บทที่ 81 ทหารผีและวิญญาณพลทหาร

เซียวอวี่ นักศึกษาสาวใสซื่อคนนี้ก็ไม่ได้โง่ เธอไม่มีทางกดสั่งซื้อเพียงเพราะเห็นภาพสวยๆ หรอก

หลังจากทิ้งประโยคไว้ว่าจะลองนำไปพิจารณาดูก่อน เธอก็ตัดสายไป

แต่อู๋เสียนไม่รีบร้อน ม้วนภาพของเขาจะค่อยๆ กลายเป็นที่นิยมในวิทยาลัยเสวียนเทียนไปเอง

เมื่อมาถึงท่าเรือมิติ เขาก็เดินเข้าสู่เขตดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นโดยไม่ต้องใช้ตั๋ว

หลังจากออกมาจากสถานีสังเกตการณ์เมืองร้างภูเขาตาย เขาก็ควบกระบี่มุ่งหน้าออกไปด้านนอก ความรู้สึกของการขี่กระบี่บินนี่มันช่างแตกต่างจริงๆ

เมื่อมาถึงบริเวณใกล้เคียงเหมืองหมายเลขเจ็ด เขาก็จัดการกับเหล่าวิญญาณร้ายที่กระจัดกระจายไปพลาง พร้อมกับเสาะหาร่องรอยของวิญญาณร้ายที่เขาเคย "โปรดสัตว์" เอาไว้

ในตอนนี้ เหมืองหมายเลขเจ็ดถูกทิ้งร้างไปเกือบหมดสิ้นแล้ว เหมืองแร่ใหญ่ๆ ต่างก็เริ่มถอนตัวออกไป แต่ก็ยังคงมีกองกำลังจากหลายฝ่ายที่ยังคงมาทำการสืบสวนอยู่ในแถบนี้

"ระดับสี่ขั้นยอดฝีมือ?"

ในระหว่างที่กำลังค้นหา เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายและร่างของวิญญาณร้ายระดับสี่ขั้นยอดฝีมือตัวหนึ่งได้อย่างเฉียบคม

เขาเหยียบกิ่งกุ้ยฮวาพุ่งดิ่งลงไป แล้วฟาดฟันกระบี่ใส่ใบหน้าของมันในระยะประชิด

วิญญาณร้ายส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงด้วยความตื่นตระหนก มันสัญชาตญาณอยากจะโต้กลับ แต่กลับถูก "ชายฉกรรจ์" สีขาวและสีดำสองคนสกัดเอาไว้เสียก่อน

ยมทูตขาวดำหลังจากเลื่อนระดับเป็นระดับแกนเงินแล้ว การจัดการกับสัตว์ประหลาดระดับสี่ขั้นยอดฝีมือก็กลายเป็นเรื่องหมูๆ ไปเลย

ส่วนอู๋เสียนนั้นกลับสนใจรูปลักษณ์ของวิญญาณร้ายระดับยอดฝีมือตัวนี้มากกว่า

ใบหน้ามอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง บนผิวหนังสีซีดจางมีเส้นเลือดปูดโปน ฟันและกรงเล็บแหลมคม ไม่รู้เลยว่าเป็น "ลูกนอกคอก" ของนักวาดม้วนภาพคนไหน ช่างไร้จินตนาการเสียเหลือเกิน

หลังจากถูกยมทูตขาวดำ "จัดการด้วยวิถีทางกายภาพ" แล้ว วัสดุที่ดรอปออกมาก็อยู่ในระดับทั่วไป และมีส่วนประกอบของจิตวิญญาณหายากอยู่เพียงน้อยนิด

ดูท่าแล้ว สัตว์ประหลาดระดับยอดฝีมือแต่ละตัวก็มีความแตกต่างกันจริงๆ

ในระหว่างที่ค้นหาต่อไป เขาก็ได้พบกับกลุ่มคนคุ้นหน้ากลุ่มหนึ่งโดยบังเอิญ

นั่นคืออาจารย์ที่เคยสอนตอนสมัครสอบห้องวาดภาพนั่นเอง ขณะนี้เขากำลังพาเหล่าผู้ติดตามถอยร่นออกมาด้วยความเร่งรีบ สีหน้าของแต่ละคนดูย่ำแย่มาก

"เกิดอะไรขึ้นครับนั่น แค่ระดับสามขั้นยอดฝีมือเอง ทำไมถึงน่ากลัวขนาดนั้น?"

"พวกคุณเคยเจอวิญญาณร้ายแบบนั้นมาก่อนไหม?"

