บทที่ 142 มีเงินน้อยจึงต้องคิดมาก

หลังจากกลืนยาหลายชนิดเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายเล็กน้อย หงเซียวก็ออกเดินทางหลบหนีทันที เขารีบออกจากโพรงใต้ดินมุ่งหน้าขึ้นเหนือโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง

ทว่ายังหลบหนีไปได้ไม่ไกลนัก เขาก็ถูกร่างหนึ่งที่ดูเคร่งขรึมและมีท่าทีจริงจังขวางทางไว้

"เฉินซื่อหลง?" แววตาของหงเซียวฉายแววเย็นชา

นายกเทศมนตรีเฉินซื่อหลงยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ พลังวิญญาณระดับเก้าแผ่ซ่านออกมาโดยไม่ปิดบัง น้ำเสียงราบเรียบนั้นแฝงไปด้วยจิตสังหาร "คนอย่างเฉินผู้นี้ สิ่งที่เกลียดชังที่สุดในชีวิตคือผู้ที่ไม่รักษาคำพูด"

หงเซียวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง "น่าสนใจ ท่านนายกฯ เฉินไม่คิดว่าตัวเองดูตลกไปหน่อยหรือครับ?"