บทที่ 83 สั่งสอนให้รู้จักที่ต่ำที่สูง!

นักวาดม้วนภาพและผู้ใช้พลังวิญญาณนั้นเรียกได้ว่าเป็นคนละโลกกันอย่างสิ้นเชิง

โดยเฉพาะนักวาดม้วนภาพรุ่นบุกเบิกที่ควบแน่นแผนภาพเทพแห่งจิตวิญญาณได้สำเร็จ ย่อมไม่ใช่ตัวตนที่ผู้ใช้พลังวิญญาณทั่วไปจะมาท้าทายได้

ไม่ว่าจะเป็นพลังเสริมจากแผนภาพเทพ หรือความได้เปรียบของม้วนภาพที่เป็น 【ฉบับต้นฉบับ】 ก็ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ม้วนภาพ 【ฉบับคัดลอก】 ในมือของผู้ใช้พลังวิญญาณจะนำมาเปรียบเทียบได้เลย

แน่นอนว่าข้อยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือผู้ใช้พลังวิญญาณที่แข็งแกร่งและครอบครอง 【ม้วนภาพระดับทอง】

ในสายตาของเขา สิ่งเดียวที่อีกฝ่ายเหนือกว่าก็คือระดับพลังวิญญาณขั้นห้าเท่านั้น

แต่สิ่งที่อู๋เสียนไม่เคยขาดแคลนเลย ก็คือพลังวิญญาณ

กะต๊าก กะต๊าก.

ไก่ทองเลื่อนระดับขึ้นมาเป็นสี่ดาวครึ่งโดยไม่รู้ตัว มันดูเหมือนอัดอั้นมานาน พอเห็นงูยักษ์ของอีกฝ่าย ดวงตาก็ฉายแววอาฆาตอย่างตื่นเต้น แล้วโผเข้าจู่โจมด้วยการกระพือปีกโผบินเข้าพันตูในทันที

ภายใต้พลังเสริมของไก่ทองห้าคุณธรรม ทั้งกรงเล็บและปากของไก่ทองต่างคมกริบดุจอาวุธ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวก็คล่องแคล่วว่องไวเหลือเกิน

หมอกพิษที่เป็นความภาคภูมิใจของงูยักษ์ฝ่ายตรงข้าม กลับถูกพลัง "มนุษยธรรม" ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าคุณธรรมของไก่ทองสยบไว้ได้อย่างอยู่หมัด

ในพริบตา งูยักษ์ภูตภาพวาดก็ถูกไก่ทองทุบตีจนสะบักสะบอมไปทั้งตัว

"มาสิครับ มีม้วนภาพอะไรอีกก็ปล่อยออกมาให้หมด" อู๋เสียนเยาะเย้ยถากถาง "วันนี้เดี๋ยวไอ้หนูคนนี้จะสอนเองว่าการทำตัวเป็นคนดีน่ะเขาทำกันยังไง!"

ไม่ยอมให้ไปงั้นสินะ? งั้นวันนี้เขาก็จะไม่ไปไหนแล้ว

ชายหนุ่มหน้าตาจริงจังสีหน้าแปรปรวน เขาตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองได้ไปเตะเข้ากับตอแข็งๆ เข้าให้แล้ว

แต่ใครจะไปคิดว่าเจ้าเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าจะอายุยังน้อยแท้ๆ แต่กลับเป็นถึงนักวาดม้วนภาพ แถมยังครอบครองม้วนภาพที่ทรงพลังมากมายขนาดนี้

"ชิชะ นักวาดม้วนภาพที่อายุยังน้อยขนาดนี้ ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ เลยนะ?"

นึกว่าอีกฝ่ายจะยอมแพ้ไปเสียแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่าคนตรงหน้าจู่ๆ ก็เปลี่ยนท่าที ดวงตาฉายแววชั่วร้ายเย็นเยือก สายตาที่จ้องมองอู๋เสียนราวกับกำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะอย่างไรอย่างนั้น

"!?!"

อู๋เสียนสัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

【กิ่งกุ้ยฮวา】 ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าเริ่มมีการตอบสนองอย่างรุนแรง

"สาวกเทพชั่วร้ายงั้นเหรอ?"