"ไม่เคยมีความทรงจำแบบนั้นมาก่อนเลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น อาจารย์ห้องวาดภาพที่เป็นหัวหน้ากลุ่มก็ขมวดคิ้วแน่น "ต่อไปพยายามอย่ามาแถวนี้จะดีกว่า วิญญาณร้ายระดับยอดฝีมือตัวนั้นไม่ธรรมดาเลย"

"เสี่ยวหยาง นายก็เป็นถึงนักวาดม้วนภาพนะ ทำไมถึงจัดการแค่สัตว์ประหลาดระดับยอดฝีมือตัวเดียวไม่ได้?" ผู้ติดตามวัยกลางคนข้างๆ พูดเหน็บแนมเล็กน้อย

อาจารย์ห้องวาดภาพรู้สึกขมขื่นใจลึกๆ นักวาดภาพเองก็มีระดับชั้นที่แตกต่างกันอยู่ดีไหมล่ะ?

ม้วนภาพปีศาจน้อยของเขาเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คู่มือของสัตว์ประหลาดระดับยอดฝีมือตัวนั้นเลย

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหล่าญาติผู้ใหญ่ในครอบครัวเหล่านี้ แม้จะมีเรื่องคับแค้นใจเพียงใด เขาก็ทำได้เพียงกัดฟันกลืนมันลงไปในท้องเท่านั้น

ตอนที่เขาสอบเข้าห้องวาดภาพได้ในตอนนั้น เขาสามารถเรียกได้ว่าโด่งดังสุดขีด ทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลต่างเทมาสนับสนุนเขาเพียงคนเดียว

ทว่า จุดสูงสุดในชีวิตของเขากลับหยุดอยู่ที่วันนั้น วันที่เขาสอบเข้าห้องวาดภาพได้

หลายปีที่ผ่านมา ความไม่พอใจของคนในตระกูลที่มีต่อเขาก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ ทำให้เขาได้รับความกดดันอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันกดทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก

"รอให้ฉันควบแน่นแผนภาพเทพได้สำเร็จ ก็น่าจะดีขึ้นบ้าง" อาจารย์ห้องวาดภาพกล่าวอย่างแผ่วเบา

"เออๆ เอาที่นายสบายใจเลยแล้วกัน"

...

อู๋เสียนยังไม่ถึงกับทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาขนาดที่จะเหาะลงไปอวดโฉมต่อหน้าอาจารย์ห้องวาดภาพคนนี้

เขาทำเพียงติดตามร่องรอยของพวกเขากลับไปเงียบๆ

ไม่นานนัก เขาก็ได้พบกับวิญญาณร้ายระดับยอดฝีมือตัวที่ไล่พวกเขากลับมา แล้วอู๋เสียนก็รู้สึกตื่นเต้นและดีใจไปพร้อมๆ กัน

เมื่อมองไปที่วิญญาณร้ายระดับยอดฝีมือตัวนั้น มันสวมใส่ชุดเกราะวิญญาณและถือหอกยาวที่อาบไปด้วยพลังวิญญาณ กำลังออกสำรวจและไล่ฆ่าฟันเหล่าวิญญาณร้ายระดับทั่วไปในละแวกนั้น กลิ่นอายที่แผ่ออกมามีความแตกต่างจากวิญญาณร้ายตัวอื่นอย่างชัดเจน

"หรือจะเป็นวิญญาณร้ายที่ถูกโปรดสัตว์ไปเมื่อคราวก่อนพวกนั้นจริงๆ?"

อู๋เสียนกลืนน้ำลายลงคอพลางลองเรียก 【ราชาผี】 ออกมา

ทันทีที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของราชาผี วิญญาณร้ายในร่าง "ทหารผี" เบื้องล่างก็ราวกับรับรู้ถึงอะไรบางอย่าง มันหันขวับมามองทางอู๋เสียนในทันที

"เป็นพวกนั้นจริงๆ ด้วย!"

เมื่อมองดูทหารผีที่กำลังมุ่งหน้าตรงมาหาเขา อู๋เสียนก็รู้สึกประหลาดใจอย่างที่สุด

นี่เวลาผ่านไปนานแค่ไหนกันเชียว ถึงได้วิวัฒนาการเติบโตมาได้ถึงขนาดนี้?

ให้ตายเถอะ ถ้าโปรดสัตว์วิญญาณร้ายให้มากกว่านี้ อีกหน่อยเขตควบคุมวิญญาณพิศวงในเมืองเย่าหยางนี้จะไม่กลายเป็นอาณาจักรของเขาหรอกหรือ?

