บทที่ 86 ตระกูลเซวียกับสำนักฝึกหัดยมโลก

"ประกาศบนเว็บไซต์ทางการของสำนักฝึกหัดยมโลกงั้นเหรอ?" อู๋เสียนมึนงง

ทว่าเซวียหลิงหลิงกลับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปฉับพลัน รีบล็อกอินเข้าเว็บไซต์ทางการเพื่อตรวจสอบ เมื่ออ่านจบเธอก็กัดฟันกรอดด้วยความรู้สึกไม่ยุติธรรม "บัดซบ! ฉันน่าจะนึกถึงเรื่องนี้ให้เร็วกว่านี้!"

"เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย?"

เมื่ออู๋เสียนตรวจสอบเนื้อหาประกาศ สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ แข็งทื่อไป

เนื้อหาในประกาศล่าสุดนั้นเรียบง่ายมาก เป็นเพียงการประกาศยกย่องเชิดชูเกียรติ แต่ชื่อของคนที่ได้รับคำชมในประกาศนั้นไม่ใช่เซวียหลิงหลิง แต่กลับเป็นคนอื่นที่ชื่อว่าจ้าวชิงเหอ

【ประกาศจากทางสำนัก: จ้าวชิงเหอ สมาชิกในรุ่นเยาว์ของสำนักเรา ได้ศึกษาค้นคว้าอย่างขยันขันแข็งและเปิดกว้างทางความคิด จนเมื่อวันก่อนสามารถทำให้ม้วนภาพ 【เมืองร้างภูเขาตาย】 วิวัฒนาการเป็นม้วนภาพระดับทองได้สำเร็จ จึงขอประกาศเกียรติคุณมา ณ ที่นี้

@สำนักฝึกหัดเอลฟ์, สำนักฝึกหัดเทพเมืองหลวง, สำนักฝึกหัดทงเทียน, สำนักฝึกหัดวิญญาณศักดิ์สิทธิ์, สำนักฝึกหัดเทพปีศาจ...】

"อาหญิงครับ ทางสำนักฝึกหัดยมโลกทำแบบนี้รังแกกันเกินไปแล้ว!" เซวียชิงหยางโกรธแค้นแทน "ทั้งที่เป็นผลงานของอาหญิงกับรองประธานแท้ๆ ทำไมถึงกลายเป็นผลงานของไอ้จ้าวชิงเหอนั่นไปได้ล่ะครับ?"

อู๋เสียนนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะมองไปยังเซวียหลิงหลิงด้วยสายตาครุ่นคิด "สำนัก... ดำมืดขนาดนี้เลยเหรอครับ?"

เซวียหลิงหลิงไม่ได้ตอบอะไร ราวกับกำลังจะสติแตกอยู่รอมร่อ

อู๋เสียนเองก็ไม่ใช่คนโง่ จ้าวชิงเหอนี่ก็น่าจะเป็นรุ่นน้องของคนใหญ่คนโตสักคนในสำนักนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นคงทำเรื่องที่น่าเหลือเชื่อขนาดนี้ไม่ได้หรอก

"อาจารย์ครับ อาจารย์ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?" อู๋เสียนอดไม่ได้ที่จะปลอบใจ "อย่างแย่ที่สุดพวกเราก็ถอนตัวจากสำนักฝึกหัดยมโลกไปเลย ไม่มีสำนักของพวกเขา พวกเราก็ยังอยู่รอดได้!"

"รองประธานพูดถูกครับ พวกเราไปจ้างสื่อมาแฉพวกมันเลย เราไม่ยอมรับความไม่ยุติธรรมแบบนี้หรอก!" เซวียชิงหยางสนับสนุน

"ถอนตัว? ทำไมต้องถอนตัว?" เซวียหลิงหลิงจู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาพร้อมกับความมุ่งมั่น สีหน้าของเธอดูมืดมน "ฉันไม่เพียงแต่จะไม่ถอนตัว แต่ฉันจะต่อสู้กับพวกตระกูลขุนนางในสำนักให้ถึงที่สุด!

ฉันจะเดินขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของสำนักทีละก้าว ฉันจะเป็นจ้าวเกาเอง—!"

เมคอัพบนใบหน้าของเซวียหลิงหลิงเดิมทีก็ดูเหมือนพวกภูตผีอยู่แล้ว ในตอนนี้แววตาและสีหน้าของเธอราวกับผีร้ายจริงๆ

"จ้าว... จ้าวเกา?!"