เจ้านี่ไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขันของสโมสรจ้านเทียนหรอกหรือ? ทำไมถึงกลายเป็นสาวกเทพชั่วร้ายไปได้?

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า..." ชายหนุ่มหน้าตาจริงจังจู่ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะก้อง "เจ้าเด็กน้อยที่น่าสงสาร เจ้าคิดว่าวันนี้เจ้าจะยังมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้งั้นรึ?"

อู๋เสียนเงียบงันและห่อหุ้มร่างกายด้วยพลังแห่งโชคลาภอย่างหนาแน่น เตรียมพร้อมรับมืออย่างระมัดระวัง

ถึงแม้เขาจะมีศักยภาพพอจะรับมือกับสาวกเทพชั่วร้ายได้แล้ว แต่การระมัดระวังตัวไว้ก่อนย่อมเป็นเรื่องที่ไม่เสียหาย

"จงจมดิ่งลงสู่ความหวาดกลัวที่ไม่มีที่สิ้นสุดเถิด—!"

พร้อมกับเสียงหัวเราะแหลมสูงของอีกฝ่าย ทิวทัศน์รอบข้างก็บิดเบี้ยวแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว

วินาทีถัดมา อู๋เสียนก็ถูกลากลงมายังพื้นที่ว่างเปล่าอันพิศวง รอบข้างมีแต่ความมืดมิดและว่างเปล่า ทำให้รู้สึกถึงความกลัวที่หยั่งลึกและไม่อาจหยั่งถึง

เสียงหัวเราะประหลาดของชายหนุ่มหน้าตาจริงจังดังก้องไปทั่ว ใบหน้าปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวปรากฏเลือนรางอยู่ในความมืด

"ไม่ใช่พวกเดียวกับสาวกเทพชั่วร้ายคราวก่อนงั้นเหรอ?"

นึกว่าจะเป็นฉากนรกลาวาเหมือนคราวก่อนเสียอีก ไม่นึกเลยว่าสไตล์จะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ความว่างเปล่าอันมืดมิดนี้ดูเหมือนจะมีพลังในการโจมตีทางจิตใจที่แข็งแกร่งมาก โชคดีที่พลังจิตของอู๋เสียนแข็งแกร่งเพียงพอ อีกทั้งยังมีพลังแห่งโชคลาภที่หนาแน่นคอยคุ้มกาย จึงไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทั้งสิ้น

"ลงมือสิครับ? อย่าบอกนะว่าม้วนภาพเทพชั่วร้ายของแกมีดีแค่เนี้ย?" อู๋เสียนเย้ยหยันด้วยความสงสัย

อีกฝ่ายเงียบงัน ไม่ตอบโต้ ดูเหมือนจะอยู่ในอาการชะงักงัน

เงาปีศาจและพลังงานในความมืดปั่นป่วนไม่หยุดหย่อน แต่กลับไม่สามารถทำอะไรอู๋เสียนได้เลยแม้แต่นิดเดียว

"ถ้าอย่างนั้น ผมจะลงมือแล้วนะ?"

อู๋เสียนยิ้มบางๆ ม้วนภาพเทพเจ้าแห่งโชคลาภทั้งห้าก็คลี่ออกทันที พร้อมกับปล่อยแม่ทัพยมโลกม้าหน้าไปเป็นผู้ช่วย

เมื่อเปิดดวงตาธรรมะหยินหยาง ร่างของชายหนุ่มหน้าตาจริงจังและม้วนภาพเทพชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่ามืดมิด

มันเป็นร่างเงาสีดำดุจภูตผีร้ายแห่งฝันร้าย ไอสีดำทั่วร่างสั่นไหวบิดเบี้ยวราวกับหนวดปลาหมึก เพียงแค่เห็นก็ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวลึกไปถึงจิตวิญญาณ

"แค่ระดับแกนเงินห้าดาวงั้นเหรอ?"

