บทที่ 267 เทพมารแห่งความรู้และความจริง

เมื่อหันกลับมาดูสภาพของเหลียงหย่งซินในตอนนี้ วิญญาณของเขาแทบจะเหลือแต่เปลือกกลวงๆ แม้แต่สมองก็ยังฝ่อลงเหมือนคนเป็นโรคอัลไซเมอร์

มีคำกล่าวไว้ว่ายังไงนะ? ต่อให้รักษาหายก็ยังน้ำลายไหลอยู่ดี

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือเบาะแสที่ได้จากเรื่องนี้ต่างหาก

อาจารย์ใหญ่เหลียงหย่งซินไม่ใช่ผู้อยู่เบื้องหลัง และไม่ใช่แม้กระทั่งบริวารของเทพปีศาจ เขาเป็นแค่เหยื่อร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม

"แล้วเด็กนักเรียนล่ะ? พวกนักเรียนเป็นยังไงบ้าง?" อู๋เสียนขมวดคิ้วถาม