อู๋เสียนเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาเริ่มสงสัยว่าอาจารย์สาวจะเป็นเพื่อนร่วมชาติที่ข้ามภพมาเหมือนกับเขาหรือเปล่า

"ผู้อาวุโสที่มีอำนาจจริงในสำนักปัจจุบัน และเป็นคุณปู่ของไอ้จ้าวชิงเหอนั่นแหละ" เซวียหลิงหลิงกัดฟันพูด "สักวันหนึ่ง ฉันจะทำให้มันได้รับความเจ็บปวดเป็นร้อยเท่าพันเท่า!"

อู๋เสียนถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ก็แค่ชื่อเหมือนกันสินะ?

เล่นเอาเกือบหัวใจวาย!

"ว่าแต่ เรื่องแบบนี้ระดับเบื้องบนเขาไม่จัดการอะไรเลยเหรอครับ?" อู๋เสียนสงสัย

อย่างน้อยในความรับรู้ของเขาและประชาชนทั่วไป สำนักฝึกหัดยมโลกก็นับว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ดุจวิหารมาโดยตลอด

"หึ!" เซวียหลิงหลิงแค่นเสียงขึ้นจมูกพลางเหลือบมองไปทางด้านบน "พวกคนแก่ข้างบนนั่นเอาแต่ทำตัวสูงส่ง ไม่ถามไถ่เรื่องทางโลก ไหนเลยจะมาสนใจความเป็นความตายของคนชั้นล่างในสำนัก สำหรับพวกเขา ตราบใดที่คนข้างล่างส่งเครื่องบรรณาการที่พวกเขาต้องการมาให้ได้ตรงเวลาก็พอแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ในบรรดาพวกคนแก่เหล่านั้น ก็มีบรรพบุรุษของตระกูลจ้าวรวมอยู่ด้วย"

อู๋เสียนฟังแล้วก็ได้แต่ยืนอึ้ง

"สำนักฝึกหัดยมโลกไม่มีตระกูลอื่นแล้วเหรอครับ?" อู๋เสียนถามต่อ

"มี แต่ก็เป็นพวกเดียวกันหมดนั่นแหละ" เซวียหลิงหลิงส่ายหน้าหัวเราะขมขื่น

อู๋เสียนทำสีหน้าประหลาด "ตระกูลเซวียของพวกคุณไม่ใช่ตระกูลที่มีเบื้องหลังเป็นสำนักฝึกหัดยมโลกหรอกเหรอ? ไม่พอจะมีเส้นสายอะไรบ้างเลยเหรอครับ?"

"ตระกูลเซวียของฉันนับเป็นตระกูลอะไรได้?" เซวียหลิงหลิงถากถางตัวเอง "เป็นแค่ตระกูลที่เสื่อมถอยไปนานแล้ว ก็แค่พอมีชื่อมีเสียงในเมืองเย่าหยางเท่านั้นเอง"

และนั่นคือเหตุผลสำคัญที่เธอไม่ยอมถอนตัวจากสำนักฝึกหัดยมโลก

วันหนึ่งข้างหน้า เธอจะนำมรดกที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ กลับไปยึดครองสำนักฝึกหัดยมโลกอีกครั้งให้จงได้

เพื่อพิสูจน์ให้เห็นถึงเจตจำนงของบรรพบุรุษ! เพื่อพิสูจน์ตระกูลเซวีย!

นั่นคือคำสั่งเสียสุดท้ายของบิดาในวาระสุดท้ายของชีวิต และเป็นเป้าหมายที่เธอต่อสู้ดิ้นรนมาตลอดหลายปี!

จากนั้น ภายใต้การอธิบายของเซวียหลิงหลิงและเซวียชิงหยาง ทำให้อู๋เสียนเข้าใจประวัติศาสตร์ของตระกูลเซวียในที่สุด

ตระกูลเซวียเช่นเดียวกับตระกูลมั่งคั่งที่ครองสำนักฝึกหัดยมโลกในปัจจุบัน ต่างก็เป็นหนึ่งในตระกูลผู้ก่อตั้งสำนักฝึกหัดยมโลกเมื่อสมัยอดีตทั้งสิ้น

ผู้ก่อตั้งรุ่นแรกเหล่านั้น ต่างมีแนวคิดและความเข้าใจเกี่ยวกับ "ยมโลก" แตกต่างกันออกไป

เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป

อุดมการณ์ของผู้ก่อตั้งบางส่วนเริ่มเสื่อมถอยลง ในขณะที่อุดมการณ์ของผู้ก่อตั้งอีกบางส่วนกลับรุ่งเรืองถึงขีดสุด

และเหล่าผู้ก่อตั้งที่ไม่มีโอกาสได้เติบโต ก็ค่อยๆ ถูกบีบออกจากศูนย์กลางอำนาจ และล่มสลายไปในที่สุด

สิ่งที่เรียกว่า ก้าวหนึ่งที่ช้า คือก้าวที่พ่ายแพ้ตลอดไป

จนถึงปัจจุบัน ตระกูลผู้ก่อตั้งเหล่านั้นที่ถูก "คัดออก" ส่วนใหญ่ต่างสูญสิ้นไปเกือบหมด เหลือเพียงไม่กี่ตระกูลที่ยังคงกัดฟันประคองตัวรอดชีวิตมาได้

ตระกูลเซวีย คือหนึ่งในนั้น

"ม้วนภาพราชาผีชุดนี้ของอาจารย์สาว ก็มาจากแนวคิดมรดกที่บรรพบุรุษของพวกคุณทิ้งไว้ให้เหมือนกันสินะครับ?" อู๋เสียนถามหยั่งเชิง

"ใช่แล้ว" เซวียหลิงหลิงกล่าวด้วยความภูมิใจ "ในสายตาของฉัน แนวคิดการสืบทอดที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกตระกูลขุนนางมั่งคั่งในปัจจุบันเลยสักนิด สักวันหนึ่ง ฉันจะนำแนวคิดของบรรพบุรุษตระกูลเซวียกลับไปทวงอำนาจในการตัดสินใจของสำนักฝึกหัดยมโลกคืนมาให้จงได้!"

"สู้เขานะครับอาหญิง ผมเชื่อมั่นในตัวอา!" เซวียชิงหยางให้กำลังใจ

อู๋เสียนจึงถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ไม่ทราบว่าแนวคิดการสืบทอดที่ว่านี้ มีลักษณะเป็นอย่างไรหรือครับ?"

"คุณสามารถเข้าใจได้ว่ามันคือจินตนาการและแนวคิดที่บรรพชนในยุคนั้นมีต่อโลกแห่งวิญญาณ ซึ่งมันผสมผสานข้อมูลลับจากยุคสมัยนั้นเอาไว้ด้วย ผู้ก่อตั้งแต่ละคนต่างก็มีจินตนาการถึงโลกแห่งวิญญาณที่แตกต่างกันออกไป"

"ข้อมูลลับงั้นเหรอ?" ดวงตาของอู๋เสียนเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

เซวียหลิงหลิงแบมืออย่างจนใจ "เรื่องนี้ไม่มีใครทราบได้หรอกค่ะ ทำได้เพียงแค่ค้นหาร่องรอยจากแนวคิดการสืบทอดของพวกเขาเท่านั้น"

อู๋เสียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ในใจก็แอบขบคิดตาม

"จริงสิครับ ที่คุณเพิ่งพูดถึงม้วนภาพวิธีดั้งเดิมคืออะไรเหรอครับ?" อู๋เสียนเปลี่ยนเรื่องถาม

"ก็คือม้วนภาพชนิดเดียวกับที่จิตรกรผู้ปลุกพลังรุ่นแรกๆ ครอบครอง ซึ่งปัจจุบันแทบจะไม่มีใครวาดออกมาได้แล้ว" เซวียหลิงหลิงอธิบาย "ฉันก็แค่พูดไปตามเรื่องตามราวน่ะ อย่าไปเก็บมาใส่ใจมากนักเลย"

อู๋เสียนถามต่อ "ม้วนภาพวิธีดั้งเดิมมีความพิเศษอะไรบ้างหรือครับ?"

"ว่ากันว่ามีศักยภาพที่สูงกว่า และมีคุณสมบัติที่ทรงพลังอยู่มากมาย ส่วนรายละเอียดนั้นฉันเองก็ไม่ทราบแน่ชัดเหมือนกัน"

"..." อู๋เสียนรู้สึกจนใจในใจ

นึกว่าเซวียหลิงหลิงจะรู้อะไรมากกว่านี้เสียอีก

ในระหว่างที่คุยกัน แสงสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในสโมสร แล้วตกลงตรงหน้าเซวียหลิงหลิง ร่างกลายเป็นห่อพัสดุพิเศษที่ประทับตราสัญลักษณ์ของสำนักฝึกหัดยมโลกเอาไว้

"อะไรน่ะ?" อู๋เสียนและเซวียชิงหยางต่างสงสัย

"จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?"

