บทที่ 55 บังคับใช้กฎหมายในเมืองภูเขาดับสูญ

ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าจะต้องถูกจ้องเล่นงาน เหตุใดถึงยังดันทุรังก่อตั้งสโมสรขึ้นมาอีก อู๋เสียนถามด้วยความไม่เข้าใจ

"แน่นอนว่าก็ต้องทำเพื่อความฝันน่ะสิ" เซวียหลิงหลิงตอบโดยไม่ต้องคิด

อู๋เสียนทำสีหน้าแปลกๆ ก่อนจะหันไปทางโจวฉี "แล้วพี่โจวล่ะครับ ในฐานะศิษย์ของสตูดิโอวาดภาพเติ้งเฟิง การมาร่วมสโมสรราชาผีแบบนี้ทำไปเพื่ออะไรครับ"

"ก็เหมือนกับท่านประธานนั่นแหละครับ เพื่อความฝัน" โจวฉีกล่าวด้วยรอยยิ้ม ในแววตาของเขาราวกับมีเปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นลุกโชนอยู่ "เมืองเย่าหยางแห่งนี้มันก็เหมือนกับน้ำนิ่งที่ไร้ชีวิตชีวา ผม... ไม่ชอบมันครับ"

"สมกับที่เป็นลูกผู้ชายตระกูลโจวจริงๆ มีความมุ่งมั่นดีมาก" เซวียหลิงหลิงกล่าวชื่นชม

ทั้งสองคนสบตากันและยิ้มให้กัน ดูราวกับว่าพวกเขาเป็นคนที่เข้าใจซึ่งกันและกันและมีเป้าหมายเดียวกันอย่างแท้จริง

ถึงแม้อู๋เสียนจะไม่เข้าใจความรู้สึกเหล่านั้น แต่เขาก็พร้อมที่จะให้ความเคารพ

ในตอนนี้เขามีเพียงแค่เป้าหมายเดียวเท่านั้น นั่นก็คือการหาเงิน! จากนั้นก็ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น

ตั้งเป้าหมายเล็กๆ เอาไว้ก่อน เช่นการก้าวขึ้นมาเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเย่าหยางให้ได้เป็นไง

"เตรียมตัวกันให้พร้อม" เซวียหลิงหลิงเริ่มปลุกใจสมาชิกทุกคนอย่างกระตือรือร้น "ผลตอบแทนทั้งหมดจากดันเจี้ยนเมืองภูเขาดับสูญระดับหนึ่งในรอบนี้ จะตกเป็นของพวกเธอทุกคน ใครจะคว้าไปได้เท่าไหร่ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของแต่ละคนแล้วล่ะ"

สิ้นเสียงประกาศ ทุกคนต่างก็รู้สึกฮึกเหิมราวกับได้รับสารกระตุ้น

"ท่านประธานพูดจริงทำจริงใช่ไหมครับ"

เซวียเซิงหยางเป็นคนแรกที่ยื่นมือออกไปสัมผัสกับม้วนภาพเมืองภูเขาดับสูญ ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยแสงรัศมีจากม้วนภาพก่อนจะถูกดึงตัวหายวับเข้าไปทันที

สมาชิกคนอื่นๆ ก็ไม่รอช้า ต่างพากันแย่งชิงจังหวะเพื่อเข้าไปในดันเจี้ยนภาพวาดกันอย่างจ้าละหวั่น

เซวียหลิงหลิง โจวฉี และอู๋เสียน เดินเข้าไปเป็นกลุ่มสุดท้ายด้วยท่าทีใจเย็น

ห้วงอวกาศบิดเบี้ยว

เบื้องหน้าของเขาคือสีสันอันฉูดฉาดที่บิดเบี้ยวไปมา และเมื่อสายตาเริ่มกลับมามองเห็นชัดเจน เขาก็พบว่าตัวเองได้เข้ามาอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่คุ้นเคยแล้ว

สิ่งที่แตกต่างจากด่านตรวจเมืองภูเขาดับสูญคือ ในดันเจี้ยนธีมเมืองภูเขาดับสูญแห่งนี้บรรยากาศถูกรังสรรค์ออกมาได้อย่างสมจริง พลังหยินและพลังแห่งความแค้นแผ่ซ่านไปทั่วทุกหนแห่งจนน่าขนลุก

"จะรวมกลุ่มกันหรือแยกตัวไปลุยเดี่ยวก็ได้ตามใจชอบเลย" เซวียหลิงหลิงลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยการเหยียบฝาโลงศพไม้แดงเพื่อคอยสังเกตการณ์ในมุมสูง "ส่วนฉันจะขอตัวไปพักผ่อน ไม่ลงไปแย่งชิงผลประโยชน์กับพวกเธอหรอกนะ"

เหล่าสมาชิกสโมสรต่างพากันแยกย้ายไปอย่างรวดเร็ว มีทั้งคนที่เลือกจะลุยเดี่ยวและคนที่จับกลุ่มกันสองสามคน

"ไปด้วยกันไหม" โจวฉีเอ่ยปากชักชวน

"ครั้งแรกทั้งที ต้องลองสำรวจด้วยตัวเองถึงจะสนุกครับ"

อู๋เสียนปฏิเสธอย่างนุ่มนวลและเลือกที่จะเดินหน้าลุยเดี่ยว

โจวฉีไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเหยียบสเก็ตบอร์ดพลังงานทะยานร่างจากไปเพียงลำพัง

การเดินอยู่ภายในเมืองที่เยือกเย็นลี้ลับแห่งนี้ให้ความรู้สึกไม่ต่างอะไรกับการเล่นเกมหนีออกจากห้องปิดตายในธีมสยองขวัญ เพียงแต่มันสมจริงและตื่นเต้นท้าทายกว่ามาก

มันแตกต่างจากสัตว์ประหลาดในมิติซ้อนทับทั่วไป

อันตรายและสัตว์ประหลาดภายในดันเจี้ยนภาพวาดนั้นมีที่มาจากเบื้องหลังของม้วนภาพ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วมักจะมีความแข็งแกร่งและน่าเกรงขามกว่าสัตว์ประหลาดในมิติซ้อนทับทั่วไปอยู่หลายระดับ

พูดให้เข้าใจง่ายๆ คือ ม้วนภาพอาณาจักร ทำหน้าที่ในการดูดซับและหลอมรวมพลังงานจากมิติซ้อนทับ แล้วนำมาควบแน่นจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดเหนือธรรมชาติที่สอดคล้องกับธีมของภาพวาดนั้นๆ

และสัตว์ประหลาดเหนือธรรมชาติเหล่านี้มักจะให้ผลตอบแทนเป็นวัตถุดิบคุณภาพสูง รวมถึงสสารวิญญาณเกรดพรีเมียมอีกด้วย

ยกตัวอย่างเช่น หากในอนาคตเขาสามารถวาดม้วนภาพ ภูเขาฮัวกั๋วซาน และเปิดดันเจี้ยนขึ้นมาได้ ภายในนั้นย่อมต้องเต็มไปด้วยลิงน้อยใหญ่ที่เป็นบริวารของราชาวานร หรือแม้แต่ตัวราชาวานรเอง

แน่นอนว่าภาพลักษณ์เหล่านั้นล้วนเป็นเพียงสัตว์ประหลาดพิเศษที่ถูกควบแน่นออกมาจากม้วนภาพเท่านั้น

หรืออาจเปรียบเปรยได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติในรูปแบบเดียวกับจิตวิญญาณภาพวาดนั่นเอง

ยิ่งม้วนภาพสามารถสะสมพลังงานได้มากเท่าไหร่ สัตว์ประหลาดเหนือธรรมชาติที่ถูกควบแน่นออกมาก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น

อู๋เสียนเลือกที่จะลุยเดี่ยวก็เพื่อต้องการทดสอบว่าธีมเบื้องหลังของเมืองภูเขาดับสูญใบนี้จะมีระดับความยากอยู่ที่เท่าไหร่กันแน่

เพิ่งจะเริ่มสำรวจไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากทั่วทุกสารทิศ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเซวียหลิงหลิงที่กำลังส่ายหน้าถอนหายใจอยู่ด้านบน เขาก็รู้ได้ทันทีว่าคงมีคนดวงซวยพลาดท่าพ่ายแพ้ไปเรียบร้อยแล้ว

"ตายเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ"

นี่เป็นเพียงแค่เมืองภูเขาดับสูญระดับหนึ่งเท่านั้นเอง มันจะมีความแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเชียวหรือ

หรือว่าเป็นเพราะเหล่าสมาชิกสโมสรกลุ่มนั้นอ่อนหัดเกินไปกันนะ

"พ่อหนุ่ม ซาลาเปาสักลูกไหมครับ อร่อยมากเลยนะ"

ที่ซุ้มขายของริมทาง จู่ๆ ก็มีชายชราคนหนึ่งโผล่ออกมาพร้อมกับซุ้มขายซาลาเปาที่กำลังนึ่งจนควันพวยพุ่งและส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว

ประเมินสั้นๆ ว่า ระดับเดียวกับตัวละครเอ็นพีซีในห้องปิดตายไม่มีผิดเพี้ยน

แต่อู๋เสียนก็ยังคงเพิ่มความระมัดระวังตัวให้สูงขึ้น เขารีบเรียกยมทูตขาวดำออกมาเพื่อคอยป้องกันตัวทันที

"ซาลาเปาขายยังไงครับ"

อู๋เสียนเอ่ยปากทักทายด้วยความสนใจ

เขาคิดว่าในจังหวะที่ชายชราเงยหน้าขึ้นมา เขาคงจะเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดสดๆ ก่อนจะกลายร่างเป็นภูตผีร้ายเพื่อเข้าจู่โจมเขาเป็นแน่

ทว่าเหตุการณ์กลับไม่เป็นไปตามที่เขาคาดคิดเอาไว้

"เชิญกินได้ตามสบายเลยครับนายท่าน ไม่ต้องจ่ายเงินครับ" ชายชรากล่าว เมื่อเห็นยมทูตขาวดำก็มีท่าทีราวกับคนขายของข้างทางที่หวาดกลัวเจ้าหน้าที่บ้านเมือง เขาปฏิบัติตามคำสั่งอย่างว่าง่ายและดูน่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง

อู๋เสียนย่อมไม่คิดจะลิ้มลองซาลาเปาพวกนี้แน่นอน ใครจะไปรู้ว่าเนื้อที่อยู่ในนั้นทำมาจากอะไร

ที่สำคัญคือชายชราคนนี้กลับมีท่าทีที่สำรวมและไม่มีวี่แววของการกลายร่างเข้าจู่โจมเลยสักนิด จนทำให้อู๋เสียนรู้สึกกระดากใจที่จะลงมือกับเขา

ในระหว่างที่เขากำลังลังเล ยมทูตขาวก็สะบัดโซ่ตรวนจองจำวิญญาณที่อยู่ในมือออกมา

"ได้รับคำสั่งแล้วครับนายท่าน!"

ชายชราเดินเข้ามาอย่างว่าง่ายและยอมให้คล้องโซ่ตรวนแต่โดยดี ยมทูตขาวดำแกว่งธงเรียกวิญญาณเพื่อทำพิธีส่งดวงวิญญาณ ซึ่งกระบวนการบังคับใช้กฎหมายทั้งหมดนี้กลับแฝงไปด้วยความเคารพต่อการเป็น พลเมืองดี ที่ปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด

สุดท้ายร่างของชายชราขายซาลาเปาก็สลายกลายเป็นเพียงกระแสพลังวิญญาณสายหนึ่งและเศษผ้าที่เปื้อนเลือด

กระแสพลังงานวิญญาณไหลเข้าสู่ร่างของอู๋เสียนกลายเป็นระดับพลังฝึกตน แม้จะไม่มากมายนักแต่ก็มีประโยชน์มากพอสมควร

และนั่นก็คือข้อดีอีกประการหนึ่งของดันเจี้ยนภาพวาด การสังหารสัตว์ประหลาดภายในนั้นสามารถช่วยยกระดับพลังฝึกตนได้

ส่วนเศษผ้าที่เปื้อนเลือดนั้นกลับแผ่กลิ่นอายพลังงานที่เข้มข้นออกมา มันบรรจุไปด้วยสสารวิญญาณคุณภาพสูงประเภทวิญญาณร้ายมากมาย

"นี่มัน..."

