกกับแร่แรร์เอิร์ธของพวกเขา"

หลี่เฉาเข้าใจในทันที

สายงานอุตสาหกรรมเพิ่งจะเริ่มต้น เครื่องจักรต้องกินไฟ

แต่ประเทศเกษตรกรรมที่มีประชากรนับพันล้านคนอยากจะยืนหยัดขึ้นมาได้อย่างแท้จริง ประชาชนต้องมีข้าวกินอิ่มท้องซะก่อน

สิบนาทีต่อมา เขาก็ข้ามผ่านช่องทางพิเศษ

โลกคู่ขนาน กองบัญชาการชั่วคราวหน่วยผลิตแนวหน้าอำเภอหนิงชวน

หลี่เฉาวางซองกระดาษคราฟต์และขวดแก้วทั้งหมดลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง

จ้าวหงจวินเพิ่งจะฝึกแทงดาบปลายปืนที่ลานกว้างเสร็จ เดินเหงื่อโชกเข้ามา ยกถ้วยชาเคลือบอีนาเมลขึ้นมาซดน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วอึกใหญ่

เขาชะโงกหน้าเข้ามาพิจารณาเม็ดเล็กๆ สีเทาขาวที่ดูธรรมดามากๆ ในขวดแก้วเหล่านั้น

"ทูตหลี่ คราวนี้ขนส่งอะไหล่ไฮเทคอะไรมาอีกล่ะเนี่ย?"

"ปุ๋ยเคมีครับ"

มือที่กำลังจะวางถ้วยชาของจ้าวหงจวินชะงักค้างกลางอากาศ

"ปุ๋ยเคมีเหรอ?" จ้าวหงจวินขมวดคิ้วแน่น "โรงงานเคมีในมณฑลของเราก็ผลิตน้ำแอมโมเนียได้นะ ไอ้ก้อนดินสีเทาๆ มอๆ พวกนี้เนี่ยนะ คุ้มค่าให้พวกคุณขนข้ามน้ำข้ามทะเลผ่านช่องทางเทพเจ้านั่นมาประเคนให้เป็นของล้ำค่าเลยเหรอ?"

"นี่คือปุ๋ยเคมีสูตรผสมแบบปลดปล่อยธาตุอาหารอย่างช้าๆ รุ่นใหม่ล่าสุด ที่มีอัตราส่วนการผสมเฉพาะตัวครับ" หลี่เฉาสบตาเขาตรงๆ ก่อนจะพ่นตัวเลขออกมา "หากนำไปใช้ครอบคลุมทุกพื้นที่ จากการคำนวณด้วยข้อมูลแบบอนุรักษ์นิยมแล้ว มันจะช่วยเพิ่มผลผลิตธัญพืชต่อไร่ของคุณในตอนนี้ได้ถึงร้อยละสี่สิบเลยล่ะครับ"

จังหวะกลืนน้ำลายของเขาชะงักกึกอยู่ที่ลำคอ

อึก

ต้องฝืนกลืนน้ำเปล่าเย็นๆ ลงคอไปอย่างยากลำบาก

"ร้อยละสี่สิบเชียวเหรอ?" ลมหายใจของจ้าวหงจวินเริ่มหนักหน่วง "สหายหลี่เฉา ในกองทัพไม่มีการล้อเล่นนะ!"

"นี่คือขีดจำกัดขั้นต่ำที่สุด ที่ทีมที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจของเราคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่าครับ" น้ำเสียงของหลี่เฉาหนักแน่น "หากนำไปใช้ควบคู่กับการสนับสนุนเมล็ดพันธุ์ชั้นดีในขั้นต่อไป การเพิ่มผลผลิตเป็นเท่าตัวก็มีความเป็นไปได้สูงครับ"

จ้าวหงจวินลุกพรวดขึ้นทันที เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งที่นั่งอยู่แทบจะล้มหงายหลัง

"สงครามอาจจะไม่ต้องรบ! แต่ข้าวไม่กินไม่ได้!" เสียงของจ้าวหงจวินดังกึกก้องจนฝุ่นบนหลังคาแทบจะร่วงกราว "ไอ้ของสิ่งนี้มันสำคัญกว่าปืนตั้งหมื่นกระบอกซะอีก! ถ้ามันทำให้ชาวบ้านมีข้าวกินอิ่มท้องได้ทุกมื้อจริงๆ ล่ะก็ ต่อให้ต้องสับกระดูกชิ้นนี้ให้คุณ ผมก็ยอม!"

