บทที่ 54 ดันเจี้ยนภาพวาด

โฮก!

วิญญาณร้ายทารุณแผดเสียงร้องโหยหวนพร้อมกับดิ้นรนอย่างรุนแรง จนสามารถหลุดพ้นจากการพันธนาการของโซ่ตรวนจองจำวิญญาณไปได้สำเร็จ

ใบหน้าผีสีเลือดบิดเบี้ยวไปมาอย่างบ้าคลั่ง พลังหยินอันหนาแน่นก่อตัวเป็นร่างเงาของปีศาจร้ายขนาดมหึมา อ้าปากอันน่าสะพรึงกลัวหวังจะกลืนกินยมทูตขาวดำเข้าไป

เหล่าสมาชิกสโมสรที่ยืนมุงดูอยู่ต่างพากันตื่นตระหนกตกใจกับร่างเงาปีศาจร้ายที่น่าสยดสยองนั้น

ในวินาทีที่ทุกคนต่างพากันคิดว่าอู๋เสียนกำลังจะพ่ายแพ้ไปเสียแล้ว ทันใดนั้นยมทูตขาวดำทั้งสองก็ประสานมือพร้อมกัน พลังวิญญาณสีดำและสีขาวพุ่งทะยานผสานเข้าหากันจนเกิดเป็นเสียงหัวเราะอันเยือกเย็นน่าขนลุก

เสียงหัวเราะของยมทูตขาวมีความแหลมสูงบาดหู ส่วนเสียงหัวเราะของยมทูตดำมีความทุ้มต่ำและดุดัน

เหนือศีรษะของทั้งคู่ปรากฏร่างเงาของป้ายตราประทับ พลีความดี และ พิพากษาบาป ผุดขึ้นมาเป็นสีดำและสีขาว แผ่รังสีแห่งแรงกดดันอันน่าเกรงขามออกมาอย่างมหาศาล

ร่างเงาปีศาจร้ายที่เมื่อครู่ยังดูดุร้ายน่าสะพรึงกลัว กลับถูกแรงกดดันนั้นบีบคั้นจนหดตัวกลับไป และแม้แต่กลิ่นอายความดุร้ายบนร่างของวิญญาณร้ายทารุณก็เริ่มเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

"นี่มัน... เป็นไปได้ยังไงกัน?!"

เซวียเซิงหยางเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ใบหน้าของเขาดูไม่ต่างอะไรกับคนที่เพิ่งจะได้พบเจอกับผีหลอก

เหล่าสมาชิกสโมสรคนอื่นๆ ต่างพากันอ้าปากค้างและอุทานออกมาด้วยความตกใจไม่หยุด

ตู้ยี่ฟานที่ยืนอยู่ในกลุ่มฝูงชนลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

นี่มัน... น้องชายคนนี้แข็งแกร่งขนาดนี้เลยงั้นเหรอเนี่ย? เมื่อย้อนกลับไปนึกถึงบทสนทนาตอนที่อยู่ในเขตมิติภาพลวงตา เขาก็รู้สึกหน้าชาและขบขันกับความโง่เขลาของตัวเองอย่างที่สุด

ดูท่าทางแล้ว คนที่อาศัยอยู่ในเขตถนนสายเหนือย่อมไม่มีใครเป็นคนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน แถมหลังจากนี้ ถ้าต้องพบหน้ากันอีก เขาคงต้องเรียกน้องชายคนนี้ว่า ท่านรองประธาน แล้วล่ะมั้ง

เซวียหลิงหลิงมองดูภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ แม้เธอจะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงกับพลังอำนาจที่ยมทูตขาวดำแสดงออกมา

"ระดับขั้นของม้วนภาพของศิษย์รักคนนี้สูงส่งไม่เบาเลยนะเนี่ย! ถ้าหากสามารถพัฒนาแผนภาพเทพสถิตวิญญาณให้สมบูรณ์ขึ้นได้ คาดว่าคงมีศักยภาพพอที่จะต่อกรกับ ราชาผีกลืนวิญญาณ ของฉันได้เลยล่ะ"

ในขณะที่กำลังตื่นตะลึง เซวียเซิงหยางที่ยังคงรู้สึกไม่ยอมแพ้และกัดฟันแน่น ก็ตัดสินใจปลดปล่อยม้วนภาพใบที่สองออกมา

เอาเถอะ แค่นี้ก็ถือว่ามากพอแล้ว การจะดันทุรังไปมากกว่านี้มันก็ดูจะไร้สาระเกินไปหน่อยหรือเปล่า

ในขณะนี้ วิญญาณร้ายทารุณถูกโซ่ตรวนจองจำวิญญาณรัดตรึงไว้แน่นและถูกธงเรียกวิญญาณกดทับเอาไว้ ทำให้พลังและกลิ่นอายของมันถดถอยลงอย่างต่อเนื่อง

"ตะปูวิญญาณสี่ทิศ!"

เซวียเซิงหยางโยนม้วนภาพใบที่สองออกมา มันคือม้วนภาพแกนทองแดงสามดาวที่มีเส้นสายทองคำปักขอบ แต่ทว่ามันไม่ใช่ม้วนภาพบุคคล

ม้วนภาพคลี่ออก แผ่กระจายแสงสีเลือดอันมืดมิดออกมา กลายเป็นตะปูกระดูกสีเทาดำสี่เล่ม แต่ละเล่มเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทและถูกแกะสลักเป็นลวดลายภูตผีที่น่าสยดสยอง

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ตะปูกระดูกทั้งสี่เล่มพุ่งทะลวงเข้าสู่แผ่นหลังของวิญญาณร้ายทารุณทันที

วิญญาณร้ายทารุณดูราวกับถูกฉีดสารกระตุ้น พลังและกลิ่นอายของมันพุ่งทะยานสูงขึ้น ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น และรูปลักษณ์ก็ยิ่งทวีความดุร้ายน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นกว่าเดิม

กลิ่นอายความดุร้ายอันรุนแรงบีบบังคับให้พลังการกดทับของธงเรียกวิญญาณต้องถอยร่นกลับไป

แม้แต่โซ่ตรวนจองจำวิญญาณก็เริ่มหลวมคลอน ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังดิ้นรนเพื่อหลุดพ้นจากกรงขัง

"ใช้ม้วนภาพใบที่สองได้ด้วยงั้นเหรอ"

อู๋เสียนยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สา แล้วทำไมจะไม่มีทางสู้ได้ล่ะ

เขารีบเรียก แม่ทัพหวังเฟิง ออกมาทันที เสียงครางหึ่งๆ อันเยือกเย็นสั่นสะท้านไปถึงก้นบึ้งของหัวใจผู้คน เงาร่างสีเหลืองสลับดำพุ่งทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนแทบจะมองไม่เห็นรูปร่างที่แท้จริงของจิตวิญญาณภาพวาดตนนี้เลย

เห็นเพียงประกายแสงเย็นเยือกสายหนึ่งพุ่งทะลวงเข้าที่กึ่งกลางหน้าผากของวิญญาณร้ายทารุณ

วิญญาณร้ายทารุณที่กำลังบ้าคลั่งอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที กลับฟุบตัวลงราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าม้วนภาพมรดกตกทอดของหลานชายสุดที่รักกำลังจะพังทลายลง เซวียหลิงหลิงก็รีบเอ่ยปากห้ามทันที "พอได้แล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว"

ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของทุกคน อู๋เสียนเก็บม้วนภาพกลับอย่างเงียบเชียบ

เซวียเซิงหยางดูราวกับมะเขือยาวที่ถูกน้ำค้างแข็งกัดกิน เขาเก็บม้วนภาพวิญญาณร้ายทารุณกลับไปอย่างเงียบๆ ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

"ยอมรับความพ่ายแพ้หรือยังล่ะ" เซวียหลิงหลิงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "เรียกท่านรองประธานสิ"

"ท่านรองประธาน"

เซวียเซิงหยางมุมปากกระตุกเล็กน้อยก่อนจะประสานมือคารวะอู๋เสียน

"วันหลังพวกเราก็ถือเป็นเพื่อนร่วมงานกันนะครับ" อู๋เสียนกล่าวทักทายอย่างเป็นกันเอง

เซวียหลิงหลิงส่งสัญญาณให้หลานชายกลับเข้าไปในแถว ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ สมาชิกทุกคน "ยังมีใครที่ไม่ยอมรับอีกไหม"

สมาชิกทุกคนต่างยืนนิ่งเงียบก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเอ่ยปาก

"แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย" เซวียหลิงหลิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "จากนี้ไปพวกเราทุกคนคือครอบครัวเดียวกัน ต้องเรียนรู้ที่จะรักใคร่กลมเกลียวและมีความสุขร่วมกัน พยายามช่วยกันพัฒนาสโมสรให้ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งขึ้นในเร็ววัน!"