เซวียหลิงหลิงแค่นยิ้มเย็นชา เปิดห่อพัสดุออก ข้างในนั้นบรรจุขวดใส่ปัจจัยพลังเทพเอาไว้หลายขวด พร้อมกับบัตรธนาคารอีกหนึ่งใบ

แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ของพวกนั้น ประเด็นอยู่ที่หลังจากเปิดกล่องออก ก็มีวิญญาณเร่ร่อนที่ควบแน่นจากพลังจิตลอยฟุ้งออกมา

วิญญาณนั้นแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูเย่อหยิ่งและถือดี "ข้าจ้าวชิงเหอ จะไม่รับเอาความดีความชอบของเจ้าไปฟรีๆ นี่คือรางวัลที่ทางสำนักมอบให้ และเป็นค่าชดเชยที่ข้าในฐานะพี่ชายมอบให้เจ้า รับไปซะ ไม่ต้องขอบใจ"

พูดจบ ร่างวิญญาณก็สลายไป ทิ้งให้เซวียหลิงหลิงโกรธจนแทบบ้า

"ไอ้คนน่ารังเกียจ" เซวียหลิงหลิงกัดฟันพูด "สักวันหนึ่งฉันจะทำให้แกต้องคุกเข่าลงบนพื้นแล้วเรียกฉันว่าย่าให้ได้!"

"รางวัลจากสำนักฝึกหัดงั้นเหรอ?" อู๋เสียนถามด้วยความประหลาดใจ "เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย?"

"ตระกูลจ้าวไม่มีทางขาดแคลนรางวัลแค่นี้อยู่แล้ว" เซวียหลิงหลิงอธิบายพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน "สิ่งที่เขาต้องการคือความดีความชอบและประวัติผลงานชิ้นนี้ต่างหาก"

อู๋เสียนสูดหายใจเข้าลึกๆ "น่ารังเกียจขนาดนี้เลยเหรอครับ?"

"น่ารังเกียจก็ส่วนน่ารังเกียจ แต่มีมาให้ก็ต้องเอาไว้ก่อน" เซวียหลิงหลิงแค่นเสียง "มาเถอะ~ ศิษย์รัก มีทั้งหมดหกขวด เธอเลือกไปสามขวดเถอะ ส่วนเรื่องเงินเดี๋ยวฉันจะโอนให้ทีหลัง"

อู๋เสียนเลือกปัจจัยพลังเทพที่เหมาะสมกับตัวเองสามขวดอย่างไม่รีรอ เพราะยังไงนี่ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาควรจะได้รับอยู่แล้ว

"เรื่องนี้จะปล่อยให้จบไปแบบนี้เลยเหรอครับ?" อู๋เสียนเก็บปัจจัยพลังเทพทั้งสามขวดเข้าที่พลางขมวดคิ้วถาม

"จะปล่อยให้จบแบบนี้ได้ยังไง" เซวียหลิงหลิงยิ้มเย็น "ไม่ใช่มันเก่งหรอกเหรอ? งั้นคราวหน้าพอเมืองร้างภูเขาตายวิวัฒนาการอัปเกรดอีกรอบ ฉันจะไม่รายงานขึ้นไปเด็ดขาด ปล่อยให้สำนักฝึกหัดตามไล่เช็กไปเรื่อยๆ คอยดูสิว่ามันจะทำหน้าไม่ถูกแค่ไหน!"

"แค่นี้เหรอครับ?" อู๋เสียนครุ่นคิด "รู้สึกยังไม่ค่อยสะใจเลยนะ!"

"รอให้ฉันมีอำนาจมากกว่านี้ก่อน แล้วค่อยไปจัดการให้สะใจกว่านี้ก็ยังไม่สาย" เซวียหลิงหลิงกล่าวอย่างจนใจ

โลกนี้มันก็เป็นแบบนี้ ใครหมัดหนักกว่าก็คือเหตุผล

ไร้ซึ่งความแข็งแกร่ง ก็แม้แต่ความยุติธรรมขั้นพื้นฐานก็ยังไม่มี