บทที่ 676 พระโพธิสัตว์หลิงจี๋

"ท่านก็น่าจะรู้แล้วไม่ใช่หรือ?" อู๋เสียนมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงในดวงตา "อาตมาคือผู้ที่สวรรค์ลิขิตมา!"

"..." เทพมารลมเหลืองหน้าทะมึนลง "ก็แค่ผู้ที่ได้รับการเรียกขานจากเทพแท้จริง ทำเป็นแสร้งเล่นงิ้วหลอกผี ต่อให้เป็นเจตจำนงของเทพแท้จริงจากภายนอก เมื่อมาอยู่ที่ฝั่งเราก็ต้องเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ต้นอยู่ดี!"

พูดจบ ภายในถ้ำก็เกิดพายุคลุ้มคลั่งขึ้นมาในพริบตา พายุทรายอันแปลกประหลาดพัดจนบดบังวิสัยทัศน์

รอบกายของอู๋เสียนมีปราณโชคลาภและแสงพุทธะคอยคุ้มกัน บวกกับการปกป้องจากพลังผลบุญ ทำให้เขาสามารถเมินเฉยต่อพลังของพายุทรายได้อย่างสมบูรณ์

เพียงแต่เทพมารลมเหลืองที่อยู่ตรงหน้าได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว