บทที่ 201 แนวคิดการหาเงินที่สมบูรณ์แบบ

หลังจากเดินออกจากสโมสรยมโลก อู๋เสียนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจแวะไปเยี่ยมโรงเรียนมัธยมปลายที่เขาเคยเรียน ตอนนี้เขาถือเป็น "ศิษย์เก่าดีเด่น" ของโรงเรียนไปแล้ว หลังจากทักทายและพูดคุยกับครูใหญ่ เขาก็ขอดูคะแนนสอบวิชาวาดภาพของรุ่นน้อง เพื่อจะคัดเลือกสักสองสามคนมาเป็นผู้ช่วยวัวม้าของเขา การได้เป็นผู้ช่วยวัวม้าให้เขา ถือเป็นเรื่องดีที่จุดตะเกียงหาก็ยังหาไม่เจอเลยล่ะ ถ้าไม่ติดว่าอู๋เสียนรับเฉพาะนักเรียน ครูใหญ่กับครูคนอื่นๆ คงแทบอยากจะคุกเข่าขอเป็นลูกศิษย์ตรงนั้นเลย "โอ๊ะ~ ภาพนี้วาดได้ดีเลยนะ ดูมีความคิดสร้างสรรค์ดี”

“ภาพนี้ก็ใช้ได้ ถึงจะขาดสไตล์และความคิดเป็นของตัวเองไปหน่อย แต่ทุกสัดส่วนของภาพถือว่าเป๊ะและเป็นไปตามมาตรฐานมาก!" คนแรกดูมีพรสวรรค์ในการเป็นนักวาดม้วนภาพ ภาพวาดดูมีจินตนาการและมีสไตล์เป็นของตัวเอง ส่วนคนหลังนี่แหละ ผู้ช่วยวัวม้าฟ้าประทาน ทุกสัดส่วนเป๊ะปัง ทำตามมาตรฐานอย่างเคร่งครัด ยิ่งกว่ารูปภาพตัวอย่างในหนังสือเรียนซะอีก "งั้นเอาสองคนนี้แหละครับ รบกวนครูใหญ่สวีช่วยติดต่อให้หน่อยนะครับ" อู๋เสียนพูดอย่างเกรงใจ "ปรมาจารย์อู๋เสียนเกรงใจไปแล้ว วางใจเถอะ เดี๋ยวครูจะไปคุยกับผู้ปกครองของพวกเขาด้วยตัวเองเลย"

...