เขาหันขวับไปตะโกนลั่นออกไปนอกประตู

"พลทหารยาม!"

"รับทราบครับ!"

"เตรียมรถ! ไปสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์การเกษตรมณฑล"

สองชั่วโมงต่อมา

สถานีเทคโนโลยีการเกษตรอำเภอหนิงชวน

ภายในห้องแล็บที่ดีที่สุดของอำเภอแห่งนี้ อบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนของน้ำแอมโมเนียและกลิ่นคาวดิน

บนโต๊ะไม้ที่สีหลุดลอกหลายตัว มีตาชั่งรุ่นเก่าและหลอดทดลองที่ขีดวัดระดับสีเหลืองซีดวางอยู่

หวังเสวียปินสวมแว่นสายตายาวที่ขาหักไปข้างหนึ่งและต้องเอาเทปกาวสีขาวมาพันไว้ ในมือบีบเม็ดสีเทาที่หลี่เฉาเอามาให้เม็ดหนึ่ง

ปีนี้เขาอายุหกสิบสามปี ผิวคล้ำแดงจากการกรำแดด ในซอกเล็บมีขี้ดินสีน้ำตาลเข้มที่ล้างไม่ออกอัดแน่นอยู่ นี่คือมือที่คลุกคลีอยู่กับดินเหลืองมาทั้งชีวิต

"แค่ก้อนดินก้อนแค่นี้เนี่ยนะ จะช่วยเพิ่มผลผลิตธัญพืชได้ตั้งร้อยละสี่สิบ?" หวังเสวียปินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโยนเม็ดนั้นกลับลงไปในขวดแก้ว "ท่านนายพลจ้าว คุณน่ะเป็นทหารผ่านศึก ไม่รู้หรอกว่าพื้นฐานของการทำเกษตรมันลึกซึ้งแค่ไหน คำคุยโวโอ้อวดแบบนี้ พวกคุณก็เชื่อด้วยเหรอ?"

"ผู้อาวุโสหวังครับ" หลี่เฉาหยิบตารางพารามิเตอร์ทางเทคนิคขึ้นมาแล้วยื่นให้ "คุณลองทดสอบส่วนประกอบดูก่อน แล้วค่อยสรุปก็ยังไม่สายนะครับ"

หวังเสวียปินไม่ได้รับตารางพารามิเตอร์นั้นไป เขาเพียงแค่โบกมือเรียกผู้ช่วยหนุ่มที่อยู่ด้านหลังมา

"เสี่ยวหลิว ไปเปิดเตาปฏิกรณ์ซิ เอาสารละลายกรดเบสมาสกัดสารออกฤทธิ์ของไอ้เจ้านี่ให้ฉันดูหน่อยซิ"

ผู้ช่วยหนุ่มอุ้มขวดแก้วปากกว้างวิ่งกลับเข้าไปในห้องด้านใน

ระหว่างรอผลการตรวจสอบ หวังเสวียปินก็นั่งลงบนม้านั่งไม้ยาว ล้วงกล้องยาสูบออกมาแล้วจุดไม้ขีดไฟสูบ

"สหายหลี่ ผมไม่รู้หรอกนะว่าพวกคุณถูกส่งมาจากหน่วยรักษาความลับไหน" หวังเสวียปินพ่นควันสีฟ้าออกมา "ผืนดินของประเทศจีนเราในตอนนี้ ยิ่งปลูกก็ยิ่งเสื่อมโทรม ปุ๋ยแอมโมเนียมไบคาร์บอเนตที่ผลิตในประเทศน่ะ พอหว่านลงดินปุ๊บ แค่เจอลมพัดหน่อยก็ระเหยหายไปหมดแล้ว พืชผลไม่ได้รับสารอาหาร ต้นข้าวสาลีก็เลยโตกว่ารวงข้าวซะอีก พวกคุณคิดจะเอาผงขี้เถ้าพวกนี้มาพลิกฟ้าพลิกดินงั้นเหรอ?"