อู๋เสียนทำสีหน้าประหลาดใจ เขาต้องใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้

การต่อสู้เสี่ยงตายในดันเจี้ยนที่เขาจินตนาการไว้ ทำไมมันถึงกลายมาเป็นกระบวนการ บังคับใช้กฎหมาย ของตำรวจไปได้ล่ะเนี่ย

แน่นอนว่าในเมื่อมีพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย ก็ย่อมต้องมีชาวบ้านที่ทำตัวเป็นคนพาล

หลังจากจับกุมเหล่าดวงวิญญาณผู้บริสุทธิ์มาได้หลายตน เขาก็มาเผชิญหน้ากับคนขายเนื้อรายหนึ่งที่จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาใช้มีดอีโต้ไล่ฟันเขาโดยไม่กล่าวคำพูดใดๆ

ชายคนนั้นเปลี่ยนร่างกลายเป็นปีศาจร้ายอย่างรวดเร็ว ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นจนดูเหมือนคนขายเนื้อร่างยักษ์ที่มีพุงแตกโพลนและมีหัวหมูที่ดูน่าสยดสยองงอกออกมาจากศีรษะ พร้อมกับแผ่รังสีความแค้นและความอาฆาตออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

อู๋เสียนรีบก้าวถอยหลังเพื่อหลบหลีกการโจมตี ยมทูตขาวดำรีบพุ่งตัวเข้ามาประสานพลังเพื่อบังคับใช้กฎหมายทันที

พูดตามตรง สัตว์ประหลาดม้วนภาพพวกนี้มีความแข็งแกร่งกว่าสัตว์ประหลาดจากมิติซ้อนทับทั่วไปอยู่หลายเท่าตัวจริงๆ

โชคดีที่คู่ต่อสู้ของมันในตอนนี้คือยมทูตขาวดำทั้งสองตน

หลังจากการต่อสู้ยืดเยื้อมาได้พักหนึ่ง เขาก็สามารถจัดการสยบอีกฝ่ายได้ด้วยธงเรียกวิญญาณและโซ่ตรวนจองจำวิญญาณ สิ่งที่ดรอปออกมาคือ กระดูกขากรรไกรของหมู ซึ่งดูน่าขนลุกไม่เบา

แต่ถึงอย่างนั้น อู๋เสียนก็รับรู้ได้ว่าสิ่งที่เขาพบเจออยู่ในตอนนี้ล้วนเป็นเพียงแค่ตัวประกอบตัวเล็กๆ เท่านั้น

บอสตัวจริงที่อยู่เบื้องหลัง น่าจะซ่อนตัวอยู่ที่จุดปะทุของโศกนาฏกรรมในเมืองภูเขาดับสูญเพียงแต่ในตอนนี้เขายังไม่รู้เบื้องหลังที่แท้จริงของเมืองภูเขาดับสูญดีนัก

สิ่งที่ได้ยินมาจากปากของพวกพลเมืองดี ทำให้เขาเข้าใจเหตุการณ์เพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น

ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเมืองเล็กๆ ที่ถูกพระเจ้าทอดทิ้ง และถูกลงโทษด้วยคำสาปแช่งจากทวยเทพ

สิ่งนี้ทำให้เขารู้ว่าเบื้องหลังของเมืองภูเขาดับสูญนั้นมีความไม่ธรรมดาซ่อนอยู่ เพียงแต่ในเมืองภูเขาดับสูญระดับหนึ่ง ย่อมไม่มีทางควบแน่นตัวบอสที่แท้จริงออกมาได้ อย่างมากที่สุดก็คงเป็นได้เพียงแค่หัวโจกตัวเล็กๆ เท่านั้น

"สรุปว่ามันคือเกมสยองขวัญไขปริศนาสินะ"

