บทที่ 53 ศิษย์รัก ลุยเลย

ตั้งแต่เธอตัดสินใจก่อตั้งสโมสร ทุกคนรอบข้างต่างพากันคัดค้านและดูแคลน แม้กระทั่งบรรดาผู้อาวุโสในตระกูลของเธอเอง

ในสายตาของพวกเขา การก่อตั้งสโมสรในเมืองเล็กๆ แห่งนี้เป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้เลยแม้แต่น้อย

กระทั่งสำนักฝึกหัดสายมรดกที่เป็นต้นสังกัดของเธอก็ยังแสดงท่าทีแบ่งรับแบ่งสู้ ไม่ได้คัดค้านแต่ก็ไม่ได้หยิบยื่นการสนับสนุนใดๆ ให้แม้แต่นิดเดียว

แต่เธอไม่เชื่อในคำทำนายเหล่านั้น!

ในตอนนี้ การสนับสนุนจากผู้อาวุโสหวังเฟิงเปรียบเสมือนยาชูกำลังชั้นดีที่ช่วยเติมเต็มพลังใจ ทำให้เธอยิ่งมีความมุ่งมั่นและแน่วแน่ในความเชื่อของตนเองมากขึ้นไปอีก

"ท่านผู้อาวุโสหวังวางใจได้เลยค่ะ" เซวียหลิงหลิงกล่าวด้วยท่าทางฮึกเหิม "สโมสรราชาผีของหนูจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอนค่ะ"

หวังเฟิงเหนียนยิ้มโดยไม่ตอบอะไร ก่อนจะเดินผละจากไป

เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป บรรยากาศก็กลับสู่ความเงียบเหงา ผู้คนต่างพากันทยอยแยกย้ายจากไป

ภายในสโมสรขนาดใหญ่เหลือเพียงเหล่าสมาชิกของสโมสรเท่านั้น

ฉากเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่ตระการตาเมื่อครู่ ดูราวกับเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่แสดงจบไปแล้ว

"ฮ่าๆ มีข่าวดีจะประกาศให้ทุกคนทราบค่ะ" เซวียหลิงหลิงกล่าวด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข "เมื่อครู่นี้ สโมสรของเราเพิ่งจะคว้าตัวสปอนเซอร์รายแรกมาได้สำเร็จ ปรบมือต้อนรับหน่อยค่ะ!"

เมื่อสมาชิกทุกคนได้ยินดังนั้น ต่างก็รู้สึกประหลาดใจและดีใจอย่างมาก เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งโถง

"นี่เป็นสัญญาณที่ดีครับ แสดงให้เห็นว่าแนวทางและอนาคตของสโมสรเราได้รับการยอมรับแล้ว" เซวียหลิงหลิงกล่าวเปิดงานต่อ "แต่นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ในอนาคตสโมสรราชาผีของเราจะต้องกลายเป็นสัญลักษณ์ของเมืองเย่าหยางได้อย่างแน่นอน

ทุกคนมาพยายามไปด้วยกันนะคะ!"

ขวัญและกำลังใจของทุกคนต่างถูกกระตุ้นขึ้นมาจนเต็มเปี่ยม ในแววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังถึงอนาคตอันสดใส

"อ้อ เกือบลืมไปเลย แนะนำให้ทุกคนรู้จักคนนี้หน่อย" เซวียหลิงหลิงส่งสัญญาณให้อู๋เสียนเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วแนะนำแก่ทุกคนว่า "เขาชื่ออู๋เสียน เป็นนักวาดม้วนภาพฝึกหัดคนหนึ่ง เป็นศิษย์รักของฉันเอง จากนี้ไปเขาจะเข้ามารับตำแหน่งเป็นรองประธานสโมสรของเราค่ะ"

สิ้นเสียงแนะนำ เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วทั้งโถงทันที

ตู้ยี่ฟานถึงกับอ้าปากค้าง นักวาดม้วนภาพฝึกหัดงั้นเหรอ ศิษย์รักงั้นเหรอ

ในขณะที่สมาชิกคนอื่นๆ ต่างเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่ไว้วางใจในตัวเขา

"อาหญิงครับ อาไปรับเขาเป็นศิษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" ชายหนุ่มวัยเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยคนหนึ่งในแถวเอ่ยปากถามด้วยความประหลาดใจ "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงไม่ยอมบอกกล่าวที่บ้านสักคำล่ะครับ"

"อาหญิงจะรับศิษย์จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากทางบ้านด้วยงั้นเหรอ" เซวียหลิงหลิงเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา "ตอนที่สร้างสโมสรไม่เห็นจะมีใครหยิบยื่นงบสนับสนุนมาให้เพิ่มสักสลึงเดียว มีแต่พวกที่คอยแต่จะอ้างความยากจนไปวันๆ เหอะ!"

"แต่ว่า..." เซวียเซิงหยางรีบหุบปากฉับทันที

"ใครมีข้อโต้แย้งก็ก้าวออกมาประลองกันได้เลย ใครชนะได้ตำแหน่งรองประธานไปครอง ฉันพูดคำไหนคำนั้น" เซวียหลิงหลิงกล่าวด้วยท่าทีราบเรียบ

ทันทีที่ได้ยินดังนั้น เหล่าสมาชิกสโมสรต่างก็กระตือรือร้นและอยากจะลองวิชาดูบ้าง

อย่างไรเสียอู๋เสียนก็ดูเหมือนเด็กที่เพิ่งเรียนจบมัธยมปลายมาหมาดๆ ดูท่าทางน่าจะรังแกได้ง่ายพอสมควร

ต่อให้มีใบรับรองนักวาดม้วนภาพฝึกหัดอยู่ก็น่าจะยังไม่มีฝีมือสูงส่งอะไรมากนัก

"พี่โจวครับ ลุยเลยครับ รออะไรอยู่ล่ะ"

"ตำแหน่งรองประธานต้องเป็นของพี่โจวเท่านั้นครับ"

"ถ้าพี่โจวเป็นคนรับตำแหน่งนี้ ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้งแน่นอนครับ"

"พี่โจวควบแน่นแผนภาพเทพสำเร็จแล้วไม่ใช่เหรอครับ จะจัดการไอ้เด็กนี่ก็แค่กล้วยๆ ไม่ใช่เหรอ"

สายตาของทุกคนต่างหันไปจับจ้องที่โจวฉีโดยมิได้นัดหมาย

อันที่จริง ก่อนที่อู๋เสียนจะโผล่หัวเข้ามา ทุกคนต่างก็เข้าใจตรงกันอยู่แล้วว่าโจวฉีจะเป็นผู้รับตำแหน่งรองประธานในอนาคต

ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำยุยงปลุกปั่นของทุกคน โจวฉีกลับแสดงท่าทีมีเหตุผลและสงบนิ่งอย่างผิดปกติ "ฉันไม่มีความคิดเห็น ใครอยากจะลองดีก็เชิญตามสบายเลยครับ"

ล้อเล่นหรือเปล่า ภาพเหตุการณ์ตอนที่เจ้าราชาไก่ตัวนั้นพุ่งทะลวงเข้าสู่รังของพญามารในวันนั้น เขายังจำได้แม่นยำอยู่เลย

ให้เขาส่งตะขาบวิญญาณของเขาเข้าไป ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าไปหาที่ตายชัดๆ

"..."

เหล่าสมาชิกทุกคนยืนอึ้งค้างทำอะไรไม่ถูก

พวกเขาไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าทำไมโจวฉีถึงได้ยอมถอยง่ายดายขนาดนี้

หรือว่าท่านประธานได้มีการตกลงอะไรบางอย่างกับโจวฉีไว้ล่วงหน้าแล้วงั้นเหรอ

"สรุปว่าไม่มีใครมีข้อโต้แย้งใช่ไหมคะ" เซวียหลิงหลิงกวาดสายตามองทุกคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัย "ถ้าอย่างนั้นตำแหน่งรองประธานก็ถือว่าสรุปตามนี้"

ทุกคนต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความลังเล

โจวฉีไม่มีข้อโต้แย้ง ไม่ได้แปลว่าคนอื่นๆ จะไม่มีข้อโต้แย้ง

"อาหญิงพูดจริงทำจริงใช่ไหมครับ" เซวียเซิงหยางก้าวออกมาด้วยความคึกคัก "ถ้าอย่างนั้นหลานขอทดสอบฝีมือหน่อยก็แล้วกันนะครับ"

เมื่อเห็นเซวียเซิงหยางอาสาออกมาด้วยตัวเอง เหล่าสมาชิกสโมสรต่างพากันส่งเสียงเชียร์อย่างคึกคัก

หลานชายปะทะศิษย์รัก เส้นสายคนใกล้ชิดปะทะเส้นสายคนใกล้ชิด เรื่องสนุกแบบนี้ใครจะอยากพลาดกันล่ะ

ที่สำคัญคือเซวียเซิงหยางก็เป็นคนที่ผ่านการต่อสู้คัดเลือกมาอย่างโชกโชน ทุกคนต่างให้การยอมรับในฝีมือของเขาเป็นอย่างดี

"..." เซวียหลิงหลิงหน้ามืดครึ้ม "ถอยไปเลย เธอจะเข้ามาวุ่นวายอะไรนักหนาเนี่ย"

ทว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของพี่ชายเธอคนนี้กลับดึงดันที่จะหาเรื่องใส่ตัว

"ผมก็เป็นสมาชิกสโมสรคนหนึ่ง จะมีส่วนร่วมไม่ได้เชียวเหรอครับ" เซวียเซิงหยางยืดเส้นยืดสายพลางส่งสายตาท้าทายไปยังอู๋เสียน "ทุกคนต่างก็จับตามองอยู่ เพราะฉะนั้นทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเถอะครับ"

เซวียหลิงหลิงถอนหายใจยาวอย่างหมดหนทาง สำหรับหลานชายคนโตที่อ่อนกว่าเธอเพียงไม่กี่ปีคนนี้ เธอก็รู้สึกจนใจจริงๆ

"อย่าลงมือแรงเกินไปล่ะ" เซวียหลิงหลิงโบกมืออย่างหงุดหงิด "พี่ชายของฉันเขามีทายาทสืบทอดแค่คนเดียวคนนี้คนเดียวนะ"

อู๋เสียนยิ้มรับอย่างเข้าใจ แล้วเดินก้าวเท้าขึ้นไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เขามองสำรวจเซวียเซิงหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า จะว่าไปแล้ว เขาก็มีความคล้ายคลึงกับเซวียหลิงหลิงอยู่บ้าง เพียงแต่เมื่อเทียบกับสไตล์การแต่งหน้าลึกลับเยือกเย็นของเซวียหลิงหลิงแล้ว อย่างน้อยคนตรงหน้าก็ดูเหมือนคนปกติธรรมดามากกว่าหน่อยหนึ่ง

"รบกวนชี้แนะด้วยครับ" อู๋เสียนยกมือส่งสัญญาณ

"ศิษย์ของอาหญิง คงจะเป็นนักวาดม้วนภาพสายดวงวิญญาณเหมือนกันสินะ" เซวียเซิงหยางแผ่รังสีของความเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่และความเย่อหยิ่งออกมาอย่างเต็มเปี่ยม "เคยได้ยินชื่อเสียงของมรดกตกทอดสายดวงวิญญาณของตระกูลเซวียมาบ้างไหม"

ว่าแล้วเขาก็หยิบม้วนภาพม้วนหนึ่งออกมา พลังวิญญาณระดับสี่ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงจนชวนให้รู้สึกอึดอัด

มันเป็นม้วนภาพต้นฉบับที่มีการลงลวดลายทองคำที่ขอบ เป็นม้วนภาพมรดกตกทอดอย่างแท้จริง

จากนั้นภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของอู๋เสียน ม้วนภาพก็คลี่ออกกลางอากาศ เปลี่ยนสภาพกลายเป็นกลุ่มพลังหยินอันหนาแน่นและกลิ่นอายแห่งความดุร้ายมหาศาล

เห็นเพียงแค่ในกลุ่มหมอกอันมืดมิด มีภูตผีร้ายที่ดูดุร้ายตัวหนึ่งค่อยๆ ปรากฏตัวออกมา เส้นผมของมันชี้ชันราวกับเข็มเหล็ก ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดและเขี้ยวที่แหลมคม ทั่วทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยชุดเศษผ้าที่ดูมีสีสันฉูดฉาดและทรุดโทรม

"จิตวิญญาณภาพวาดสี่ดาว แถมกลิ่นอายพลังวิญญาณก็ไม่ถือว่าต่ำเลยแฮะ"

อู๋เสียนประเมินสถานการณ์ในใจ ก่อนจะเรียกยมทูตขาวดำออกมาเพื่อรับมือ

แม้ว่า ยมทูตขาวดำ จะเป็นเพียงม้วนภาพแกนทองแดงสามดาว แต่ค่าคะแนนคุณสมบัติห้าด้านของมันนั้นถือว่ายอดเยี่ยมมากพอที่จะชดเชยทุกอย่าง แถมยังถือครองความได้เปรียบในฐานะที่เป็น ม้วนภาพต้นฉบับ อีกด้วย

ที่สำคัญที่สุดคือ มันเป็นสายงานที่ตรงกันพอดี! น่าเสียดายที่เขายังสร้างวัวหน้าม้าออกมาไม่สำเร็จ ไม่อย่างนั้นมันคงจะเป็นสายงานที่ตรงกันมากกว่านี้อีก เพราะท่านวัวท่านม้านั้นคือผู้เชี่ยวชาญในการจัดการกับเหล่าภูตผีร้ายโดยเฉพาะ

ทันทีที่ยมทูตขาวดำปรากฏตัวออกมา ก็ทำเอาเซวียเซิงหยางถึงกับสะดุ้งด้วยความประหลาดใจ

สิ่งที่เรียกว่า ผู้เชี่ยวชาญย่อมมองออกถึงความเป็นยอดฝีมือ ในฐานะนักควบคุมวิญญาณของตระกูลที่สืบทอดสายดวงวิญญาณมาอย่างยาวนาน ย่อมสามารถสัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของจิตวิญญาณภาพวาดแฝดคู่นี้ได้อย่างชัดเจน

ส่วนเหล่าสมาชิกสโมสรคนอื่นๆ ที่เหลือต่างพากันรู้สึกสงสัยและตื่นตาตื่นใจไปกับภาพลักษณ์ที่ดูเยือกเย็นลี้ลับของยมทูตขาวดำ

"ทำไมมันถึงดูอัปลักษณ์จังล่ะครับ ดูแล้วไม่ค่อยมีความสวยงามเลยสักนิด"

"ม้วนภาพสายดวงวิญญาณก็แบบนี้แหละครับ ดูน่าเกลียดไปบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติ แต่จะว่าไปแล้ว ม้วนภาพของเพื่อนคนนี้ก็มีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นไม่เบาเลยนะครับเนี่ย"

"มิน่าล่ะถึงได้รับเลือกจากท่านประธานให้เป็นศิษย์ มันต้องมีอะไรดีๆ ซ่อนอยู่อย่างแน่นอนครับ"

"หึหึ ม้วนภาพต้นฉบับที่มีเส้นสายทองคำปักขอบเชียวนะ แต่ไม่รู้ว่าระดับพลังการต่อสู้จะเป็นยังไงบ้าง"

"ม้วนภาพแกนทองแดงสามดาวเองงั้นเหรอ ม้วนภาพวิญญาณร้ายทารุณ ของเซวียเซิงหยางน่ะเป็นถึงม้วนภาพแกนเงินสี่ดาวเชียวนะ"

เมื่อพิจารณาจากระดับขั้นและลำดับขั้นของม้วนภาพ บรรดาสมาชิกทุกคนต่างก็ฟันธงไปแล้วว่าอู๋เสียนจะต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย

มีเพียงโจวฉีคนเดียวเท่านั้นที่จ้องมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงและตกใจ "ไม่ใช่ไก่ยักษ์ตัวนั้นหรอกเหรอ ทำไมถึงกลายเป็นม้วนภาพสายดวงวิญญาณไปได้ล่ะ"

หมายความว่าเจ้าหมอนี่ไม่ได้มีดีแค่แค่ม้วนภาพม้วนนั้นเพียงม้วนเดียวงั้นเหรอ

ในขณะเดียวกัน บนลานประลองก็เริ่มมีกระแสลมพัดโชยกลิ่นอายแห่งพลังงานหยินขึ้นมา การต่อสู้ครั้งสำคัญกำลังจะปะทุขึ้นในวินาทีข้างหน้า

ทันทีที่เสียงแผดร้องอันบาดหูของวิญญาณร้ายทารุณดังขึ้น มันก็เป็นฝ่ายเปิดฉากจู่โจมเข้ามาก่อน โดยมีกรงเล็บและเขี้ยวที่แหลมคมน่าสะพรึงกลัวหวังจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้าให้แหลกคามือ

หากเป็นม้วนภาพสายดวงวิญญาณม้วนอื่นๆ ย่อมต้องถูกพลังความดุดันนี้ข่มขวัญจนสติหลุดไปแล้ว แต่ม้วนภาพยมทูตขาวดำทั้งสองของอู๋เสียนกลับยังคงแสดงท่าทีที่สงบนิ่งและเยือกเย็นอย่างผิดปกติ

ธงเรียกวิญญาณในมือของยมทูตขาวถูกสะบัดออก พลังวิญญาณที่แฝงมากับการสะบัดธงทำเอาวิญญาณร้ายทารุณที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาต้องหยุดชะงักลง พร้อมกับกระแสพลังความดุร้ายที่ถูกกดดันและลดทอนลงไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้น ยมทูตดำก็สะบัดโซ่ตรวนจองจำวิญญาณสีดำสนิทออกไป เพื่อรัดตรึงร่างของวิญญาณร้ายทารุณเอาไว้ที่บริเวณเอวทันที

"ซี๊ด~ กลิ่นอายความดุร้ายช่างรุนแรงเหลือเกินครับ"

อู๋เสียนสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของวิญญาณร้ายทารุณในทันที แรงกดดันจากธงเรียกวิญญาณและโซ่ตรวนจองจำวิญญาณดูเหมือนจะยังไม่สามารถสะกดอีกฝ่ายได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

พูดได้เพียงว่า มรดกตกทอดจากตระกูลใหญ่ย่อมต้องมีดีอยู่บ้าง ยิ่งได้เปรียบในแง่ของระดับขั้นที่เป็นแกนเงินสี่ดาวด้วยแล้ว ยิ่งน่ากลัวเป็นทวีคูณ