บทที่ 791 เหยาเสวี่ยเอ๋อร์

“ฉันเอง” อู๋เสียนตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง “ตอนนี้ฉันมีสถานะพิเศษ เธอยังไม่ต้องรีบเข้ามานะ”

เหยาเสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้าอย่างว่าง่าย “หลายปีมานี้อาจารย์หายไปไหนมาคะ ทำไมถึงไม่มีข่าวคราวอะไรเลย”

อู๋เสียนถอนหายใจเบาๆ “พูดไปเธออาจจะไม่เชื่อ เวลาเหมือนถูกขโมยไปเลย รู้สึกแค่ว่าหลับไปตื่นหนึ่ง พอตื่นขึ้นมาก็ผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว”

“เอ๋” เหยาเสวี่ยเอ๋อร์กล่าวด้วยความประหลาดใจ “แล้วร่างกายของอาจารย์ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ ซือเหนียงเป็นห่วงแทบแย่แล้ว”

“วางใจเถอะ ทุกอย่างปกติดี” อู๋เสียนหัวเราะ “ก็แค่สูญเสียเวลาไปสิบกว่าปีอย่างงงๆ ตบะกับความแข็งแกร่งเลยตามไม่ค่อยทันแล้วน่ะ”