อู๋เสียนเริ่มรู้สึกตื่นเต้นและอยากจะไขความจริงของสถานที่แห่งนี้ขึ้นมาจริงๆ

ในระหว่างที่เขากำลังเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ เขาก็มาถึงคฤหาสน์ที่ทรุดโทรมซึ่งเป็นที่พักของนายกเทศมนตรีเมืองแห่งนี้

ภายในคฤหาสน์ที่ปรักหักพัง เต็มไปด้วยศพวางเรียงรายอยู่ทั่วไป ฉากเหตุการณ์ช่างน่าอดสูเสียจริง พลังหยินและพลังแห่งความแค้นพวยพุ่งออกมาอย่างหนาแน่น

เพียงแต่จุดนี้ดูเหมือนจะมีคนอื่นเข้ามาก่อนหน้าเขาแล้ว ตะขาบยักษ์ที่แผ่กลิ่นอายแห่งความตายออกมาอย่างเข้มข้นกำลังเลื้อยพล่านไปทั่วคฤหาสน์ เพื่อต่อสู้พัวพันอยู่กับกลุ่มโจรวิญญาณที่ดูดุร้ายน่าสะพรึงกลัว

นั่นคือจิตวิญญาณภาพวาดต้นฉบับ ตะขาบยมโลก ของโจวฉีนั่นเอง

เมื่อเห็นอู๋เสียนเดินเข้ามา โจวฉีก็รีบส่งสัญญาณเชิญชวนทันที "ม้วนภาพตะขาบยมโลกของฉันดูท่าทางพลังโจมตีจะต่ำไปหน่อย สนใจจะมาลุยด้วยกันไหมครับ"

อู๋เสียนไม่ได้เอ่ยปากปฏิเสธ เขาตัดสินใจเรียกยมทูตขาวดำเข้าร่วมการต่อสู้ในทันที

ธงเรียกวิญญาณถูกสะบัดออก บรรดาโจรวิญญาณเหล่านั้นได้รับผลกระทบจากพลังกดทับในทันที แต่ทว่าภายในร่างของเหล่าโจรวิญญาณเหล่านั้นกลับมีพลังงานลึกลับสายหนึ่งคอยช่วยสนับสนุน ทำให้พลังแห่งดวงวิญญาณของพวกมันแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ

และเช่นเดียวกับม้วนภาพตะขาบยมโลกของโจวฉี อุปกรณ์การต่อสู้ของยมทูตขาวดำในปัจจุบันกลับยังไม่ถึงขั้นที่น่าพึงพอใจนัก

พวกเขายังไม่สามารถสยบเหล่าโจรวิญญาณเหล่านี้ได้โดยสมบูรณ์ ต่อให้เรียกแม่ทัพหวังเฟิงออกมาช่วยสนับสนุน ก็ยังถือว่าเป็นการยากที่จะจัดการกับเหล่าโจรวิญญาณที่ดุร้ายกลุ่มนี้

ทว่า ยิ่งการต่อสู้เป็นไปอย่างยากลำบากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งบ่งบอกถึงคุณค่าและคุณภาพของวัตถุดิบที่โจรวิญญาณเหล่านี้จะดรอปออกมาเท่านั้น

หากไม่มีอะไรผิดพลาด วัสดุคุณภาพสูงที่ได้จากโจรวิญญาณเหล่านี้ ย่อมมากพอที่จะช่วยให้เขาทำการปรับปรุงและยกระดับม้วนภาพยมทูตขาวดำให้ก้าวเข้าสู่ระดับแกนเงินได้สำเร็จ

ที่สำคัญคือ ใต้ร่างของพวกโจรวิญญาณพวกนั้นยังมีม้าประกอบอยู่ด้วย นั่นหมายความว่าเขาก็จะได้วัตถุดิบสำหรับใช้สร้าง ท่านม้า มาด้วย

โชคดีที่หลังจากเขาสามารถนำเทพเจ้าแห่งโชคลาภไปรวมเข้ากับแผนภาพเทพแกนชีวิตได้สำเร็จ ต่อให้ไม่เรียกม้วนภาพออกมา เขาก็สามารถดึงพลังของเทพเจ้าแห่งโชคลาภมาใช้งานได้โดยตรง