เหล่าสมาชิกทุกคนยืนตรงและพยักหน้าพร้อมเพรียงกัน

"วันนี้คือวันเปิดตัวสโมสรวันแรก" เซวียหลิงหลิงเผยรอยยิ้มที่ลึกลับน่าขนลุกออกมา "ประธานสโมสรคนนี้เตรียมที่จะพาพวกเธอทุกคนไปร่วมกิจกรรมสานสัมพันธ์และพาไปเปิดหูเปิดตาให้เห็นถึงโลกที่แท้จริงกันหน่อย"

ทันทีที่ได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างพากันสงสัยใคร่รู้ อู๋เสียนเองก็ไม่ต่างกัน

"ตามฉันมาได้เลย"

เซวียหลิงหลิงยิ้มพร้อมกับส่งสัญญาณให้ทุกคนเดินตามเธอเข้าไปยังโถงด้านในของสโมสร

"สมกับที่เป็นศิษย์รักจริงๆ วาดภาพม้วนระดับแกนเงินออกมาได้รวดเร็วทันใจขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

เซวียหลิงหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูในระหว่างที่เดินสนทนากันไป

เธอเคยเห็น แผนภาพเทพสถิตวิญญาณ ของอู๋เสียนมาก่อน ย่อมสามารถคาดเดาได้ว่าจิตวิญญาณภาพวาดคล้ายแมลงที่เห็นเมื่อครู่นั้นมีต้นกำเนิดมาจากแผนภาพม้วนนั้นอย่างแน่นอน

"ทั้งหมดเป็นเพราะได้รับคำชี้แนะที่ยอดเยี่ยมจากอาจารย์ครับ" อู๋เสียนกล่าวตามมารยาท

คำพูดนี้ทำเอาเซวียหลิงหลิงยิ้มแข็งค้างไปทันที เพราะในความเป็นจริงเธอแทบจะไม่ได้ลงมือสอนอะไรเขาเลยแม้แต่น้อย

ศิษย์รักคนนี้กำลังประชดประชันเธออยู่หรือเปล่านะ? เขารู้สึกว่าเธอทำหน้าที่อาจารย์ได้ไม่ดีพอใช่ไหม

แต่ทำอย่างไรได้ ในช่วงที่ผ่านมาเธอมีภาระหน้าที่ต้องรับผิดชอบมากมายเกินไป ในตอนนี้เมื่อสโมสรก่อตั้งเป็นรูปเป็นร่างแล้ว เธอก็จะมีเวลาเพียงพอที่จะอบรมสั่งสอนศิษย์รักคนนี้ให้ดีขึ้น

กิจกรรม สานสัมพันธ์ ในครั้งนี้ ถือเป็นโอกาสอันดีทีเดียว

หลังจากผ่านไปไม่นาน พวกเขาก็เดินทางมาถึงโถงด้านในของสโมสร บนแท่นจัดแสดงอันงดงามที่อยู่เบื้องหน้า มีม้วนภาพม้วนหนึ่งลอยละล่องอยู่อย่างโดดเด่น

แม้ว่าจะเป็นเพียงม้วนภาพแกนเงินที่มีขอบสีเงิน แต่กลับแผ่รังสีพลังงานอันมหาศาลออกมาได้อย่างชัดเจน

"อาหญิงครับ นี่คือต้นฉบับ ม้วนภาพดันเจี้ยน เมืองภูเขาดับสูญ ใช่ไหมครับ"

เซวียเซิงหยางแววตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง

สมาชิกคนอื่นๆ ก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน นี่คือโอกาสที่พวกเขาจะได้เข้าไปสัมผัสกับดันเจี้ยนภาพวาดอย่างใกล้ชิด

"ได้ยินมาว่าผลตอบแทนจากดันเจี้ยนภาพวาดมีค่ามหาศาลมาก ทั้งวัตถุดิบและอุปกรณ์ที่ได้ก็มีราคาสูงลิ่วเชียว"

พวกเขาไม่นึกไม่ฝันเลยว่าคนรุ่นใหม่อย่างพวกเขายังจะมีโอกาสได้เปิดหูเปิดตาไปเห็นโลกในดันเจี้ยนภาพวาด

"แต่ฉันเคยได้ยินมาว่า ดันเจี้ยนภาพวาดมีความยากระดับสูงมาก นักวาดม้วนภาพธรรมดาแทบจะไม่มีปัญญาจัดการกับมันได้เลยนะครับ"

"จะไปสนทำไมกันล่ะครับ อย่างน้อยเข้าไปข้างในก็ไม่ได้ถึงขั้นตายจริงหรอก แค่เข้าไปเปิดหูเปิดตาให้เห็นโลกภายนอกก็ถือว่าคุ้มค่าแล้วครับ" ตู้ยี่ฟานกล่าวด้วยความตื่นเต้น

อู๋เสียนเองก็รู้สึกตั้งตารอคอย ดันเจี้ยนภาพวาด เมืองภูเขาดับสูญ ใบนี้อยู่ไม่น้อย เช่นเดียวกับที่ตู้ยี่ฟานกล่าวเอาไว้ การเข้าไปในนี้ไม่มีทางเสียชีวิตจริง แต่มันจะส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณและทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากการเสียชีวิต

ประเด็นสำคัญคือ ผลประโยชน์ที่จะได้รับจากในดันเจี้ยนภาพวาดนั้นต่างหาก

เมื่อเห็นทุกคนต่างแสดงท่าทีคึกคัก เซวียหลิงหลิงก็ยิ้มออกมาในใจ "ด้วยระดับฝีมือของพวกเธอ คงเปิดได้แค่ดันเจี้ยนระดับหนึ่งก็หรูแล้วล่ะ"

ว่าแล้วเธอก็โคจรพลังจิต เพื่อควบคุมม้วนภาพอาณาเขต เมืองภูเขาดับสูญ ให้ค่อยๆ คลี่ออก

ภาพในม้วนภาพนั้นคือเมืองเล็กๆ ที่เงียบเหงาและเยือกเย็นลี้ลับ ซึ่งก็คือด่านตรวจของเมืองภูเขาดับสูญที่ทุกคนคุ้นเคยกันดีนั่นเอง

"ในตอนนี้สามารถเปิดได้สูงสุดกี่ระดับครับ" อู๋เสียนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ถามไปทำไม" เซวียหลิงหลิงเอ่ยปากตอบด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ "แค่ระดับหนึ่งก็ทำเอาพวกเธอเหนื่อยจนหอบแล้ว ยังจะหวังเปิดระดับสูงๆ อีกงั้นเหรอ"

"เปล่าครับ ผมก็แค่ถามดูเฉยๆ ครับ"

ดันเจี้ยนภาพวาดไม่ใช่ว่าอยากจะเปิดก็เปิดได้ตามอำเภอใจ จำเป็นต้องนำฉบับคัดลอกที่สอดคล้องกันไปวางไว้ในต่างมิติ เพื่อดูดซับและเปลี่ยนแปลงพลังงานของต่างมิติมาใช้เป็นพลังงานสะสม

ทุกครั้งที่เปิดใช้งานดันเจี้ยน จะต้องเสียพลังงานไปจำนวนหนึ่ง ยิ่งเปิดดันเจี้ยนระดับสูงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งจำเป็นต้องใช้พลังงานมากเท่านั้น

"ดูท่าทางในตอนนี้คงเปิดได้แค่ระดับสามเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ" เซวียหลิงหลิงพึมพำวิเคราะห์

"ได้แค่ระดับสามเองเหรอครับ" อู๋เสียนงุนงง

ต้องเข้าใจก่อนว่า เมืองภูเขาดับสูญ ได้ถูกติดตั้งและบริหารจัดการโดยสมาคมนักวาดม้วนภาพแห่งเมืองเย่าหยางมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว พลังงานที่ถูกสะสมไว้น่าจะมีมากกว่านี้นะ

"เหอะ!" เซวียหลิงหลิงกล่าวด้วยความโกรธแค้น "นี่ก็ต้องขอขอบคุณท่านนายกเทศมนตรีของเรานั่นแหละค่ะ ในช่วงที่ฉันเดินทางกลับมาเพื่อส่งมอบงาน เขาหาเหตุผลสารพัดข้อมาถ่วงเวลา เพื่อสูบกลืนพลังงานที่สะสมเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไปจนหมดสิ้น ก่อนจะส่งมอบงานกลับคืนมาให้ฉันค่ะ"

"หา" อู๋เสียนสงสัย "ไม่ใช่ว่าท่านนายกเทศมนตรีให้การสนับสนุนสโมสรของพวกเราอย่างเต็มที่หรอกเหรอครับ"

สมาชิกคนอื่นๆ ต่างก็พากันแสดงความฉงนสนเท่ห์

โจวฉีที่ยืนอยู่ในแถวเอ่ยปากแสดงทัศนะอย่างลึกซึ้งว่า "เมืองเย่าหยางแห่งนี้อยู่ในขอบเขตอิทธิพลของ สำนักฝึกหัดสายมรดก และบรรดาสตูดิโอวาดภาพรวมถึงสโมสรชั้นนำอื่นๆ ก็ล้วนแต่มีสำนักฝึกหัดสายมรดกคอยหนุนหลัง แต่พวกเรานั้นมีเบื้องหลังเป็น สำนักฝึกหัดสายดวงวิญญาณและความตาย จึงย่อมไม่ได้รับการต้อนรับเป็นธรรมดาครับ"