บทที่ 82 สโมสรจ้านเทียนสินะ?

"สวัสดีพี่ชายอู๋เสียน" หวังเสี่ยวชงกล่าวด้วยความตื่นเต้น "ครั้งก่อนที่เจอพี่ก็ว่าเก่งแล้ว น่าเสียดายที่พี่วิ่งเร็วไปหน่อย ผมตามไม่ทัน ครั้งนี้จะยังไงก็หนีผมไม่ได้แล้วนะ"

"เข้าใจผิดแล้วครับ~ เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว" อู๋เสียนยิ้มเจื่อนๆ

ครั้งก่อนเขานึกว่าอีกฝ่ายรำคาญที่เขาไปแย่งมอนสเตอร์ แต่พอดูตอนนี้ หวังเสี่ยวชงเห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่ไม่ขาดแคลนเงินทองระดับที่ต้องมาสนใจเศษเงินแค่นั้นจริงๆ

"ไม่รู้จักกันก็ไม่เข้าใจกันหรอกครับ" หวังเสี่ยวชงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ "ในเขตดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นจะหาเพื่อนร่วมทีมรุ่นราวคราวเดียวกันมันไม่ง่ายเลย ไปด้วยกันเถอะ สองคนนั้นน่ะเป็นบอดี้การ์ดที่ท่านพ่อผมยัดเยียดมาให้ ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาก็ได้ ถือซะว่าเป็นอากาศธาตุไป"

เมื่อได้ยินดังนั้น บอดี้การ์ดทั้งสองคนก็ได้แต่ทำหน้าจนใจ

"ขอโทษทีครับ พอดีผมมีภารกิจติดตัวอยู่ อาจจะไม่ได้ร่วมทางไปกับคุณหวัง"

อู๋เสียนยังต้องไปรับทหารผีและวิญญาณพลทหารพวกนั้นกลับบ้าน ถ้าไม่ใช่เพราะทหารผีตัวเมื่อกี้ถูกหวังเสี่ยวชงรั้งเอาไว้ เขาก็คงไม่คิดจะแวะเข้ามาหรอก

"ไปด้วยกันเถอะ ถือว่าผมไม่มีเป้าหมายอะไรเป็นพิเศษ ถือซะว่าช่วยพี่ชายก็แล้วกัน" หวังเสี่ยวชงดูจะเป็นคนเข้ากับคนง่ายเหลือเกิน

"ขอบคุณในความหวังดีของคุณหวังครับ" อู๋เสียนปฏิเสธอย่างสุภาพและเตรียมจะจากไป

"พี่คนเดียวจะไหวเหรอ? แน่ใจนะว่าไม่ต้องการให้พวกผมช่วย? ถือว่าทำความรู้จักกันไว้ไง"

"อะแฮ่ม" บอดี้การ์ดทั้งสองคนแกล้งกระแอมไอแล้วส่งสายตาเตือน

เมื่อเห็นอู๋เสียนเหินกระบี่จากไป หวังเสี่ยวชงก็รู้สึกเสียดายไม่น้อย เขาหันไปมองบอดี้การ์ดทั้งสองอย่างสงสัย "ทำไมครับ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

"นายน้อยครับ คุณยังใสซื่อเกินไปหน่อย พ่อหนุ่มคนนั้นแทบจะเขียนไว้บนหน้าผากอยู่แล้วว่าไม่อยากร่วมทีมด้วย"

"มีเหรอ?" หวังเสี่ยวชงพึมพำ "แต่ผมรู้สึกว่าพี่อู๋เขาดูเป็นกันเองจะตาย เห็นได้ชัดเลยว่าเขาต้องสนใจชุดอุปกรณ์ของผมแน่ๆ"

บอดี้การ์ดทั้งสองคนส่ายหน้าพลางยิ้มขำ

...

ภายใต้การตรวจจับของ 【ราชาผี】 อู๋เสียนก็ออกค้นหาไปตลอดทาง

โดยไม่รู้ตัว เขาก็สามารถรวบรวมทหารผีและวิญญาณพลทหารได้ถึงแปดตนแล้ว ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็นสัตว์ประหลาดระดับยอดฝีมือขั้นสามถึงสี่ทั้งสิ้น

ถ้าหากปล่อยพวกมันออกมาทั้งหมด คงมีพลังการต่อสู้เทียบเท่ากับทีมระดับเล็กๆ ได้ถึงสองถึงสามทีมเลยทีเดียว

"ซี้ด~ แถวเหมืองแร่จะมีหลงเหลืออยู่อีกไหมนะ?"

เมื่อเห็นราชาผีชี้ไปยังเหมืองหมายเลขเจ็ด อู๋เสียนก็อดไม่ได้ที่จะลังเล

แต่พอลองคิดดูอีกที เหตุการณ์เหมืองแร่แห้งเหือดเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ใครจะไปนึกว่ามันจะเป็นฝีมือของเขา?

หลังจากตัดสินใจอยู่นาน เขาก็เหินกระบี่มุ่งหน้าไปทันที

"ที่เขาบอกว่าอาชญากรหลังจากหลบหนีไปแล้ว มักจะย้อนกลับมายังที่เกิดเหตุอีกครั้ง นี่มันมีเหตุผลจริงๆ ด้วยแฮะ"

อู๋เสียนแซวตัวเองในใจ ขณะที่ภาพของเหมืองหมายเลขเจ็ดที่แห้งเหือดไปแล้วก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า

เหล่าบริษัทเหมืองแร่ต่างๆ ถอนตัวออกไปหมดสิ้นแล้ว เขตเหมืองแร่ขนาดใหญ่จึงดูเงียบเหงาอย่างยิ่ง แต่ก็ยังคงมีเจ้าหน้าที่สืบสวนของทางการและพวกหนูเหมืองคอยวนเวียนทำกิจกรรมอยู่ในพื้นที่

เขาเดินเข้าสู่อุโมงค์เหมืองแร่ที่สลับซับซ้อน

จากนั้นก็ทยอยพบทหารผีและวิญญาณพลทหารที่ตกค้างอยู่แถบนี้อีกสามตน

"ยังมีอีกเหรอ?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงการตอบรับจาก 【ราชาผี】 อู๋เสียนก็ทั้งประหลาดใจและดีใจ

ดูท่าแล้ว เมล็ดพันธุ์แห่ง "การโปรดสัตว์" ที่หว่านไว้เมื่อคราวก่อน แทบจะตกค้างอยู่ในอุโมงค์เหมืองนี้ทั้งหมดเลย

เขาเดินค้นหาและเก็บสะสมไปตลอดทาง เหล่าทหารผีก็เหมือนกับได้พบกับองค์กรของตัวเอง ต่างรีบกลับมารวมกลุ่มกันอย่างรวดเร็ว

ท้ายที่สุด เมื่อทหารผีตัวสุดท้ายกลับมารวมกลุ่ม ในแผนภาพเทพสิบแม่ทัพยมโลกก็มีทหารผีและวิญญาณพลทหารรวมทั้งสิ้นยี่สิบเอ็ดตนแล้ว

พื้นหลังของแผนภาพเทพทั้งหมดเริ่มดูอุดมสมบูรณ์ขึ้น ราวกับเป็นม้วนภาพวาดภาพที่สมบูรณ์ ไม่ดูว่างเปล่าเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

"จะว่าไป สภาพแวดล้อมที่ซับซ้อนในอุโมงค์เหมืองแร่นี้ ก็เหมาะกับการเพาะเลี้ยงทหารผีดีเหมือนกันนะ"

ในระหว่างที่ครุ่นคิด เขาก็ปล่อยให้เหล่าแม่ทัพยมโลกทั้งห้าดำเนินการโปรดสัตว์รวมเข้าพวกอีกครั้ง

ราวกับเป็นการหว่านเมล็ดพืช

วันนี้หว่านเมล็ดลงไป อีกไม่นานก็เติบโตเป็นทหารผีและวิญญาณพลทหาร

"ถ้าปล่อยทิ้งไว้ให้เวลานานขึ้น มันจะเติบโตเป็นทหารผีระดับหัวหน้าได้ไหมนะ?"

อู๋เสียนตัดสินใจที่จะยืดเวลา "เก็บเกี่ยว" ครั้งหน้าให้เนิ่นนานออกไปอีก เพื่อให้เหล่าเมล็ดพันธุ์ทหารผีได้มีเวลาพัฒนาตัวเองให้มากขึ้น

เขาเดินออกจากอุโมงค์เหมืองแร่ แล้วเหินกระบี่จากไป

เขายังคงสำรวจลึกเข้าไปในส่วนลึกของเขตวิญญาณพิศวง เพื่อเตรียมล่าสัตว์ประหลาดระดับสูงที่มีคุณภาพ

ไม่นานนัก เขาก็พอจะมองเห็นแนวป้องกันของเขตควบคุมเมืองเย่าหยาง ซึ่งมีกองทัพคอยประจำการอยู่ตลอดทั้งปี

ข้ามแนวป้องกันนั้นไปก็คือเขตวิญญาณพิศวงที่แท้จริง

"โอ้~ กลิ่นอายความมั่งคั่งช่างเข้มข้นเสียจริง!"

หลังจากพรสวรรค์ 【เรียกทรัพย์สินพูนทวี】 ของเทพเจ้าแห่งโชคลาภได้รับการพัฒนาขึ้น ก็ช่างแตกต่างจริงๆ

แม้จะอยู่ห่างออกไปไกล แต่เขาก็สามารถดมกลิ่นความมั่งคั่งเพียงเล็กน้อยได้อย่างแม่นยำ

เพียงแต่เมื่อเขาขยับเข้าไปใกล้ ถึงได้พบว่ามีคนอื่นมาชิงตัดหน้าไปก่อนเสียแล้ว

คนที่กล้าบุกลึกเข้ามาถึงตำแหน่งนี้ เห็นได้ชัดว่าต้องมีฝีมืออยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้นคู่ต่อสู้ยังเป็นเพียงคนเดียวอีกด้วย

"นั่นมัน... คุณลุงซอมบี้ไม่ใช่เหรอ?" อู๋เสียนจำภูตภาพวาดของอีกฝ่ายได้ทันที "ของสโมสรจ้านเทียนงั้นเหรอ?"

เมื่อมองไปที่ตราสัญลักษณ์ของสโมสรบนหน้าอกของคนผู้นั้น เขาก็พบว่าอีกฝ่ายเป็นนักแข่งระดับแกนเงิน

อายุยังไม่เยอะมาก เต็มที่ก็สามสิบต้นๆ มีใบหน้าที่ดูจริงจัง และมีลวดลายรบประดับอยู่บนหน้าผาก

"ระดับแกนเงินสี่ดาวครึ่ง พอจะสู้ได้!"

แน่นอนว่าถ้าเลี่ยงได้ก็อยากเลี่ยง แต่ประเด็นสำคัญคือต้นไม้จิตวิญญาณที่กำลังเติบโตอยู่บนผนังหน้าผา และมีสัตว์ประหลาดวิญญาณร้ายมากมายรายล้อมคอยปกป้องอยู่

มันคือดอกไม้แสนสวยที่ส่งกลิ่นเน่าเหม็นจางๆ

แม้เขาจะไม่รู้จักชื่อ แต่กลิ่นความมั่งคั่งนั้นแรงมาก มันต้องเป็นของมีค่าอย่างแน่นอน

คนของสโมสรจ้านเทียนผู้นั้นก็กำลังพยายามหาวิธีเข้าใกล้ต้นหญ้าจิตวิญญาณนั้นอยู่เช่นกัน แต่เนื่องจากสภาพภูมิประเทศและสัตว์ประหลาดที่ล้อมรอบ จึงทำให้เข้าถึงได้ยาก

แต่สำหรับอู๋เสียนแล้วกลับต่างออกไป

เขามียานพาหนะทางอากาศ การจะเข้าใกล้จึงดูง่ายกว่ามาก

ฟิ้ว! กระบี่กิ่งกุ้ยฮวาพุ่งปราดผ่านไป วิญญาณร้ายที่พุ่งเข้ามาถูกฟาดฟันจนสลายไปในทันที

เทพเจ้าแห่งโชคลาภปรากฏกาย เสือดำใต้ร่างส่งเสียงคำรามข่มขวัญเหล่าวิญญาณร้าย สายฟ้าฟาดลงมาอย่างต่อเนื่องทำลายล้างวิญญาณร้ายเหล่านั้นจนสิ้นซาก

จากนั้นเขาจึงเหินกระบี่ผ่านไป แล้วใช้มือคว้าหญ้าจิตวิญญาณมาไว้ในมือ พลังแห่งโชคลาภก็พุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาลในทันที

บนหน้าผา ชายหนุ่มหน้าตาจริงจังถึงกับอึ้งกิมกี่ไปทันที เขาอุตส่าห์พยายามหาวิธีการตั้งนาน พริบตาเดียวก็ถูกคนอื่นฉกไปเสียแล้ว

"หนอยแน่ ไอ้เด็กหนุ่มนั่นมาจากไหน กล้าดีอย่างไรถึงมาแย่งของของสโมสรจ้านเทียน?"

"เชอะ นายไม่พูดไปด้วยล่ะว่าทั้งเขตวิญญาณพิศวงนี้เป็นของสโมสรจ้านเทียนของพวกนายหมดเลย?"

อู๋เสียนเลิกคิ้วเหน็บแนมเล็กน้อย ก่อนจะเหินกระบี่จากไปอย่างใจเย็น

วินาทีถัดมา เขากลับถูกพลังกดข่มอันน่าสะพรึงกลัวล็อกตัวเอาไว้

เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นดวงตาสีแดงฉานของเจ้าคุณลุงซอมบี้จ้องเขม็งมาที่เขา ราวกับกำลังปลดปล่อยทักษะกดดันทางจิตวิญญาณบางอย่างอยู่

ชอบจ้องหน้าคนอื่นนักใช่ไหม?

อู๋เสียนเรียกแม่ทัพม้าผู้ยิ่งใหญ่ออกมาเพื่อ "จ้องกลับ" ไปทันที และสลายทักษะนั้นทิ้งไปในพริบตา

ชายหนุ่มหน้าตาจริงจังเห็นดังนั้น สีหน้าก็แปรปรวนไม่หยุดนิ่ง ก่อนจะยกปืนกลไกขนาดใหญ่แบบสองลำกล้องขึ้นมา

"..." อู๋เสียนถึงกับกุมขมับ

ไอ้นี่มันไม่รู้จักกาลเทศะหรือไงกัน?

ตูม! ลำแสงพลังงานรุนแรงพุ่งเข้าใส่

โชคดีที่อู๋เสียนมีพลังแห่งโชคลาภคุ้มกายอยู่ จึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก แต่เขาก็อดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้

"ดี! ดีจริงๆ สโมสรจ้านเทียน!"

ไม่เห็นเสือเป็นเสือ คิดว่าฉันรังแกง่ายงั้นสินะ?

พูดจบเขาก็ปล่อยพลังจิตออกมา แผนภาพเทพสิบแม่ทัพยมโลกที่อยู่เหนือศีรษะก็แผ่กลิ่นอายอันน่าเกรงขามออกมาทันที

อาจเป็นเพราะการรวมทหารผีเข้ามาได้ยี่สิบเอ็ดตน ทำให้กลิ่นอายของแผนภาพเทพสิบแม่ทัพยมโลกเพิ่มพูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"นักวาดม้วนภาพงั้นเหรอ?!"

ทันทีที่เห็นแผนภาพเทพ ชายหนุ่มหน้าตาจริงจังก็ตื่นตระหนกสุดขีด แววตาฉายประกายความมืดมนออกมา

อู๋เสียนไม่รอช้า หัวหน้าแม่ทัพยมโลกอย่างนิ้วโถวและราชาผีที่เป็นสายบู๊ทั้งสองก็พุ่งเข้าจัดการกับเจ้าคุณลุงซอมบี้ตัวนั้นทันที

แค่ซอมบี้กระจอกตัวเดียว ยังกล้ามาอวดดีต่อหน้าเขาอีกเหรอ

ใช้เวลาเพียงไม่นาน เขาก็จัดการ "คุณลุงซอมบี้" ซึ่งเป็นตัวหลักของสโมสรจ้านเทียนจนหมอบราบคาบแก้ว

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะทันได้เรียกม้วนภาพชุดที่สองออกมาสนับสนุน คุณลุงซอมบี้ก็ถูกราชาผีฉีกร่างจนแหลกเหลวเป็นที่เรียบร้อย แม้แต่พลังงานภูตภาพวาดที่หลงเหลือจากการที่ภูตภาพวาดแตกสลาย ก็ถูกราชาผีกลืนกินจนไม่เหลือซาก

ราชาผีเลื่อนระดับจากสามดาวเป็นสี่ดาวในทันที

"ที่แท้การฆ่าภูตภาพวาดแล้วเลื่อนระดับมันเร็วกว่าแบบนี้นี่เอง"

อู๋เสียนแอบยินดีปรีดา เมื่อหันไปมองม้วนภาพชุดที่สองที่อีกฝ่ายเพิ่งปล่อยออกมา ก็อดทำหน้าประหลาดใจไม่ได้

มันคืองูยักษ์สีเขียวเข้มระดับแกนเงินสี่ดาว ที่หัวห่อหุ้มด้วยเกราะหนามแหลม ยาวประมาณเจ็ดถึงแปดเมตร ทั้งร่างปกคลุมไปด้วยหมอกพิษสีเขียวเข้ม มันกำลังพ่นลิ้นออกมาใส่อย่างเย็นชา

แม้ว่าราชาผีและนิ้วโถวจะเอาชนะมันได้แน่นอน แต่อู๋เสียนก็ตัดสินใจเรียกแม่ทัพยมโลกทั้งสองตนกลับเข้าไป

จากนั้นเขาก็ปล่อย 【ไก่ทองเฝ้าเรือน】 ที่ไม่ได้ใช้นานออกมา

นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างผู้ใช้พลังวิญญาณกับนักวาดม้วนภาพตัวจริง