บทที่ 529 สวรรค์เบื้องบนติดไวรัส

เทพธิดากระต่ายหยกกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างเริงร่ากลางสมรภูมิ เหนือศีรษะมีปรากฏการณ์ดวงจันทร์เต็มดวงฉบับย่อส่วนปรากฏขึ้นมาเองอย่างเป็นธรรมชาติ สอดประสานและเชื่อมโยงพลังกับดวงจันทร์เต็มดวงเหนือต้นเกล็ดจันทราอย่างลงตัว สากตำยาในมือทุบศัตรูหัวแบะไปทีละตัวโดยไม่ส่งเสียงร้องสักแอะ สองเท้ากระโดดถีบกลางอากาศ ส่งวิญญาณชั่วร้ายทหารสวรรค์ตัวหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปให้กระเด็นปลิวไปในพริบตา! เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลของเทพธิดากระต่ายหยก พี่สาวนักกระโดดก็หัวเราะลั่นอย่างสะใจ "โอ้ยๆๆ สมแล้วที่เป็นม้วนภาพพิเศษของฉัน เสี่ยวเสียนนะเสี่ยวเสียน มีของดีแบบนี้ทำไมไม่รีบเอาออกมาแต่แรกเนี่ย”

“เอ่อ..." อู๋เสียนหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ "ทางฝั่งพระผู้สร้างเครื่องจักรว่ายังไงบ้างครับ มีตอบกลับมาหรือยัง”

“ยังเลย" พี่สาวนักกระโดดตอบ "ช่างเถอะ ตอนนี้ก็จัดการพวกวิญญาณชั่วร้ายตรงหน้าให้หมดก่อนก็แล้วกัน ฮ่าๆๆ น้องกระต่ายหยกของฉันนี่มันเก่งจริงๆ! น้องกระต่ายหยก ลุยเลย ทุบวิญญาณชั่วร้ายตัวนั้นให้แหลกไปเลย!" เมื่อเห็นพี่สาวนักกระโดดสู้จนลืมตัว อู๋เสียนก็อดขำไม่ได้ สำหรับบัฟเสริมพลังที่ต้นเกล็ดจันทรามอบให้กับเทพธิดากระต่ายหยกนั้น อู๋เสียนไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด เพราะยังไงก็มีต้นกำเนิดและรากเหง้าเดียวกันอยู่แล้ว แต่ที่น่าประหลาดใจกลับเป็น [วาลคิรีจันทรา] ของสำนักฝึกหัดเติงเฟิงต่างหาก ถึงแม้จะเป็นตัวแทนพลังของ "ดวงจันทร์" เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้มาจากระบบและแนวทางเดียวกันเสียหน่อย ทำไมถึงได้รับการเสริมพลังมากมายขนาดนี้ จากปฏิกิริยาของพวกสำนักฝึกหัดเติงเฟิง สงสัยว่าเดี๋ยวคงต้องหาเวลามาคุยกับเขาเรื่องนี้แน่ๆ ในเวลานี้ ภายใต้การรุมล้อมของม้วนภาพดำจากฝ่ายต่างๆ วิญญาณชั่วร้ายขุนพลจวี้หลิงก็เริ่มแสดงอาการเพลี่ยงพล้ำ ต่อให้มีพลังจากเทพมารทั้งสองคอยสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง ก็ยังถูกกดดันจนโงหัวไม่ขึ้น ตู้ม! อดัมแห่งสำนักฝึกหัดเซินตูสวดมนต์อ้อนวอนรวบรวมพลัง รวบรวมดาบศักดิ์สิทธิ์สีทองเล่มหนึ่งขึ้นมากลางอากาศ แล้วฟาดลงกลางกบาลอันใหญ่โตของขุนพลจวี้หลิงอย่างจัง ม้วนภาพดำแต่ละม้วนต่างก็งัดเอาไม้เด็ดของตัวเองออกมาใช้ ร่างอันใหญ่โตของวิญญาณชั่วร้ายขุนพลจวี้หลิงเต็มไปด้วยบาดแผลและรูพรุน ร่างกายแหลกเหลวไม่เป็นชิ้นดี สองบรรพบุรุษซอมบี้เจียงเฉินและพระแม่หนวี่ป๋าร่วมมือกัน สะกดข่มพลังเลือดเนื้อที่เติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องในตัวขุนพลจวี้หลิงจนราบคาบ ตัดขาดการสนับสนุนอย่างลับๆ ของเทพมารเลือดเนื้ออย่างสิ้นเชิง อาจจะเป็นเพราะรู้ตัวว่าพ่ายแพ้แล้ว หรืออาจจะเป็นเพราะการโจมตีครั้งนี้เป็นเพียงการหยั่งเชิงของเทพมาร หมอกดำแห่งความชั่วร้ายอันไร้ขอบเขตที่อยู่เบื้องหลัง เริ่มหดตัวลงอย่างเงียบๆ ค่อยๆ ถอยห่างจากสมรภูมิแห่งความวุ่นวาย และเมื่อสูญเสียการสนับสนุนพลังจากเทพมารทั้งสอง วิญญาณชั่วร้ายขุนพลจวี้หลิงและวิญญาณชั่วร้ายทหารสวรรค์ก็เริ่มพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว "ข้าคือขุนพลจวี้หลิง ทัพหน้าของทัพลี่จิงเทียนหวังแห่งวิมานเสินเซียว! รับบัญชาจากเง็กเซียนฮ่องเต้มาเพื่อปราบปรามพวกเจ้าเหล่าเดรัจฉาน ใครหน้าไหนกล้าสังหารข้า?!" เสียงคำรามอย่างจองหองของขุนพลจวี้หลิงยังคงดังก้องไปทั่วสมรภูมิ ราวกับว่าตัวเองคือขุนพลจวี้หลิงตัวจริง "เง็กเซียนฮ่องเต้เหรอ" อู๋เสียนจับประเด็นสำคัญได้อย่างรวดเร็ว "เง็กเซียนฮ่องเต้อย่างนั้นเหรอ" นี่ไม่ใช่ลางดีแน่ๆ การที่ขุนพลจวี้หลิงสามารถพูดชื่อของหลี่เทียนหวังและเง็กเซียนฮ่องเต้ออกมาได้ ก็แสดงว่าเทพมารที่อยู่เบื้องหลังก็มีความรู้เรื่องนี้ด้วยเช่นกัน "ไม่น่าจะใช่นะ!" อู๋เสียนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ การที่แหล่งโบราณสถานม้วนภาพโบราณมีเศษเสี้ยววิญญาณของขุนพลจวี้หลิงและหลี่เทียนหวังฝังอยู่ก็ยังพอเข้าใจได้ แต่ถ้าเป็นเศษเสี้ยววิญญาณของเง็กเซียนฮ่องเต้ มันก็ออกจะหลุดโลกเกินไปหน่อยไหม เกิดเทพมารเอาวิญญาณชั่วร้ายของเง็กเซียนฮ่องเต้ออกมาใช้จริงๆ แล้วพวกเขาจะเอาอะไรไปสู้ล่ะ

"ข้าแอบตรวจสอบสถานการณ์ของขุนพลจวี้หลิงมาตลอดเลยนะ" เทพเจ้าแห่งโชคลาภเอ่ยขึ้น "ดูไม่เหมือนหุ่นเชิดที่เกิดจากเศษเสี้ยววิญญาณของม้วนภาพเลย รากฐานพลังของมันก็ดูเรียบง่ายเกินไป”

“ไม่ใช่เศษเสี้ยววิญญาณเหรอครับ" อู๋เสียนถอนหายใจอย่างโล่งอก "แล้วขุนพลจวี้หลิงองค์นี้มันเกิดมาได้ยังไงล่ะครับเนี่ย”