บทที่ 141 ทำให้วิ่งหนีจนได้

ในขณะที่ไป๋สือฉีซึ่งทำหน้าที่เป็นเพียงตัวประกอบมาตลอดทั้งเรื่องเริ่มรู้สึกชาชินไปแล้ว

เขารู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องใช้ 【ยมทูตแห่งทะเลทราย】 ลงมือเลยสักนิด เพียงแค่เดินตามหลังยอดฝีมือเพื่อเก็บเกี่ยวผลงานก็พอแล้ว

ในตอนนี้ ในสายตาของเขามีเพียงภาพลักษณ์อันยิ่งใหญ่ของเทพแมลงอาทิตย์อุทัย ในใจเขานึกอยากจะขอแบ่งม้วนภาพจากอู๋เสียนไปสักใบ แต่ก็รู้สึกเกรงใจไม่กล้าเอ่ยปาก

อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงบุตรแห่งสวรรค์ของสำนักฝึกหัดเติงเฟิง ความเย่อหยิ่งที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือดไม่อนุญาตให้เขาใช้ม้วนภาพของผู้อื่น

นี่คือ "หัวใจแห่งวิถี" ที่นักวาดม้วนภาพผู้เก่งกาจจำเป็นต้องมี