บทที่ 204 ทีมสุนัขเทพถูกทหารผีล้อม

ดังนั้น สำหรับผู้ใช้พลังวิญญาณ การเพิ่มขึ้นของค่าความมีชีวิตชีวา จึงเป็นเสมือนตัวชี้วัดความชำนาญ แน่นอนว่า ยิ่งค่าความมีชีวิตชีวาพื้นฐานสูงเท่าไหร่ การเพิ่มขึ้นจากความชำนาญก็จะยิ่งเห็นผลชัดเจนขึ้นเท่านั้น ตามที่เซวียเจิ้งอิงบอก สำหรับผู้เล่นหน้าเก่าในสโมสร หากม้วนภาพที่เป็นตัวหลักของพวกเขาสามารถเพิ่มค่าความมีชีวิตชีวาได้ถึงเท่าตัว ก็ถือว่ามีความชำนาญในระดับที่ผ่านเกณฑ์แล้ว และการเพิ่มขึ้นของค่าความมีชีวิตชีวาถึงเท่าตัว จะช่วยเพิ่มพลังการต่อสู้ให้กับม้วนภาพได้อย่างมหาศาลเลยทีเดียว นี่จึงเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดของพวกเขาในการเข้าร่วมการแข่งขันลีกระดับแกนทองคำในอนาคต เพราะม้วนภาพแกนทองคำในมือผู้เล่นจากสโมสรเก่าแก่ ต้องมีความชำนาญสูงกว่าพวกเขาแน่นอน และเรื่องความชำนาญแบบนี้ ต้องอาศัยเวลาและความพยายามอย่างมากในการฝึกฝน ก็เหมือนกับพวกเทพในเกม LOL ชาติก่อนนั่นแหละ ต่อให้เป็นแชมเปี้ยนที่ค่าสถานะตกยุคไปแล้ว แต่พออยู่ในมือของพวกเทพ ก็ยังสามารถโชว์ฟอร์มโหด ไล่คิลกระจุยกระจายได้ จนมักจะถูกเรียกว่าเป็นร่างสถิตของแชมเปี้ยนตัวนั้นๆ ซึ่งนั่นก็เกิดจากการเล่นเป็นพันเป็นหมื่นตา จนเกิดเป็นความชำนาญและความเข้าใจแชมเปี้ยนตัวนั้นอย่างลึกซึ้งที่สุด เป็นสิ่งที่ผู้เล่นคนอื่นไม่สามารถลอกเลียนแบบได้ แม้ว่ายิ่งม้วนภาพมีความเข้ากันได้กับตัวเองสูงเท่าไหร่ การเพิ่มความชำนาญก็จะยิ่งง่ายขึ้นเท่านั้น แต่ก็ยังต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมากในการฝึกฝนและทำความเข้าใจอยู่ดี นี่คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของผู้เล่นจากสโมสรใหม่ เมื่อรู้ว่าค่ายหน้าด่านอาณาเขตในซีรีส์เดียวกัน สามารถช่วยเร่งการเพิ่มความชำนาญได้ในระดับหนึ่ง ย่อมส่งผลดีต่อการพัฒนาในอนาคตของสโมสรยมโลกอย่างแน่นอน

ส่วนอู๋เสียนนั้น กลุ่มนักวาดม้วนภาพมักจะไม่ค่อยให้ความสำคัญกับเรื่องความชำนาญเท่าไหร่นัก เพราะพวกเขาไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงมากพอ อย่างมากก็แค่ฝึกฝนม้วนภาพระดับสูงที่ใช้ประจำและถนัดมือสักสองสามใบให้เชี่ยวชาญ เรื่องความชำนาญยังไงก็สู้พวกที่เล่นม้วนภาพใบเดียวหรือแฟนพันธุ์แท้ไม่ได้หรอก จุดแข็งของนักวาดม้วนภาพอยู่ที่เรื่องอื่นต่างหาก เขาตามจางจื่อหาวและคนอื่นๆ เข้าไปในค่ายหน้าด่าน ใช้แผนภาพเทพกวาดต้อนทหารผียักษ์จำนวนมาก จากนั้นก็ตรงไปยังภูเขาเถาจื่อ ตอนนี้เซวียเจิ้งอิงแทบจะประจำการอยู่ที่ค่ายหน้าด่านแห่งนี้แล้ว คอยดูแลและปกป้องค่ายหน้าด่านทั้งหมด "พี่รอง ช่วงนี้ค่ายหน้าด่านสงบดีไหมครับ?" อู๋เสียนเข้ามาถาม "ทุกอย่างเรียบร้อยดี" เซวียเจิ้งอิงตอบกลั้วหัวเราะ "พวกมอนสเตอร์แถวนี้หนีไปอยู่ไกลๆ หมดแล้ว พวกผีสางธรรมดาๆ ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้ แถมค่ายหน้าด่านเราก็ตั้งอยู่ค่อนข้างห่างไกล เลยไม่มีสโมสรอื่นมาก่อกวนหรือแย่งชิงพื้นที่ด้วย บอกตามตรงนะ พี่เฝ้าอยู่ที่นี่มาหลายวัน เบื่อจะแย่อยู่แล้ว”

“ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ แต่ก็ต้องคอยระวังตัวไว้นะครับ" อู๋เสียนพยักหน้ายิ้ม "นี่มันค่ายหน้าด่านแห่งแรกของสโมสรเราเลยนะ" เซวียเจิ้งอิงพยักหน้าเข้าใจ "ช่วงหลายวันนี้พี่ก็เห็นพวกผู้ใช้พลังวิญญาณแอบมาสอดแนมอยู่บ้าง น่าจะเป็นคนจากค่ายหน้าด่านสโมสรอื่นแถวๆ นี้แหละ แต่ด้วยยมทูตท่องราตรีและยมทูตท่องทิวาของนาย ทำให้สถานการณ์รอบๆ อยู่ในสายตาพวกเราหมดแล้ว" อู๋เสียนพยักหน้ายิ้ม ก่อนจะถามต่อว่า "แล้วท่านจงขุยล่ะครับ พี่รองใช้แล้วเป็นยังไงบ้าง?”

“ผลงานชิ้นเอกของนาย ก็ต้องยอดเยี่ยมไร้ที่ติอยู่แล้ว" เซวียเจิ้งอิงพูดติดตลก ทันใดนั้น ชายร่างยักษ์หน้าตาดุดันน่ากลัวขี่เสือตัวใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกาย "นี่ไง~ อัปเกรดเป็นหกดาวแล้ว ส่วนเรื่องการสอดประสานทางวิญญาณน่ะ นายก็รู้~!" เซวียเจิ้งอิงสมกับเป็น "ร่างสถิตแห่งเต๋า" มาตั้งแต่เกิด พอได้ 【ผู้พิพากษาสำนักลงทัณฑ์-จงขุย】 มาปุ๊บ ก็สามารถกระตุ้นการสอดประสานทางวิญญาณได้ทันที ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นแค่จงขุยระดับแกนเงิน แต่กลิ่นอายและพลังอำนาจที่แผ่ออกมาก็น่าสะพรึงกลัวมากแล้ว "ว่าแต่ การสอดประสานทางวิญญาณช่วยเพิ่มความชำนาญได้ด้วยหรือครับ?" อู๋เสียนถาม "ก็มีส่วนช่วยกระตุ้นได้บ้าง" เซวียเจิ้งอิงตอบ "แต่การสอดประสานทางวิญญาณส่วนใหญ่จะเน้นไปที่การปลดล็อกขีดจำกัดสูงสุดของม้วนภาพมากกว่า เมื่อเทียบกับความชำนาญแล้ว การพัฒนาในส่วนนี้จะเห็นผลชัดเจนกว่า"

จู่ๆ เซวียเจิ้งอิงก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง "หืม~ ดูเหมือนจะมีคนกำลังเข้ามาใกล้ แถมมาแบบไม่ประสงค์ดีซะด้วยสิ~!" อู๋เสียนก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที "มีกี่คนครับ? มาจากไหน?”