"เพราะงั้นเราถึงต้องการการตัดสินระดับมืออาชีพจากคุณมายืนยันไงล่ะครับ" หลี่เฉาสบตาเขา

สิ้นเสียง ก็มีเสียงหลอดแก้วกระทบกันดังกราวมาจากห้องแล็บด้านใน

เสี่ยวหลิววิ่งโซเซออกมา ในมือกำใบผลตรวจแน่น ใบหน้าแดงก่ำ

"อะ... อาจารย์ครับ!" เสี่ยวหลิวหอบจนพูดแทบไม่เป็นคำ "เครื่อง... เครื่องมือมันมีปัญหาหรือเปล่าครับ? ตัวเลขมันทะลุสเกลไปเลย!"

หวังเสวียปินขมวดคิ้วแน่น เคาะกล้องยาสูบกับโต๊ะดังปัง "ซุ่มซ่ามจริง! ผสมสารละลายผิดสัดส่วนใช่ไหมล่ะ!"

"ไม่ได้ผสมผิดครับ! ผมเจือจางตั้งสามรอบแล้วนะ!" น้ำเสียงของเสี่ยวหลิวสั่นเครือจนแทบจะร้องไห้ เขาตบใบผลตรวจลงบนโต๊ะเต็มแรง "ตัวเลข... ตัวเลขมันบ้าบอไปหมดเลย! ทะลุขีดจำกัดบนของสารมาตรฐานทั่วไปไปแบบกระจุยกระจายเลยครับ!"

"ว่าไงนะ?"

หวังเสวียปินคว้าใบผลตรวจมาดูทันที

เขาชะโงกหน้าเข้าไปดูตัวเลขที่เขียนด้วยหมึกทีละบรรทัด

ตอนแรกเขาแค่กวาดสายตามองผ่านๆ

แต่แล้วเขาก็ก้มหน้าลงไปจนจมูกแทบจะชิดติดกระดาษ

ห้าวินาทีต่อมา เขากระชากแว่นสายตายาวออก ล้วงเศษผ้าขี้ริ้วจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ออกมาเช็ดเลนส์อย่างแรงสองสามที แล้วสวมกลับเข้าไปใหม่

"สัดส่วนไนโตรเจนร้อยละยี่สิบแปด... ฟอสฟอรัสร้อยละสิบห้า... โพแทสเซียมร้อยละสิบห้า..." หวังเสวียปินอ่านออกเสียงทีละคำ เส้นเลือดดำบนหลังมือปูดโปน

เขาลุกพรวดขึ้น ผลักเสี่ยวหลิวออกไปให้พ้นทาง แล้วพุ่งเข้าไปในห้องแล็บด้านใน

หลี่เฉาและจ้าวหงจวินรีบเดินตามเข้าไป

ภายในห้องแล็บ หวังเสวียปินหยิบหลอดหยดขึ้นมาหยดสารทำปฏิกิริยาสีลงในบีกเกอร์ด้วยตัวเอง

ของเหลวสีน้ำตาลเหลืองเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนใสแจ๋วในพริบตา

"ปฏิกิริยาเชิงซ้อนเกิดเร็วมาก ไม่มีตะกอนเจือปนเลยแม้แต่นิดเดียว" หวังเสวียปินจับขอบโต๊ะทดลองไว้แน่น "แถมภายนอกของอนุภาคยังมีโครงสร้างห่อหุ้มที่พิเศษมากๆ อัตราการละลายในสารละลายน้ำสม่ำเสมออย่างน่าประหลาดใจเลยล่ะ"

"นั่นเรียกว่าเทคโนโลยีการปลดปล่อยอย่างช้าๆ ของพอลิเมอร์ครับ" หลี่เฉาอธิบายอยู่ด้านข้าง "รับประกันได้ว่าพืชผลจะได้รับสารอาหารอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงการเจริญเติบโต ใส่ปุ๋ยครั้งเดียวจบ ไม่ต้องใส่เพิ่ม และไม่ทำให้ต้นกล้าไหม้ด้วยครับ"