เพียงแต่เขายังไม่ค่อยเข้าใจว่า "การโปรดสัตว์" ทำงานอย่างไรกันแน่

เขาจึงลองทดสอบให้แม่ทัพยมโลกช่วยรวบรวมวิญญาณร้ายรอบข้างเพื่อทำการ "รวมเข้าพวก" และควบคุมดู

ปรากฏว่าไม่ใช่ทุกตัวที่จะสามารถโปรดสัตว์ได้ มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่มีโครงสร้างทางจิตวิญญาณพิเศษ

และการ "รวมเข้าพวก" นี้ ดูเหมือนจะใช้พลังกฎเกณฑ์ที่ควบแน่นอยู่ในแผนภาพเทพด้วย

เขาคิดจะลองทดสอบว่าราชาผีจะสามารถเก็บทหารผีเข้าม้วนภาพได้หรือไม่ แต่กลับเห็นว่าทหารผีตัวนั้นกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนสายหนึ่ง แล้วมุดเข้าสู่ร่างของเขาไปตรงๆ ทำเอาเขาตกใจจนแทบกระโดด

"ผีอะไรของมันเนี่ย?"

อู๋เสียนอุทานด้วยความตื่นตระหนกและรีบตรวจสอบสภาพร่างกายตัวเองอย่างเร่งด่วน

จากนั้นก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า ทหารผีตัวนั้นได้หลอมรวมเข้าไปอยู่ในแผนภาพเทพ 【สิบแม่ทัพยมโลก】 และกลายเป็นพื้นหลังอันมืดมิดของแผนภาพเทพไปเรียบร้อยแล้ว

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" อู๋เสียนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที "ไปกันเถอะ ไปรับทหารผีคนอื่นๆ กลับบ้านกัน!"

จากนั้นภายใต้การตรวจจับของราชาผี เขาก็ออกตามหาร่องรอยของทหารผีคนอื่นๆ ต่อไป

จากระยะไกลเขาได้ยินเสียงคำรามของรถศึกดังมาเป็นระยะๆ เมื่อเข้าไปใกล้ถึงได้พบว่าเป็นรุ่นน้องห้องวาดภาพคนที่ชอบพาเด็กสาวมาด้วยเมื่อคราวก่อนนั่นเอง

แน่นอนว่าครั้งนี้เขาไม่ได้พาเด็กสาวมาด้วย เพราะการมาเขตดันเจี้ยนระดับเริ่มต้น การพาพวกดอกไม้ประดับมาด้วยก็ไม่ต่างอะไรกับการหาที่ตาย

ผ่านไปเดือนกว่า ฝีมือของหมอนี่ดูพัฒนาขึ้นมาก เขาสวมชุดเกราะเงินสุดเท่ในมือถือหอกยาว ท่วงท่าการจู่โจมแต่ละกระบวนท่าดูหนักแน่นรุนแรง กำลังต่อสู้อย่างยากลำบากกับวิญญาณร้ายทหารผีตัวหนึ่ง

"คุณชายครับ วิญญาณร้ายระดับยอดฝีมือตัวนี้เก่งเกินไปแล้ว ให้พวกเราจัดการแทนดีไหมครับ?"

บนรถศึกที่กำลังส่งเสียงคำรามข้างๆ สองบอดี้การ์ดร่างกำยำพูดจาลังเลด้วยความเป็นห่วงว่านายน้อยอาจจะเป็นอันตราย

ทว่าหมอนี่กลับยิ่งสู้ยิ่งอารมณ์เสีย

"ไม่ต้องเข้ามา ใครก็ไม่ต้องเข้ามายุ่ง ฉันจะจัดการเอง ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะเอาชนะฉันได้!"

ตั้งแต่เปลี่ยนมาสวมชุดเกราะชุดนี้ หวังเสี่ยวชงก็มองดันเจี้ยนมือใหม่ไม่ติดตาอีกต่อไป

หลังจากย้ายมาเขตดันเจี้ยนระดับเริ่มต้น ชีวิตของเขาก็ราบรื่นดั่งปลาในน้ำ ส่วนบอดี้การ์ดสองคนที่คอยติดตามก็แทบจะเป็นแค่ประดับฉาก

ทว่า วิญญาณร้ายระดับสามขั้นยอดฝีมือตรงหน้ากลับทำเอาเขาไปไม่เป็น

ทั้งที่ระดับยอดฝีมือขั้นสามตัวอื่นเขาก็ปราบมาหมดแล้ว แต่กลับเอาชนะตัวนี้ไม่ได้สักที แถมท่าหอกของมันยังลื่นไหลกว่าเขาเสียอีก

ปัง! ปัง! ปัง! เห็นนายน้อยถูกซัดคว่ำครั้งแล้วครั้งเล่า สองบอดี้การ์ดก็ยิ่งร้อนใจ

อู๋เสียนที่เหยียบกระบี่บินเข้ามาใกล้มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

ไอ้หมอนี่มันดื้อดึงจริงๆ! สู้ไม่ได้ยังจะฝืนสู้ต่ออีก

"เป็นนักวาดม้วนภาพสายอุปกรณ์งั้นเหรอ?"

อู๋เสียนมองดูอุปกรณ์และอาวุธบนตัวหวังเสี่ยวชงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จะว่าไป อย่างน้อยชุดเกราะที่เขาสวมอยู่ก็นับว่าป้องกันได้ดีเยี่ยมจริงๆ

ถูกทหารผีซัดมานานขนาดนี้ ยังไม่มีรอยขีดข่วนเลยแม้แต่นิดเดียว

ในระหว่างที่อู๋เสียนกำลังสังเกตการณ์ บอดี้การ์ดทั้งสองบนรถศึกก็สัมผัสได้ถึงการเข้ามาใกล้ของเขาอย่างรวดเร็ว แม้อู๋เสียนจะไม่มีเจตนาเป็นศัตรู แต่บอดี้การ์ดทั้งสองก็ยังคงระมัดระวังตัว

"เอ่อ ต้องการความช่วยเหลือไหมครับ?" อู๋เสียนรู้สึกเสียดายทหารผีของตัวเอง

เมื่อได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคย หวังเสี่ยวชงที่กำลังต่อสู้อยู่ก็หันกลับมามองด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าเป็นอู๋เสียนที่ลอยอยู่กลางอากาศ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "เฮ้ย พี่ชายอัศวินไก่?!"

"..." อู๋เสียนพูดไม่ออก

"นี่มันยานพาหนะอะไรเนี่ย กระบี่บินได้ด้วยเหรอ? เท่ไม่เบาแฮะ!"

เมื่อเห็นว่านายน้อยรู้จักกับคนมาใหม่ บอดี้การ์ดทั้งสองจึงเริ่มคลายความระแวดระวังลง

แปลกจัง ทำไมช่วงนี้พวกวัยรุ่นถึงชอบวิ่งเข้ามาในเขตดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นกันจัง?

อู๋เสียนพุ่งดิ่งลงไป แกล้งทำเป็นปะทะกับทหารผีอยู่ไม่กี่กระบวนท่า สุดท้ายก็ฟาดฟันกระบี่ลงไป ทหารผีแกล้งส่งเสียงร้องครวญครางแล้วกลายเป็นแสง เขาจึงเก็บมันเข้าแผนภาพเทพไป

หวังเสี่ยวชงและบอดี้การ์ดทั้งสองเห็นดังนั้น ต่างก็ตะลึงงันไปตามๆ กัน

"ชนะแล้ว... งั้นเหรอ?" หวังเสี่ยวชงไม่อยากจะเชื่อ "ทำได้ยังไงน่ะ?"

"อาวุธม้วนภาพชิ้นนี้ของผมมีผลในการข่มวิญญาณชั่วร้ายอย่างรุนแรง แถมยังสามารถกลืนกินวิญญาณร้ายเพื่อพัฒนาตัวเองได้ด้วยครับ" อู๋เสียนอธิบายแถไปเรื่อย

"มิน่าล่ะ"

หวังเสี่ยวชงถึงบางอ้อและไม่ได้สงสัยอะไร เพราะ 【กิ่งกุ้ยฮวา】 นั้นแผ่กลิ่นอายวิญญาณออกมาอย่างรุนแรงจริงๆ

"ว่าแต่ พี่ชายฝีมือไม่เบาเลยนะ ฝึกมาสินะ?" หวังเสี่ยวชงถามด้วยความตื่นเต้น

"ก็พอได้ครับ แต่เทียบกับพี่ชายรถศึกคงยังห่างชั้นอยู่"

มุมปากของอู๋เสียนกระตุกเล็กน้อย พี่ชายรถศึกอะไรกัน นายสิตัวรถศึก!

"แน่นอนสิ~ พี่ชายฉันฝึกมาตั้งแต่เด็กเลยนะ" หวังเสี่ยวชงเชิดปากอย่างภาคภูมิใจ "ฉันชื่อหวังเสี่ยวชง ไม่ทราบว่าพี่ชายอัศวินไก่ชื่ออะไรเหรอ?"

"อู๋เสียน"