บทที่ 52 การก่อตั้งสโมสรราชาผี

อู๋เสียนเห็นว่าเป็นการช่วยเหลือที่ทำได้ไม่ยาก จึงไม่ลังเลที่จะลงมือ

ในขณะที่เร่งฝีเท้าเข้าไปหา ราชาไก่และแม่ทัพหวังเฟิงก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน

"เอ๊ะ ราชาไก่สามดาวครึ่งแล้วงั้นเหรอ"

ช่วงนี้เขาแทบไม่ได้เรียกใช้ราชาไก่และพยัคฆ์เทวะออกไปใช้งานเลย แต่ม้วนภาพทั้งสองม้วนกลับเลื่อนระดับขึ้นมาถึงสามดาวครึ่งอย่างเงียบเชียบ

ดูท่าทางลูกค้าม้วนภาพกลุ่มแรกของเขาคงจะพยายามกันอย่างหนักน่าดู

ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกไว้ว่า การพัฒนาของม้วนภาพในดันเจี้ยนนั้น สามารถส่งผลย้อนกลับไปยกระดับและมอบผลประโยชน์ให้กับม้วนภาพฉบับต้นฉบับได้

ในตอนนี้การที่ราชาไก่และพยัคฆ์เทวะสามารถเลื่อนระดับขึ้นมาได้ในระหว่างที่เขาไม่ได้ใช้งานย่อมมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับเจ้าเหอ ฮวงเหมา รวมถึงคุณปู่ และเด็กน้อยขี้แยสองคนจากวิทยาลัยเสวียนเทียนอย่างแน่นอน

กะต๊าก

เสียงขันจากราชาไก่ที่ดังมาจากระยะไกลทำเอาบรรดาสัตว์ประหลาดแมลงที่กำลังอาละวาดอยู่เกิดความสะดุ้งหวาดกลัวขึ้นมาทันที

จากนั้นเงาร่างสีเหลืองสลับดำสายหนึ่งก็ทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เหล็กในพิษที่ปลายหางส่องประกายเยือกเย็นราวกับเข็มพิษที่จิกแทงลงบนผิวน้ำ

จิตวิญญาณของสัตว์ประหลาดเผ่าแมลงนั้นบอบบางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ย่อมไม่อาจต้านทานพิษสะบั้นวิญญาณของแม่ทัพหวังเฟิงได้

สัตว์ประหลาดแมลงเหล่านั้นดูราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ร่างกายสั่นกระตุกอยู่กับที่แต่กลับดูเหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหินและเข้าสู่สภาวะหลุดจากการเชื่อมต่อ

ร่างกายของมันยังไม่ตาย แต่จิตวิญญาณภายในกลับถูกพิษสะบั้นวิญญาณทำลายจนแตกสลายไปเรียบร้อยแล้ว

กลุ่มฝูงชนที่กำลังวิ่งหนีตายอยู่ต่างพากันตื่นตะลึงและสงสัย พวกเขาต่างมองมาที่อู๋เสียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสและชื่นชม

อู๋เสียนเดินเข้าไปเก็บซากของสัตว์ประหลาดแมลงเหล่านั้น แล้วจากไปอย่างเงียบๆ ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังที่ดูราวกับวีรบุรุษ

เมื่อกลับมาถึงที่พักก็เป็นเวลาโพล้เพล้แล้ว

แม้จะไม่ได้ไปถึงดันเจี้ยนของเผ่าแมลงตามที่วางแผนไว้ แต่วันนี้ก็นับว่าเป็นวันที่ได้รับผลประโยชน์อย่างคุ้มค่าทีเดียว

โดยเฉพาะศิลปะการรังสรรค์ม้วนภาพมนุษย์ของรุ่นพี่รอยสัก มันเป็นเทคนิคที่สมควรค่าแก่การสืบค้นและพัฒนาต่อยอดอย่างยิ่ง

เขาส่งซากสัตว์ประหลาดแมลงเหล่านั้นเข้าสู่กระบวนการหลอมรวมและดูดซับจนหมดสิ้นราวกับกำลังลิ้มรสอาหารอันโอชะ

"เอ๊ะ นี่มันเป็นเพียงสัตว์ประหลาดระดับสองทั่วไป ไม่ใช่สัตว์ประหลาดระดับชั้นยอดเสียด้วยซ้ำ แต่ทำไมถึงยังมีสสารวิญญาณหายากหลงเหลืออยู่อีกนะ"

เรื่องนี้ทำให้อู๋เสียนรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

หรือว่าแม่ทัพแมลงที่เป็นผู้ให้กำเนิดพวกมันจะมีความพิเศษบางอย่างงั้นเหรอ

ดูท่าทางวันหลังเวลาเข้าไปในดันเจี้ยนของเผ่าแมลง เขาคงต้องคอยจับตาดูเรื่องนี้ให้ดีเสียแล้ว

ต้องเข้าใจก่อนว่า ปริมาณการผลิตของสัตว์ประหลาดเผ่าแมลงนั้นมีจำนวนมหาศาล หากเขาสามารถหาตัวแม่ทัพแมลงที่มีความพิเศษแบบนี้พบ มันย่อมช่วยให้เขาผลิตสสารวิญญาณหายากออกมาได้อย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

ในยามดึก คุณปู่อู๋หมิงชางเดินทางกลับมาถึงบ้านด้วยท่าทีที่ดูผิดปกติไปอย่างเห็นได้ชัด

"คุณปู่เป็นอะไรไปครับ" อู๋เสียนถามด้วยความเป็นห่วง

"นึกเรื่องราวสำคัญบางส่วนขึ้นมาได้น่ะ" คุณปู่พูดด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ "อาจจะต้องเดินทางไกลสักหน่อย"

"หาครับ" อู๋เสียนตกใจ "ผมจะไปด้วยครับ"

"ยังไม่รู้เลยว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไหร่" คุณปู่ส่ายหน้า "แต่ในตอนนี้เสียนเอ๋อร์ก็โตแล้ว น่าจะดูแลตัวเองได้ดีพอสมควรแล้วล่ะ"

ว่าแล้วคุณปู่ก็หยิบเศษกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา

"เบอร์โทรศัพท์บนนี้คือเพื่อนร่วมรบเก่าของปู่เอง วันหลังถ้าเกิดเรื่องติดขัดหรือมีปัญหาอะไร ก็สามารถติดต่อไปหาเขาได้"

อู๋เสียนรับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยความรู้สึกสับสนและตื่นตระหนก หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างไม่มีเหตุผล ดูเหมือนว่าคุณปู่กำลังจะฝากฝังสิ่งสำคัญราวกับว่ากำลังเตรียมตัวไปเผชิญหน้ากับอันตรายบางอย่าง

"คุณปู่นึกถึงศัตรูคู่อาฆาตขึ้นมาได้งั้นเหรอครับ" สมองของอู๋เสียนทำงานอย่างรวดเร็ว ในฐานะคนที่เคยอ่านนิยายมามากมาย เขาเริ่มจินตนาการคาดเดาถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานา "หรือว่าในอดีตคุณปู่จะถูกคนโฉดชั่วทำร้ายงั้นเหรอครับ พ่อแม่ของผมไม่ได้เสียชีวิตจากภัยพิบัติมิติซ้อนทับจริงๆ งั้นเหรอ มีความลับอื่นซ่อนอยู่ใช่ไหมครับ

ครอบครัวของพวกเราไม่ได้เป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วไปงั้นเหรอ

หรือว่าคุณปู่ไปพัวพันกับการต่อสู้ทางการเมืองอะไรหรือเปล่า ถึงได้ล่วงรู้ความลับที่น่าสะพรึงกลัวจนทำให้ครอบครัวของพวกเราต้องกลายเป็นผู้รับเคราะห์

คุณปู่ในอดีตเคยเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับไหนกันแน่ครับ"

คุณปู่ฟังแล้วถึงกับอึ้งค้าง ก่อนจะดุออกมาว่า "คิดอะไรฟุ้งซ่านน่ะ มีเนื้อเรื่องน้ำเน่าอะไรเยอะแยะขนาดนั้นกัน"

"ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณปู่ต้องทำตัวลึกลับขนาดนี้ด้วยล่ะครับ"

"..." คุณปู่ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ "หลายเรื่องมันไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่หลานคิดหรอก เพียงแต่ในตอนนี้มันยังไม่สะดวกที่จะบอกเล่ารายละเอียดให้ฟังเท่านั้นเอง ตั้งใจทำหน้าที่นักวาดม้วนภาพของหลานไปก็พอแล้ว ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ"

อู๋เสียนรู้ดีว่าต่อให้ถามไปก็คงไม่ได้คำตอบอะไร แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าฐานะในอดีตของคุณปู่นั้นไม่มีทางเป็นคนธรรมดาอย่างแน่นอน

"ต้องไปนานแค่ไหนครับ"

"เร็วหน่อยก็ปีสองปี นานหน่อยก็สามห้าปี"

"ถ้าอย่างนั้นคุณปู่รอผมอีกสองวันนะครับ ผมจะเตรียมม้วนภาพระดับเทพไว้ให้คุณปู่สักชุด จะได้ไม่มีใครกล้ามารังแกเอาได้"

"ม้วนภาพงั้นเหรอ" คุณปู่ชะงักไปเล็กน้อย "ตั้งใจรอให้ปู่กลับมาก็พอแล้ว เรื่องไม่ได้อันตรายอย่างที่หลานคิดหรอก"

หลังจากพูดจบคุณปู่ก็หายตัวไปดุจเงาโดยไม่รอฟังคำตอบจากอู๋เสียนแม้แต่น้อย

อู๋เสียนยืนอึ้งทำหน้าเหวอไปในทันที

พระเจ้าช่วย นั่นมันวิชาเคลื่อนย้ายพริบตางั้นเหรอ

หรือว่าถ้าเขาสามารถฝึกฝนเคล็ดวิชาพลังวิญญาณที่คุณปู่สอนจนถึงขั้นระดับหนึ่งแล้ว เขาเองก็จะสามารถทำแบบนี้ได้เหมือนกันงั้นเหรอ

ให้ตายสิ คุณปู่ในอดีตเคยเป็นคนระดับไหนกันแน่เนี่ย

การต้องแยกจากคนที่อยู่ร่วมกันมานานสิบกว่าปีทำให้เขารู้สึกโหวงเหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก และเรื่องฐานะที่แท้จริงของคุณปู่ก็ทำเอาเขาอดที่จะฟุ้งซ่านคิดไปไกลไม่ได้

ส่วนหมายเลขโทรศัพท์ในกระดาษแผ่นนั้น หากไม่ถึงสถานการณ์ที่จนตรอกจริงๆ เขาคงจะไม่ขอติดต่อไปดีกว่า จะได้ไม่ต้องไปเป็นหนี้บุญคุณคนของทางฝั่งคุณปู่เพิ่มขึ้น

คืนนั้นเขานอนไม่หลับเลยแม้แต่นาทีเดียว

วันรุ่งขึ้นความรู้สึกโหวงเหวงในใจยังคงอยู่ แม้จะฝึกซ้อมสมรรถภาพร่างกายไปแล้วแต่ก็ยังช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

"เฮ้อ คิดถึงคุณปู่จัง"

หลังจากได้รับสายโทรศัพท์เร่งเร้าจากอาจารย์คนใหม่ เขาจึงรีบลุกขึ้นแต่งตัวออกจากบ้านทันที

ณ ย่านการค้าที่รุ่งเรืองที่สุดในเขตเมืองใหม่ สโมสรราชาผีที่เพิ่งจะก่อสร้างเสร็จสิ้นได้จัดพิธีเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันนี้

บรรดานักลงทุนและผู้ทรงอิทธิพลจากทั่วทุกสารทิศของเมืองเย่าหยางต่างพากันเดินทางมาร่วมงานเพื่อแสดงความยินดี รวมถึงเหล่าสื่อมวลชนที่มารอเตรียมไลฟ์สดรายงานข่าวกันแต่เช้า

สำหรับการพัฒนาของเมือง การก่อตั้งสโมสรแห่งใหม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่โตที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง

บนเวทีสูง เซวียหลิงหลิงผู้เป็นจุดสนใจของทุกคนกำลังพูดคุยทักทายกับเหล่าบรรดาผู้มีอิทธิพลอย่างเป็นกันเอง

ส่วนบริเวณด้านล่างเวที สมาชิกกลุ่มแรกของสโมสรที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างเข้มงวดต่างพากันยืนตัวตรงอย่างภาคภูมิใจเพื่อรอรับการจับตามองจากฝูงชน

อู๋เสียนเดินทางมาถึงงานล่าช้ากว่ากำหนด เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลกว่าจะแทรกตัวเข้าไปด้านในได้สำเร็จ

ก็ช่วยไม่ได้นะ ตอนแรกเขาคิดว่าจะใช้รถของลูกพี่ไพรม์ขับผ่านเส้นทางเฉพาะสำหรับรถบรรทุกเพื่อทำเวลาให้เร็วขึ้น แต่ทว่าทันทีที่ออกเดินทางกลับโดนพาหนะคันอื่นๆ ขวางทางกักตัวเอาไว้จนวุ่นวาย สุดท้ายจึงต้องจำใจเก็บลูกพี่ไพรม์ใส่ปลอกแขนแล้วนั่งรถแท็กซี่เดินทางมาที่นี่แทน

บนเวทีเมื่อเซวียหลิงหลิงเห็นเขาเดินเข้ามาก็ส่งสัญญาณให้รีบเข้าไปประจำแถวทันที

"ขออภัยทุกท่านด้วยครับที่มาถึงล่าช้า"

การปรากฏตัวของเขาทำเอาทุกคนต่างพากันมองด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย โดยเฉพาะเมื่อเห็นเขาที่เป็นสมาชิกหน้าใหม่เดินเข้ามา แต่ก็ยังมีคนรู้จักที่จำเขาได้อยู่บ้าง

โจวฉีที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดมองด้วยสายตาแข็งกร้าว "เขาคนนี้น่ะเหรอ"

เขาคือศิษย์รักที่อาจารย์พูดถึงงั้นเหรอ

ส่วนตู้ยี่ฟานที่ยืนอยู่ในแถวถึงกับแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อชีวิต "เชี่ยเอ๊ย น้องชายมาทำอะไรที่นี่ล่ะเนี่ย นายยังไม่ได้สมัครสมาชิกไม่ใช่เหรอ"

"ได้รับความเมตตาจากท่านอาจารย์น่ะครับ"

อู๋เสียนตอบเลี่ยงๆ ไป

สายตาของสมาชิกคนอื่นๆ ที่จ้องมองมาล้วนเต็มไปด้วยความกังขา

ต้องเข้าใจก่อนว่า แม้แต่ลูกหลานของตระกูลเซวียเองก็ยังต้องผ่านการทดสอบคัดเลือกอย่างเข้มงวดกว่าจะเข้ามาเป็นสมาชิกได้ แล้วทำไมถึงมีคนได้รับอภิสิทธิ์เดินเข้ามาได้โดยไม่ต้องผ่านการคัดเลือกกันล่ะ

ในระหว่างที่พิธีเปิดกำลังจะเริ่มขึ้น ตู้ยี่ฟานก็ไม่กล้าจะถามซักไซ้อะไรต่อ ได้แต่ยืนดูพิธีการอย่างสำรวมและเคร่งขรึม

บนเวทีบรรดาผู้มีอิทธิพลเหล่านั้นเขาไม่รู้จักใครเลยสักคน จะมีก็แต่ท่านนายกเทศมนตรีเท่านั้นที่เขาเคยเห็นผ่านหน้าข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์

พิธีการดำเนินไปอย่างน่าเบื่อหน่ายและเชื่องช้า ไม่ต่างอะไรกับการฟังผู้อำนวยการโรงเรียนยืนพูดหน้าเสาธงในชาติก่อนเลยสักนิด

ดัง!

เสียงระฆังดังขึ้น พิธีเปิดตัวสโมสรอย่างเป็นทางการก็เริ่มต้นขึ้น พร้อมกับเสียงประทัดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งงาน

บนเวที เซวียหลิงหลิงกล่าวต้อนรับและแสดงความขอบคุณต่อบรรดาผู้มีอิทธิพลที่ให้เกียรติมาร่วมงาน

บุคคลที่มาร่วมงานล้วนเป็นเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลในเมืองเย่าหยางทั้งสิ้น ผลกำไรและการสนับสนุนในอนาคตของสโมสรย่อมขึ้นอยู่กับคนกลุ่มนี้ทั้งนั้น

"เซวียหลิงหลิงเธอนี่มีความมุ่งมั่นตั้งใจดีนะ ลุงจะคอยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้จ้ะ"

ท่านนายกเทศมนตรีกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู ทว่าในแววตากลับดูมีความยิ้มแย้มที่เสแสร้งและไม่อาจคาดเดาความรู้สึกที่แท้จริงได้เลย

"ขอบพระคุณสำหรับคำอวยพรค่ะ"

เซวียหลิงหลิงกล่าวขอบคุณท่านนายกเทศมนตรีแล้วส่งเขาขึ้นรถออกไป ในใจแอบนึกด่าอย่างกราดเกรี้ยว

ทันใดนั้นก็มีชายชราท่านหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา เธอจึงรีบปรับสีหน้าแล้วเข้าไปต้อนรับ "คุณปู่หวังช้าๆ หน่อยนะคะ คุณปู่ไม่ต้องกังวลไปค่ะ ทันทีที่หลานชายของคุณปู่ได้รับใบรับรองระดับฝึกหัด หนูจะรีบส่งหนังสือเชิญให้เขามาร่วมงานกับเราทันทีค่ะ"

"ช่างเถอะ หลานชายของฉันมีความสามารถระดับไหน ฉันในฐานะคนเป็นปู่ย่อมรู้ดีที่สุด" หวังเฟิงเหนียนพูดหยอกล้อ "การมาสร้างสโมสรในสถานที่เล็กๆ แบบนี้ ถือว่ามีความกล้าหาญมากนะ ปู่ชอบใจจริงๆ"

"ก็ควรจะทำแบบนี้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอคะ" เซวียหลิงหลิงยิ้ม

หวังเฟิงเหนียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ลึกลับว่า "แต่ฉันยังไม่แน่ใจเลยว่า นี่คือการตัดสินใจของตัวเธอเอง หรือเป็นเพราะคำสั่งจากสำนักฝึกหัดสายดวงวิญญาณและความตายกันแน่"

"มันมีอะไรแตกต่างกันด้วยเหรอคะ" เซวียหลิงหลิงขมวดคิ้วถาม

เมื่อได้ยินคำตอบ หวังเฟิงเหนียนก็เข้าใจในทันที เขาเอ่ยปากทิ้งท้ายว่า "เอาเถอะ เดี๋ยวฉันจะให้ผู้ช่วยติดต่อไปพูดคุยเรื่องการสนับสนุนทุนทรัพย์ดู ถือว่าปู่ช่วยหลานวางเดิมพันในครั้งนี้ก็แล้วกัน"

"หา" เซวียหลิงหลิงถึงกับอึ้งค้างไปด้วยความดีใจ "คุณปู่พูดจริงเหรอคะ"

"ยังไง จะไม่ยอมรับงั้นเหรอ" หวังเฟิงเหนียนเลิกคิ้วถาม

"รับค่ะ รับแน่นอน!" การสนับสนุนทุนทรัพย์ที่มาแบบไม่คาดฝันทำเอาเซวียหลิงหลิงถึงกับแทบเป็นลม "คุณปู่ห้ามกลับคำเด็ดขาดเลยนะคะ"

สิ่งที่เธอให้ความสำคัญไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลขทุนทรัพย์เท่านั้น แต่คือการได้รับการยอมรับและการสนับสนุนจากบุคคลสำคัญต่างหากล่ะ