หวังเสวียปินหันขวับกลับมา

เขาสาวเท้าก้าวยาวๆ ไปหาหลี่เฉา แล้วคว้าตารางพารามิเตอร์และแผนผังกระบวนการผลิตปุ๋ยเคมีสูตรผสมที่เมื่อกี้เขาไม่แม้แต่จะชายตามองมา

ชายชราเริ่มเปิดดูทีละหน้า

ยิ่งเปิด ความเร็วในการพลิกหน้ากระดาษก็ยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ

"กระบวนการผลิตแอมโมเนียสังเคราะห์จากหลายแหล่ง... การเร่งปฏิกิริยาแยกกำมะถันด้วยอุณหภูมิและความดันสูง..." ริมฝีปากของหวังเสวียปินซีดเผือด "ในนี้เขียนไว้ชัดเจนเลยว่า ไม่จำเป็นต้องไปกราบกรานขอซื้อเครื่องจักรจากต่างประเทศ แค่ดัดแปลงจากฐานอุตสาหกรรมหนักที่เรามีอยู่ตอนนี้ ก็สามารถสร้างสายการผลิตขึ้นมาได้แล้วงั้นเหรอ?"

"เงื่อนไขเบื้องต้นคือต้องมีพลังงานไฟฟ้าพื้นฐานที่มหาศาลมากมารองรับครับ" หลี่เฉาบอก

"เรื่องไฟฟ้าแก้ได้น่า!" จ้าวหงจวินแทรกขึ้น "ตอนนี้กำลังวางฐานรากโรงไฟฟ้าพลังความร้อนแห่งใหม่ตามพิมพ์เขียวของพวกคุณอยู่เลย!"

หวังเสวียปินไม่ได้สนใจคำยืนยันของจ้าวหงจวิน

เขากำแผนผังกระบวนการผลิตไว้แน่น ก้าวเท้าไปข้างหน้าก้าวใหญ่

"สหายหลี่!" หวังเสวียปินหอบหายใจหนัก หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง

หลี่เฉากลัวว่าชายชราคนนี้จะทนรับความตื่นเต้นไม่ไหวจนโรคหัวใจกำเริบ จึงรีบเข้าไปพยุงแขนเขาไว้

"ผู้อาวุโสหวัง ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ"

"จะให้ตาแก่คนนี้ใจเย็นได้ยังไงล่ะ!" หวังเสวียปินพลิกมือกลับมาคว้าข้อมือหลี่เฉาไว้แน่น เรี่ยวแรงมหาศาลจนน่าตกใจ "ข้อมูลในนี้ถ้าสามารถเอาไปลงมือทำแล้วพิสูจน์ได้จริงทั้งหมดล่ะก็! มันคือการพลิกชะตาชีวิตให้ชาวนาของเราเลยนะ!"

จู่ๆ หวังเสวียปินก็ปล่อยมือ แล้วหันไปหาจ้าวหงจวิน

นักวิชาการเกษตรเฒ่าผู้ทุ่มเทแรงกายแรงใจต่อสู้กับผืนดินอันแห้งแล้งมาทั้งชีวิตคนนี้ ในดวงตาของเขามีประกายไฟแห่งความปีติยินดีที่ไม่อาจเก็บกดไว้ได้อีกต่อไปปะทุออกมา

เขาไม่สนใจภาพลักษณ์ความเป็นผู้เชี่ยวชาญอะไรอีกต่อไป คว้าแขนเสื้อของจ้าวหงจวินไว้แน่น น้ำเสียงแหบพร่า

"ท่านนายพล! เป็นไปได้ไหม... เป็นไปได้ไหมที่จะรีบไปจัดสรรที่ดินแปลงนึงมาเดี๋ยวนี้เลย! ให้พวกเราเอาดินครึ่งขวดที่เหลืออยู่นี่ไปทดลองใช้เป็นกลุ่มแรกเลย! ผมรอจนถึงปีหน้าไม่ไหวแล้ว!"