กลับมาที่บ้านพักในเขตเหนือ เมื่อเห็นจำนวนคำสั่งซื้อที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บนเว็บไซต์ของสโมสร อู๋เสียนก็รู้สึกปวดหัว เขาเริ่มคิดหาวิธีกำหนดมาตรฐานการขอเช่าบูชาม้วนภาพแกนทองคำแบบที่คนธรรมดาเอื้อมไม่ถึง เพื่อจะนำไปประกาศในคอลัมน์ของตัวเอง "ไม่สิ ทำแบบนี้มันขัดกับความตั้งใจเดิมของฉัน" ในฐานะคนที่มาจากชนชั้นล่าง เขารู้ดีถึงความยากลำบากของคนระดับล่าง ประกอบกับสถานะตัวแทนเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ในใจเขาจึงยึดหลักการหาเงินอย่างมีคุณธรรม ทางที่ดีคือ หาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองด้วย และช่วยให้คนอื่นมีรายได้เพิ่มขึ้นด้วย เพื่อลดช่องว่างทางชนชั้น ถ้าตั้งมาตรฐานการขอเช่าบูชาม้วนภาพแกนทองคำไว้สูงขนาดนั้น คนธรรมดาคงไม่กล้าแม้แต่จะหวัง และยากที่จะซื้อไหว และที่สำคัญ ผู้ใช้ม้วนภาพแกนทองคำควรจะเป็นผู้มีวาสนาที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดี เพื่อที่จะได้มอบพลังแห่งความเข้าใจที่ยอดเยี่ยมและมีคุณภาพให้กับเขามากขึ้น การตั้งมาตรฐานไว้สูงขนาดนี้ เท่ากับเป็นการจำกัดกลุ่มเป้าหมาย แต่การจะหาผู้ใช้ที่มีคุณภาพและมีวาสนาได้นั้น ต้องขยายกลุ่มเป้าหมายให้กว้างขึ้น นี่มันกลายเป็นความขัดแย้งในตัวเองชัดๆ "มันจะไม่มีวิธีไหนเลยหรือ ที่ทั้งทำเงินได้ ขยายกลุ่มเป้าหมายได้ สร้างประโยชน์ให้สังคม และทำให้คนมีโอกาสเข้าถึงม้วนภาพดีๆ ได้มากขึ้นน่ะ?" เขาจึงไปขอคำปรึกษาจากเซวียหลิงหลิง อาจารย์สาวของเขา ตอนนี้วิธีที่นักวาดม้วนภาพใช้กันก็คือวิธีที่ดั้งเดิมและโง่ที่สุด: ปล่อยไปตามวาสนา ความจริงแล้ว วิธีนี้ก็ถือว่าเพียงพอสำหรับนักวาดม้วนภาพส่วนใหญ่ เพราะชั่วชีวิตของพวกเขาอาจจะมีแนวคิดสร้างม้วนภาพแค่ไม่กี่ชุด และมีม้วนภาพแกนทองคำนับจำนวนได้ด้วยมือเดียว การทำแบบนี้ก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่อู๋เสียนนั้นไม่เหมือนคนอื่น แค่แนวคิดม้วนภาพธรรมดาๆ ของเขาก็มีศักยภาพระดับแกนทองคำแล้ว และในอนาคตจะมีม้วนภาพคุณภาพเยี่ยมออกมาอีกนับไม่ถ้วน มีม้วนภาพคุณภาพเยี่ยมตั้งมากมาย จะหวังพึ่งแค่การเจอคนมีวาสนาแบบสุ่มๆ คงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้น เขาต้องหาวิธีที่เหมาะสมให้ได้ "ม้วนภาพแกนทองคำ? การขอเช่าบูชา?" ระหว่างที่กำลังคิด อู๋เสียนก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา "ใช่แล้ว วิธีนี้แหละ!" ยิ่งคิด อู๋เสียนก็ยิ่งตื่นเต้น "แถมยังมีพลังโชคลาภของเทพเจ้าคอยช่วยจัดการให้ ในทางทฤษฎีแล้วมันน่าจะเวิร์กนะ" หลังจากใช้เวลาทั้งคืนในการปรับปรุงและคิดทบทวน เช้าวันรุ่งขึ้น อู๋เสียนก็รีบไปที่สโมสรทันที ทักทายสมาชิกตามทาง แล้วเดินตรงดิ่งไปที่แผนกไอทีของสโมสรอย่างกระตือรือร้น ในฐานะแผนกที่ดูแลและจัดการเว็บไซต์ แผนกนี้ก็มักจะว่างงานเป็นส่วนใหญ่ การปรากฏตัวของรองประธานสโมสรอย่างอู๋เสียน ทำเอาพนักงานในแผนกไอทีแทบช็อก "ท่านรองประธาน มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ ถึงได้มาถึงที่นี่?" หัวหน้าแผนกดูเหมือนจะเป็นคุณอาของตู้หยีฟาน เป็นโปรแกรมเมอร์รุ่นเก๋าเลยล่ะ

"หัวหน้าตู้ ผมมีไอเดียอยากจะปรึกษาด้วยหน่อยครับ ดูสิว่าพอจะช่วยทำให้มันเป็นจริงได้ไหม" อู๋เสียนพูดอย่างกระตือรือร้น หัวหน้าตู้รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง "ถ้าท่านมีไอเดียอะไร แค่ให้คนมาเรียกผมก็พอ ไม่เห็นต้องมาเองเลยครับ”