บทที่ 100 สำนักฝึกหัดเครื่องจักรกล ถังชิงเสวียน

ต้องบอกเลยว่าการรับมือกับการสัมภาษณ์สื่อนั้นเล่นเอาเหนื่อยไม่น้อยเลยจริงๆ

แต่ผลลัพธ์จากการโหมกระแสของบรรดาสื่อนั้นกลับทรงพลังอย่างยิ่ง

อู๋เสียนไม่ได้ปิดบังสถานะการเป็นนักวาดม้วนภาพจากชนชั้นรากหญ้าของเขาเลยแม้แต่น้อยในระหว่างการสัมภาษณ์ ซึ่งนี่คือจุดขายชั้นดีที่ทำให้อดเป็นประเด็นข่าวไม่ได้

ทันทีที่อู๋เสียนกลับถึงวิลล่าหลังน้อยในเขตถนนสายเหนือไม่นาน ข่าวจากสำนักสื่อใหญ่ๆ ก็พากันประโคมออกมา

《ตื่นตะลึง! อัจฉริยะนักวาดม้วนภาพผู้ก้าวออกมาจากย่านชุมชนแออัด!》

《สาวน้อยอัจฉริยะตระกูลเซวียกลับจากต่างแดน สอนศิษย์เอกให้เป็นเลิศ》

《อู๋เสียน นักวาดม้วนภาพอัจฉริยะผู้มีภูมิหลังแร้นแค้น》

《ผลงานม้วนภาพระดับอัจฉริยะ: ซีรีส์สิบแม่ทัพยมโลก!》

《จากเด็กหนุ่มในย่านชุมชนแออัดที่แม้แต่ค่าสมัครยังไม่มี สู่การเป็นนักวาดม้วนภาพอัจฉริยะในปัจจุบัน》

เรื่องราวการพลิกชีวิตของคนชนชั้นต่ำ ไม่ว่าจะอยู่ในโลกใบไหนก็เป็นจุดขายที่เรียกยอดการรับชมได้ดีที่สุด

เพียงชั่วเวลาแค่หนึ่งวัน ชาวเมืองเย่าหยางในวงกว้างก็พากันรู้จักชื่อของนักวาดม้วนภาพอัจฉริยะที่ชื่ออู๋เสียนกันหมดสิ้น

ไม่ว่าพวกเขาจะยอมรับในม้วนภาพของอู๋เสียนหรือไม่ แต่อย่างน้อยทุกคนก็จำชื่อของอู๋เสียนได้แล้ว

แต่ถ้าพูดถึงจุดที่น่าอึดอัดที่สุด คงหนีไม่พ้นฝั่งห้องวาดภาพเติงเฟิง

การที่นักวาดม้วนภาพไร้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งสร้างความฮือฮาได้ถึงขนาดนี้ ย่อมเป็นฝั่งห้องวาดภาพที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุด

ต้องทราบว่าพ่อแม่ผู้ปกครองจำนวนมากยอมทุ่มเงินมหาศาลทุกปีเพื่อส่งลูกหลานเข้าห้องวาดภาพ ก็เพื่อหวังจะให้ลูกกลายเป็นนักวาดม้วนภาพ

แต่ในเมื่อทุกวันนี้ เด็กหนุ่มที่ไม่เคยแม้แต่จะก้าวเข้าห้องวาดภาพกลับกลายเป็นนักวาดม้วนภาพได้ แล้วความหมายของการมีอยู่ของห้องวาดภาพพวกเขาล่ะอยู่ที่ไหน?

"ไอ้เด็กบ้านนอกโผล่มาจากไหน? อัจฉริยะนักวาดม้วนภาพงั้นเหรอ?"

ภายในห้องวาดภาพเติงเฟิง ผู้อำนวยการและเหล่าคณะผู้บริหารต่างมีสีหน้าย่ำแย่

"ฉันดูถ่ายทอดสดการแข่งขันของเจ้าเด็กนั่นแล้ว ม้วนภาพตัวนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ"

"ฉันเห็นข่าวบอกว่าแต่ก่อนเจ้าเด็กนี่แม้แต่ค่าสมัครยังไม่มี แล้วมันพัฒนาตัวเองขึ้นมาได้ยังไง? ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ?"

"ได้ยินว่าไปมาหาสู่กับตระกูลถังอยู่บ่อยครั้ง หรือว่าตระกูลถังจะให้การสนับสนุนทางการเงิน?"

"ก็เป็นไปได้" ครูท่านหนึ่งนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน "ก่อนหน้านี้แม่หนูตระกูลถังนั่นดูเหมือนจะเคยพูดถึงเด็กหนุ่มยากจนที่มีพรสวรรค์คนหนึ่งกับฉัน ไม่ใช่เจ้าอู๋เสียนคนนี้หรอกนะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อำนวยการก็ทำสีหน้าประหลาด "แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่รับเข้ามาล่ะ?"

"เด็กหนุ่มยากจนคนหนึ่งรับเข้ามาแล้วจะมีประโยชน์อะไร?"

ในความกระอักกระอ่วนใจของอาจารย์เหลียงนั้น ยังแฝงไว้ด้วยความรู้สึกว่าสิ่งที่ตนทำนั้นถูกต้องแล้ว

ท้ายที่สุด ความหมายของการมีอยู่ของห้องวาดภาพพวกเขาก็คือการช่วยสำนักฝึกหัดกอบโกยเงินทอง และมีหน้าที่หลักรองลงมาคือการส่งมอบ "แรงงานชั้นเลิศ" ไปให้สำนักฝึกหัด

แต่หากปราศจากการถ่ายทอดที่แข็งแกร่งและทรัพยากรที่มหาศาล จะมีสักกี่คนที่สามารถก้าวไปได้ไกลจริงๆ?

ในเวลานี้สิ่งที่พวกเขาสนใจมีเพียงแค่ผลกระทบเชิงลบที่อู๋เสียนมีต่อห้องวาดภาพ ไม่ใช่เรื่องของการพลาดการคว้าตัวคนที่มีพรสวรรค์จริงๆ แต่อย่างใด

"พยายามกดข่าวเอาไว้ ชาวบ้านพวกนี้ไม่มีความจำหรอก เดี๋ยวไม่กี่วันก็ลืม"

"ส่วนเจ้าเด็กนั่น ก็แค่โชคดีชั่วครั้งชั่วคราว ต่อไปใครจะไปรู้จักมัน?"

"อีกไม่นานก็จะมีการสอบประเมินนักวาดม้วนภาพแล้ว ถึงเวลานั้นธาตุแท้ก็คงเผยออกมาเอง"

แม้ว่าตอนนี้อู๋เสียนจะมีตระกูลเซวียหนุนหลังอยู่ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

พูดง่ายๆ ก็คือ ทุกวันนี้ตระกูลเซวียจะดูแลแค่ตัวเซวียหลิงหลิงเองก็ยังลำบาก นับประสาอะไรกับการไปดูแลคนนอก

"ใครเป็นคนรับผิดชอบการรับสมัครตอนนั้น ไล่มันออกซะ" ผู้อำนวยการกล่าวด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด "เพื่อแสดงให้เห็นถึงท่าทีของห้องวาดภาพเราต่อกรณีที่พลาดโอกาสในการได้คนมีพรสวรรค์ไป"

"ไม่มีปัญหาครับ"

ไม่นานนัก ครูระดับล่างคนหนึ่งที่ถูกขับไล่ออกจากห้องวาดภาพก็มีสีหน้าที่หม่นหมอง

เขาหันกลับไปมองสถานที่ที่ตนทำงานด้วยความทุ่มเทมานานกว่าสิบปี สมองของเขาวว่างเปล่า รู้สึกราวกับท้องฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า

ในวินาทีนี้เขาถึงได้เข้าใจว่า สำหรับห้องวาดภาพแล้ว เขาที่เป็นเพียงคนชั้นล่างนั้น ก็เป็นได้แค่ "ลูกจ้างชั่วคราว" ที่ถูกเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้เท่านั้น

...

ภายในวิลล่าหลังน้อยเขตถนนสายเหนือ

เมื่อได้เห็นยอดออเดอร์มหาศาลบนเว็บไซต์ทางการของสโมสร อู๋เสียนก็อารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก

"สมแล้วที่ต้องใช้วิธีสร้างจุดขายและสร้างประเด็นถึงจะใช้งานได้จริง~!"

ออเดอร์ม้วนภาพคัดลอกกว่าห้าร้อยชุด บวกกับออเดอร์ม้วนภาพดันเจี้ยนอีกเก้าสิบห้าชุด โดยยอดขายที่โดดเด่นที่สุดก็คือแม่ทัพยมโลกวัวหน้า

ในกลุ่มแชท อาจารย์สาวของเขาถึงกับดูแล้วอึ้ง จนสติหลุดไปแล้ว

ท่านประธานผู้เพียบพร้อมทั้งความงามและสติปัญญา: "อะไรเนี่ย? ทำไมออเดอร์ถึงพุ่งขึ้นมาขนาดนี้?"

แม้ว่าม้วนภาพของศิษย์รักจะยอดเยี่ยมจริง แต่ความเร็วในการไต่ระดับยอดขายขนาดนี้มันไม่ดูเกินจริงไปหน่อยเหรอ?

อู๋เสียน (รองประธาน): "กระแสแรงขนาดนี้ ยังไงก็ต้องเปลี่ยนเป็นยอดขายได้บ้างแหละครับ"

โจวฉี: "อิจฉา"

เซวียหลิงหลิง: "นี่มันสโมสรของอาจารย์แท้ๆ ทำไมรู้สึกเหมือนกำลังแต่งงานให้ศิษย์ยังไงก็ไม่รู้?"

อู๋เสียน: "หรือว่าอาจารย์สาวอยากจะลงแข่งเองดูสักตั้งครับ?"

เซวียหลิงหลิง: "ล้อเล่นหรือไง ฉันเป็นถึงนักวาดม้วนภาพระดับสำนักฝึกหัดเชียวนะ!"

แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่เซวียหลิงหลิงก็แอบลงทะเบียนในสถานะนักแข่งอย่างเงียบๆ เพียงแต่ต้องเริ่มแข่งจากรอบคัดเลือกก่อน กว่าจะเข้าสู่ลีกระดับแกนทองแดงอย่างเป็นทางการได้ก็คงต้องรอเดือนหน้า

ส่วนอู๋เสียนในเวลานี้ ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงการใช้ชีวิตแบบหามรุ่งหามค่ำได้

เริ่มจากจัดส่งสต็อกสินค้าที่มีอยู่ในมือให้ครบถ้วน จากนั้นก็เริ่มผลิตเพื่อจัดส่งออเดอร์ใหม่ๆ

โชคดีที่ทุกออเดอร์คือกำไรที่เป็นเงินสดจริงๆ ทำให้มีแรงจูงใจในการวาดเพิ่มขึ้นมหาศาล

ในส่วนของวัสดุนั้น มีคุณฮูคอยจัดหาให้ จึงไม่มีแรงกดดันใดๆ เลย

ถึงแม้ว่าตัวเขาเองจะมีประสบการณ์โชกโชนในการทำงานหนักราวกับลาเครื่องยนต์นิวเคลียร์ แต่เขาก็ไม่ได้จัดส่งออเดอร์ทั้งหมดในคราวเดียว จำเป็นต้องควบคุมปริมาณการส่งสินค้าเอาไว้บ้าง เพื่อสร้างผลทางการตลาดแบบขาดแคลนให้เกิดความต้องการ

ในเรื่องนี้ นักวาดม้วนภาพคนอื่นๆ ต่างก็เล่นกลยุทธ์นี้กันได้เป็นอย่างดี

ได้ยินมาว่านักวาดม้วนภาพระดับเทพบางคน มีออเดอร์ยาวต่อคิวไปถึงหลายปีเลยทีเดียว

ถึงอย่างนั้นก็ยังมีบรรดาผู้ใช้พลังวิญญาณจำนวนมากยอมเข้าคิวรอ

แน่นอนว่าที่พูดถึงนี้คือออเดอร์ม้วนภาพดันเจี้ยน ส่วนม้วนภาพคัดลอกนั้นไม่จำเป็นต้องเข้าคิว

ม้วนภาพคัดลอกพวกนี้ ขอเพียงแค่มีวัสดุครบ การพิมพ์ออกมาก็เป็นเรื่องที่รวดเร็ว

ความคิดของอู๋เสียนคือ รอให้ออเดอร์พุ่งสูงขึ้นไปมากกว่านี้ก่อน เขาจะพยายามควบคุมระยะเวลาการรอออเดอร์ให้ไม่เกินหนึ่งปี เพราะการปล่อยให้ลูกค้าต้องรอนานเกินไปก็คงไม่เหมาะสมนัก

ในอนาคตอาจพิจารณารับลูกศิษย์สักคน แล้วมอบสิทธิ์ให้ลูกศิษย์ผลิตแทน เพื่อจะได้มีแรงงานฟรีมาช่วยงาน

เหมือนกับพี่ชายคนดีอย่างถังเปิงในตอนนี้

ออเดอร์ม้วนภาพพี่ชายเสาเหล็กจำนวนมากเหล่านั้น ไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือเองเลย เพียงแค่นั่งรอรับส่วนแบ่งก็พอแล้ว

หนึ่งชุด สองชุด สามชุด...

หลังจากการวาดภาพล่วงเวลามาจนถึงดึกดื่น อู๋เสียนที่เหนื่อยล้าตัดสินใจจะพักผ่อนให้เต็มที่

ทว่าเพิ่งจะล้มตัวลงนอนได้ไม่นาน เขากลับสัมผัสได้ถึงเจตนาอาฆาตแผ่วๆ อย่างเฉียบคม

"สาวกเทพชั่วร้ายงั้นเหรอ?!"

อู๋เสียนลุกขึ้นยืนในทันที นึกว่าเป็นสาวกเทพชั่วร้ายบุกมาถึงหน้าบ้าน

ผ่านทางแผนภาพเทพ เขาตรวจสอบทัศนวิสัยการลาดตระเวนที่ส่งมาจากเทพท่องราตรี พบหญิงสาวใบหน้าเย็นชาคนหนึ่งกำลังเหยียบสเก็ตบอร์ดพลังงานพุ่งตรงเข้ามาทางวิลล่าหลังน้อยอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืดมิด

"เป็นเพราะฉันคิดไปเองหรือเปล่านะ?" ถังชิงเสวียนขมวดคิ้วกวาดสายตามองไปรอบๆ เขตถนนสายเหนือภายใต้ความมืด "ทำไมถึงรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองฉันอยู่ในที่มืดตลอดเวลาเลย?"

พลังจิตที่แข็งแกร่งถูกปลดปล่อยออกไป แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

จากนั้นจึงหันไปมองวิลล่าหลังน้อยเบื้องล่าง "น่าจะเป็นที่นี่ไม่ผิดแน่"

เมื่อวานนี้ระหว่างพูดคุยกับครอบครัวของถังเที่ยวเที่ยว เธอได้สอบถามที่อยู่ของอู๋เสียนมาด้วย

การที่เธอแอบมาในยามค่ำคืนเช่นนี้ ก็เพื่อที่จะจัดการปัญหาที่น่ารำคาญนี้ให้จบสิ้นไปก่อน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

วินาทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตู อู๋เสียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัย

สาวกเทพชั่วร้ายใจเย็นและสุภาพขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"ใครน่ะ?" อู๋เสียนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เพื่อนของตระกูลถัง แวะมาคุยด้วยนิดหน่อย" เสียงเย็นชาของถังชิงเสวียนดังมาจากนอกประตู

อู๋เสียนมีสีหน้าแปลกๆ เขาเปิดประตูออกไปด้วยความระมัดระวัง พอเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน เขาก็ขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย "คุณคือ...?"

"ขอแนะนำตัวหน่อย ถังชิงเสวียน ศิษย์ในสำนักของสำนักฝึกหัดเครื่องจักรกล" ถังชิงเสวียนกวาดสายตามองอู๋เสียนตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่อาจปิดบังสายตาที่ดูแคลนและเหยียดหยามนั้นได้ "อยากจะคุยกับเธอเรื่องเด็กน้อยที่ชื่อเที่ยวเที่ยว"

"สำนักฝึกหัดเครื่องจักรกล?" อู๋เสียนตกใจเล็กน้อย "คุณเป็นคนจากตระกูลถังสายตรงงั้นเหรอ?"

ถังชิงเสวียนไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

ในขณะนั้น ท่านอาสามเสวียที่หัวฟูยุ่งเหยิงจากบ้านข้างๆ ก็เปิดประตูออกมา "เจ้าหนู ต้องการความช่วยเหลือไหม?"

"ไม่ครับ ไม่ต้องเลย" อู๋เสียนรีบตอบกลับ "คุณพักผ่อนเถอะครับ"

เมื่อเห็นท่านอาสามเสวียที่อยู่บ้านข้างๆ ถังชิงเสวียนก็ขมวดคิ้วแน่น สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายแผ่ออกมาจางๆ