มิน่าล่ะถึงไม่รู้สึกอะไรเลย ฝีมือห่างชั้นกับสาวกเทพชั่วร้ายระดับแกนทองคราวก่อนลิบลับ

เขาจึงรีบควบคุมเทพเจ้าแห่งโชคลาภให้เริ่มโจมตีด้วยสายฟ้าทันที

สายฟ้าแต่ละสายพุ่งแหวกความว่างเปล่า ตรงเข้าจู่โจมม้วนภาพเทพชั่วร้ายและชายหนุ่มหน้าตาจริงจังนั้นอย่างจัง

ชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความมั่นใจ กลับส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก "บัดซบ! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?"

บอกตามตรงว่าเมื่อเทียบกับสาวกเทพชั่วร้ายคราวก่อน คนที่อยู่ตรงหน้านี้กลับดูอ่อนแอจนน่าเหลือเชื่อ

ไม่ต้องถึงมือ 【ก้อนทองคำ】 เลยด้วยซ้ำ แค่พลังสายฟ้าแต่ละสายก็จัดการเขาได้อย่างง่ายดาย

แน่นอนว่านั่นอาจเป็นเพราะเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่มีรอยประทับชีวิตสามเส้นนั้นทรงพลังเกินไปก็เป็นได้

ปัง! ม้วนภาพเทพชั่วร้ายและพื้นที่ว่างเปล่าอันมืดมิดสลายหายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายฟ้าที่โหมกระหน่ำ

หันกลับมามองชายหนุ่มหน้าตาจริงจัง เขายังคงนอนตัวไหม้เกรียมอยู่บนพื้น ตายอย่างสงบ

อู๋เสียนเดินเข้าไปค้นตัว พบผลึกพลังวิญญาณกว่าร้อยเม็ดและเศษซากวัสดุสัตว์ประหลาดอีกเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เก็บศพเข้ากำไลมิติ เตรียมตัวจะไปรับรางวัลที่สมาคม

"ชิ สมาชิกสโมสรจ้านเทียนถูกนักวาดม้วนภาพสายความชั่วร้ายล่อลวง สถานการณ์ชักจะรุนแรงขึ้นทุกทีแล้ว!"

ในระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ก็ได้ยินเสียงรถศึกคำรามดังใกล้เข้ามา

ตามมาด้วยหวังเสี่ยวชงและบอดี้การ์ดสองคนรีบเข้ามาสมทบ เมื่อเห็นว่าเป็นอู๋เสียนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

"พี่ชายอู๋เสียน? ทำไมพี่มาวิ่งอยู่แถวนี้ล่ะครับ?" หวังเสี่ยวชงถามด้วยความตื่นเต้น "เมื่อกี้รู้สึกเหมือนมีกลิ่นอายทรงพลังแถวนี้ พี่ไม่เป็นอะไรนะ?"

"ไม่เป็นไรครับ เจอสัตว์ประหลาดเก่งๆ ตัวหนึ่ง จัดการไปเรียบร้อยแล้ว" อู๋เสียนตอบ

"งั้นก็ดีครับ" หวังเสี่ยวชงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก "ผมบอกแล้วว่าเราต้องมีวาสนาต่อกันแน่ๆ เดี๋ยวก็มาเจอกันอีก"

บอดี้การ์ดทั้งสองคนขมวดคิ้วถามอย่างเคร่งขรึม "พ่อหนุ่มนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ กล้าบุกเข้ามาในเขตที่ลึกขนาดนี้ตัวคนเดียว"

"เมื่อกี้สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังจิตที่รุนแรง" บอดี้การ์ดอีกคนหรี่ตามองพลางตรวจสอบ "นั่นเป็นของพี่ชายใช่ไหม?"

"ครับ" อู๋เสียนตอบรับโดยไม่ปฏิเสธ

"นักวาดม้วนภาพงั้นเหรอ?" บอดี้การ์ดทั้งสองคาดเดาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

อู๋เสียนยิ้มและพยักหน้าเล็กน้อย "มาแถวนี้เพื่อหาแรงบันดาลใจและเก็บวัสดุม้วนภาพน่ะครับ"

"พี่ชายอู๋เสียนเป็นนักวาดม้วนภาพด้วยเหรอครับ?" หวังเสี่ยวชงตื่นเต้น "บังเอิญจัง ผมก็เหมือนกัน แต่ทำไมผมถึงไม่เคยเห็นพี่ในห้องวาดภาพเลยล่ะ? หรือว่าจะเป็นศิษย์ของปรมาจารย์นักวาดม้วนภาพท่านไหนกัน?"

"เมื่อก่อนเป็นนักวาดม้วนภาพอิสระครับ โชคดีที่ได้รับความเมตตาจากอาจารย์เซวียหลิงหลิง ตอนนี้เลยติดตามอาจารย์เรียนรู้วิถีแห่งม้วนภาพอยู่"

ต้องบอกเลยว่า ตั้งแต่ได้สถานะนี้มา อะไรหลายๆ อย่างก็ดูสะดวกสบายขึ้นเยอะ

"ที่แท้ก็เป็นศิษย์ของอัจฉริยะนักวาดม้วนภาพตระกูลเซวียคนนั้นหรอกหรือ มิน่าล่ะ" บอดี้การ์ดทั้งสองคนถึงบางอ้อ

"เซวียหลิงหลิง?" หวังเสี่ยวชงอึ้งไปครู่หนึ่ง "สโมสรราชาผีงั้นเหรอ?"

"ใช่ครับ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองประธานสโมสรอยู่"

"บังเอิญจริงๆ ผมก็กำลังจะไปสโมสรราชาผีเหมือนกัน" หวังเสี่ยวชงพูดด้วยความตื่นเต้น "ถึงตอนนั้นเราก็จะเป็นเพื่อนร่วมสโมสรเดียวกันแล้ว ฮ่าๆ ผมบอกแล้วไงว่าเราต้องมีวาสนาต่อกัน"

"งั้นเหรอครับ?" คราวนี้ถึงตาอู๋เสียนที่มึนงงบ้าง

เกิดอะไรขึ้น ไหนว่าสโมสรไม่รับคนเพิ่มชั่วคราวไง?

"ก็แค่เรื่องของสองสามวันนี้แหละ ขั้นตอนทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว" หวังเสี่ยวชงยิ้มแย้มพลางพยายามตีสนิท "เมื่อวานซืนท่านปู่เพิ่งจะคุยโทรศัพท์กับเซวียหลิงหลิงไปเอง"

อู๋เสียนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "นายคือนายน้อยตระกูลหวังใช่ไหม?"

ถ้าจำไม่ผิด เงินทุนก้อนแรกที่สโมสรได้รับมาจากตระกูลหวังแห่งเมืองเย่าหยาง

เป็นตระกูลที่พุ่งขึ้นมาในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมานี้ ว่ากันว่ามีเบื้องหลังที่แข็งแกร่งมากในกองทัพ เมื่อปีก่อนๆ หวังเฟิงเหนียนผู้นำตระกูลยังเคยเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเย่าหยางอยู่พักใหญ่ด้วย

"ฮิฮิ" หวังเสี่ยวชงยิ้มกว้าง "ถึงตอนนั้นเงินทุนของสโมสรพวกเรามีไม่ขาดมือแน่"

"มิน่าล่ะถึงได้เอารถศึกออกมาวิ่งเล่นได้ ที่แท้ก็นายน้อยบ้านมหาเศรษฐีนี่เอง เสียมารยาทแล้ว~ เสียมารยาทแล้ว~!"

อู๋เสียนแสดงความเคารพต่อความร่ำรวยอย่างสุดซึ้ง เพราะเป้าหมายเล็กๆ ในอนาคตของเขาก็คือการเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเย่าหยางเช่นกัน

"เศรษฐีคงไม่ขนาดนั้น อย่างมากก็แค่ท็อปสามของเมืองเย่าหยางละมั้ง"

...

เมื่อออกมาจากเขตวิญญาณพิศวง ในที่สุดเขาก็สลัดหวังเสี่ยวชงจอมตื๊อคนนี้ออกไปได้เสียที

เขารีบตรงไปยังสมาคมนักวาดม้วนภาพแห่งเมืองเย่าหยางเพื่อรับรางวัลและรายงานผลงาน พร้อมกับหาข้อมูลเกี่ยวกับพวกสาวกเทพชั่วร้ายเพิ่มเติม

ในเมื่อแม้แต่สโมสรจ้านเทียนยังถูกแทรกซึมได้ นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลยจริงๆ