บทที่ 203 ความมีชีวิตชีวาและความชำนาญ

"ใช่แล้วครับ" ป๋ายสือฉีไม่อาจปิดบังความเลื่อมใส "ในตัวเขา ลูกได้เห็นแล้วว่าเหนือฟ้าย่อมมีฟ้า" เมื่อได้ยินดังนั้น ป๋ายฉี่เฟิงก็ทั้งประหลาดใจและสงสัย แค่นักวาดม้วนภาพที่เรียนรู้ด้วยตัวเองก็ว่าน่าทึ่งแล้ว แต่กลับทำให้ลูกชายที่เกิดในตระกูลใหญ่พูดจาถ่อมตนยอมรับความพ่ายแพ้ได้ขนาดนี้ "มีเด็กหนุ่มที่น่าอัศจรรย์ขนาดนี้ด้วยหรือ?" ป๋ายฉี่เฟิงเริ่มอยากรู้ "เล่ามาให้ฟังหน่อยสิ" ป๋ายสือฉีค่อยๆ เล่าประสบการณ์ของเขาในเมืองเย่าหยาง พร้อมกับโชว์ม้วนภาพดันเจี้ยนขุนพลยมบาลในมือให้ดู ยิ่งฟัง ป๋ายฉี่เฟิงก็ยิ่งตกใจ เมื่อได้พิจารณาดันเจี้ยนขุนพลยมบาลตรงหน้าอย่างละเอียด เขาก็ถึงกับสูดลมหายใจลึก อัจฉริยะ! นี่มันอัจฉริยะชัดๆ! "แกแน่ใจนะว่านี่คือม้วนภาพที่คิดค้นขึ้นมาเองด้วยการเรียนรู้ด้วยตัวเองน่ะ?" ป๋ายฉี่เฟิงไม่อาจซ่อนความตกใจไว้ได้ "ตอนแรกผมก็คิดไม่ออกเหมือนกันครับ แต่หลังจากรู้เรื่องของตระกูลเซวีย จิตใจก็เริ่มสงบลงบ้าง”

“ตระกูลเซวีย?" ป๋ายฉี่เฟิงไม่เข้าใจ "ก็คือตระกูลที่อยู่เบื้องหลังเซวียหลิงหลิงนั่นแหละครับ" ป๋ายสือฉีพูดอย่างจริงจัง "ตระกูลเซวียนั้นเป็นหนึ่งในตระกูลผู้ก่อตั้งสำนักฝึกหัดยมโลก ในมุมมองของลูก การผงาดขึ้นของตระกูลเซวีย ถือเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วครับ" ป๋ายฉี่เฟิงตกใจในใจ แววตาสั่นไหวอย่างรุนแรง "ตระกูลผู้ก่อตั้งสำนักฝึกหัดยมโลกงั้นหรือ? มิน่าล่ะ" จากนั้น เมื่อได้รู้เรื่องที่จ้าวชิงเหอลอบไปยังเมืองเย่าหยางเพื่อเล่นงานตระกูลเซวีย ในดวงตาของเขาก็ปรากฏประกายประหลาดขึ้นมา "น่าสนใจนะ~ ดูจากสถานการณ์แล้ว ตระกูลเซวียก็น่าจะมีโอกาสดึงตัวมาได้เหมือนกัน”

“หา?" ป๋ายสือฉีประหลาดใจ "ดึงตัวตระกูลผู้ก่อตั้งมาได้ด้วยหรือครับ?”

“ได้สิ แค่อาจจะยุ่งยากหน่อย" ป๋ายฉี่เฟิงมีรอยยิ้มที่มีเลศนัยที่หางตา "พอดีเลย ระบบยมโลกของเขตแดนเทพเติงเฟิงของเรายังขาดตัวหลักอยู่ ถ้าสามารถดึงตัวมาได้ จะเป็นการเติมเต็มที่ยอดเยี่ยมมากสำหรับเขตแดนเทพเติงเฟิง ติดอยู่ก็แค่เมืองเย่าหยางนั่น...”

“ติดอะไรหรือครับ?”